Sumienie i odpowiedzialność

Zbiorowości, podobnie jak składające się na nie jednostki, mają sumienia. A przynajmniej powinny je mieć. Sumienie bliskie jest świadomości – jest instrumentem, nad którym należy pracować. To sumienie, gdy tylko przekracza się jakieś normy, gdy się uczyni coś złego, zaraz puka i wskazuje, że coś jest nie tak. Człowiek przez całe życie kształtuje swoje sumienie, niejako „uczy” je tego, co dobre i złe. Podobnie rzecz wygląda ze zbiorowością – w tym wypadku na straży stoją prawa, na czele z konstytucją. To one stanowią zasadniczy kręgosłup sumienia – narodu i państwa. Tymczasem państwo pod rządami Donalda Tuska jest państwem bez sumienia i bez poczucia odpowiedzialności. Dzień za dniem, tydzień za tygodniem, miesiąc za miesiącem spływają przerażające wiadomości: w tym dotyczące śmierci ludzi w szpitalach, gwałtów w jednostkach policyjnych, zaniedbań w najważniejszych instytucjach dotyczących bezpieczeństwa obywateli nie tylko wewnętrznie, lecz także zewnętrznie. Już same historie dronów rosyjskich, balonów wlatujących w przestrzeń powietrzną naszego kraju powinny były wstrząsnąć posadami państwa, a jego sumienie winno zmuszać do działania i do odruchów odpowiedzialności: gdy bowiem zawodzi się w najważniejszych sprawach, trzeba ponieść konsekwencje. Takim właśnie tragicznym w skutkach dla polskiego rolnictwa wydarzeniem jest bierność polskiego rządu w sprawie umowy unijnej z Mercosurem. Głosowanie przeciwko, już na ostatniej prostej, gdy wszystko było wiadome, było jedynie pustym gestem pod polską publiczkę. Rząd polski nie wykazał się żadną faktyczną aktywnością na arenie międzynarodowej, by kwestię umowy z Mercosurem uczynić w sposób realny sprawą, którą dałoby się wygrać. Ale ani sumienie w tej sprawie go nie ruszy, ani też o odpowiedzialności nie będzie chcieć nawet słuchać. Co to w ogóle jest – jakaś tam „odpowiedzialność”?