W czasie okupacji niemieckiej należał do podziemia niepodległościowego. W Powstaniu Warszawskim walczył na Żoliborzu. Dwukrotnie ranny, odznaczony Krzyżem Walecznych. Po wojnie w PPS, skąd przeszedł do PZPR. Działał w opozycji demokratycznej i w 1979 roku został usunięty z partii.
Członek Klubu Krzywego Koła, wykładowca Towarzystwa Kursów Naukowych. W sierpniu 1980 roku wspierał prace Komisji Ekspertów przy Prezydium Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego. Od 13 grudnia 1981 roku internowany. Po zwolnieniu organizował podziemną Wszechnicę Oświatową Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność”.
30 czerwca 1983 roku na bramie Stoczni Gdańskiej znaleziono powieszone ciało Jana Samsonowicza, działacza NSZZ „Solidarność” i jednego z inicjatorów Ruchu Młodej Polski. Działalność opozycyjną prowadził od marca 1968 roku, kiedy razem z żoną i teściem drukował ulotki, a kontynuował w Duszpasterstwie Akademickim przy kościele św. Mikołaja ojców dominikanów. W sierpniu 1980 roku Samsonowicz był przedstawicielem Akademii Medycznej w Gdańsku w strajkującej Stoczni im. Lenina. W 1981 roku prowadził strajk głodowy, domagając się wypuszczenia wszystkich więźniów politycznych PRL. Jako delegat na I Zjazd Krajowy NSZZ „Solidarność”, został członkiem Prezydium Zarządu Regionu. 13 grudnia 1981 roku internowano go. Razem z Piotrem Dykiem prowadził tajną komórkę kontrwywiadowczą Solidarności, która wpadła na trop tajnego współpracownika SB, ulokowanego wysoko we władzach związku. Powołana w 1989 roku Sejmowa Komisja Nadzwyczajna do Zbadania Działalności MSW umieściła jego nazwisko na liście potencjalnych ofiar przestępczych działań MSW i SB w czasie stanu wojennego. Prowadzone śledztwo nie wyjaśniło przyczyn śmierci.
Te dwie ofiary lat 80. powinny nam przypominać o zbrodniach reżimu Jaruzelskiego.
