Strajki, które rozpoczął w lipcu 1980 r. spawacz w zakładach mięsnych w Lublinie, potem podjęte przez kolejarzy, rozlały się na całą Polskę. Odwaga, determinacja, ale przede wszystkim solidarność anonimowych ludzi doprowadziły do pierwszej wygranej bitwy, jaką było podpisanie Porozumień Sierpniowych. Dzisiaj najbardziej potrzebujemy takiej właśnie solidarności. Trzeba dać coś z siebie. Politykom należy przypomnieć, że ambicje nie mogą być ponad dobrem wspólnym, a każdy z nas musi wiedzieć, że zwycięstwa nie można doczekać. Trzeba je razem wywalczyć. Obecny atak na Republikę nie jest przypadkowy. To – przy słabości opozycji – największy bastion obrony wolności w Polsce. Nie dało się nas zagłodzić, nie zastraszyli dziennikarzy prokuraturą i najściami policji, to uderzyli we wspierającą Republikę fundację. Zrobiłem, co mogłem, żeby nie rozbili nas od środka, tak jak rozbijana jest opozycja. Nie dali rady, to zaatakowali frontalnie. Na to jest tylko jedna rada: solidarność – każdego z nas. To działało i zadziała.
Solidarność zamiast awantury
To prawda, że na czele Solidarności stało wielu agentów, i to prawda, że nie było jednej, spójnej myśli działania. A jednak to Solidarność okazała się jedną z najważniejszych przyczyn upadku komunizmu i zmian w Europie Środkowej.
