Psy Tuska

Swego czasu na ekranach sukcesy święciły „Psy” w reż. Władysława Pasikowskiego. Ten znakomity film jako głównego bohatera miał esbeka, a samą esbecję w jakiejś mierze „ocieplał wizerunkowo”. Oczywiście nie to było celem tego obrazu, ale jednak jako efekt poboczny działało. „Co wy tam palicie?” (w kontekście palenia akt) stawało się żarcikiem, a bluzgi padające z ust Lindy i innych aktorów brzmiały naturalnie, „bajerancko” i „po amerykańsku”. A przecież film ten pokazywał to, co u esbeków było normą – czyli życie w świecie przemocy i wulgaryzmów – i co w jakiejś mierze stanowiło część potworności systemu komunistycznego i jego służb. Gdy słuchałem nagrań, w których niejaki „Biszkopt” groził Piotrowi Nisztorowi śmiercią wrzuceniem mięsa do lodówki czy paleniem zwłok po oblaniu ropą, to przypomniał mi się ten potworny esbecki światek z filmów Pasikowskiego. Podobnymi „psami” wysługuje się od lat Donald Tusk, by trzymać za gardło nie tylko opozycję (gdy rządzi), lecz także „swoich”, gdy nie jest przy władzy. Ma po prostu na różnych poziomach swoich ludzi do brudnych zadań. Na poziomie ministerialnym będą takie akcje wykonywać Bodnar czy Żurek, skazujący ludzi na więzienia i torturujący ich. Na poziomie medialnym ma sforę Giertychów i Lisów – którzy będą złorzeczyć, pluć, atakować każdego, kogo Donald Tusk uzna za wroga. I wreszcie ma on także całą strukturę niewidoczną – służb formalnych oraz ludzi pochodzących ze służb lub z życiorysem dawnych służb, którzy wykonywać będą robotę najbrudniejszą. Język, sposób myślenia, formułowania gróźb, jakich używał były oficer SOP, pochodzi właśnie ze środowiska byłych esbeków. To oni w ten sposób mówili o działaczach opozycji jeszcze za komuny. To tacy ludzie mordowali księży, bili na komisariatach, pałowali w czasie demonstracji ulicznych. I takich ludzi system rządowy, utrzymywany ręką Tuska, hołubi i trzyma z lubością na smyczy. Bo są potrzebni.