Komandos „Ponury”

We wrześniu 1939 roku dowodził zmotoryzowaną kompanią, a po przedostaniu się do Francji – baterią artylerii ciężkiej. W Anglii przeszkolony na cichociemnego. Był jednym z pierwszych cichociemnych, zrzuconych do okupowanej Polski na początku listopada 1941 roku (potem, pracując w KG ZWZ-AK, przygotowywał zrzuty dla następnych grup). Ponieważ praca organizacyjna mniej mu odpowiadała, wiosną 1942 roku mianowano go dowódcą II odcinka „Wachlarza” (Wydzielona Organizacja Dywersyjna Armii Krajowej) – od Równego do Kijowa i od Sarn do Berdyczowa. 18 stycznia 1943 roku 16 żołnierzy AK przeprowadziło spektakularną akcję uwolnienia, bez strat własnych, kolegów przetrzymywanych przez Niemców w więzieniu w Pińsku. „Działamy po cichu, stosujemy podstęp z przemocą, bez użycia broni” – powiedział przed atakiem na pińską katownię Gestapo dowódca Jan Piwnik. I rzeczywiście, rozbicie więzienia w Pińsku powinno być uważane za jedną z najlepiej przygotowanych akcji polskiego podziemia. Żołnierze zrealizowali zadanie w 100 procentach, dodatkowo w miejscu naszpikowanym różnymi formacjami niemieckimi. Najpierw zdobyli więzienie, następnie odbili jeńców, równie skutecznie odskoczyli i w końcu przekroczyli granicę Generalnego Gubernatorstwa. Już w Górach Świętokrzyskich Piwnik dokonał szeregu akcji dywersyjnych, w tym na niemieckie pociągi, likwidował konfidentów i szpicli, ubezpieczał zrzuty broni, ludzi i zaopatrzenia z Anglii. W gruncie rzeczy „Ponury” miał „szczęście” – poległ na polu walki od niemieckiej kuli (16 czerwca 1944 roku w Jewłaszach nad Niemnem), a nie w wyniku komunistycznych tortur. Trzy tygodnie później Nowogródczyznę zajęła Armia Czerwona.