Demokrata bezpieki

W 1915 roku ewakuowany, wraz z rodziną, przez wycofującą się armię carską do wsi Efremówka k. Buzułuku, gdzie pracował na roli u miejscowych chłopów. Tam zaraził się komunizmem. Uczył się w moskiewskim Komunistycznym Uniwersytecie Mniejszości Narodowych Zachodu (rektorem był Julian Marchlewski). W 1924 roku przyjęty do WKP(b). W 1928 roku aresztowany za antypolską działalność, w więzieniu spędził 4,5 roku. Został etatowym funkcjonariuszem Komunistycznej Partii Polski, w tym Centralnego Wydziału Wojskowego. Dokształcał się w Międzynarodowej Szkole Leninowskiej w Moskwie. Po 17 września 1939 roku zatrudniony w sowieckiej administracji. Po 22 czerwca 1941 roku uciekł w głąb ZSRS. W polskiej 2. Dywizji Piechoty oficer polityczno-wychowawczy, w styczniu 1944 roku wszedł w skład Centralnego Biura Komunistów Polski, razem z Bermanem, Świerczewskim, Wasilewską i Zawadzkim. Członek Związku Patriotów Polskich. 21 lipca 1944 roku został szefem Resortu Bezpieczeństwa Publicznego PKWN, przekształconego następnie w Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego, którym kierował przez 10 lat. W opinii z grudnia 1946 roku czytamy: „Konsekwentnie prowadzi politykę PPR w walce z reakcyjnym podziemiem”. Za zasługi w pracy „nad odrodzeniem państwowości polskiej, nad utrwaleniem jej podstaw demokratycznych” odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Odwołany ze stanowiska po rewelacjach Józefa Światły. Złożył „samokrytykę” i został dyrektorem Państwowych Gospodarstw Rolnych, potem sekretarzem ambasady PRL w Chinach.

Przez następne lata miał ciepłą posadkę dyrektora generalnego Urzędu Rezerw Państwowych. Jako generał dywizji w stanie spoczynku otrzymywał 7382 zł miesięcznie (przeciętna emerytura nie przekraczała 1000 zł). Zbrodniarz komunistyczny zmarł w 1987 roku, spoczywa na… Powązkach Wojskowych w Warszawie.