Czerwone groby nad bohaterami
Na słynnej Łączce komuniści zrzucili do dołów śmierci ok. 300 zamordowanych polskich patriotów.
PŁK JÓZEF BADECKI (kwatera F II). Zmarł 15 lipca 1982 r. Krwawy stalinowski sędzia wojskowy, sędzia Najwyższego Sądu Wojskowego. Magisterium na Wydziale Prawa Uniwersytetu im. Jana Kazimierza we Lwowie uzyskał w 1933 r. W latach 1934–1939 pracował jako asesor Sądów Okręgowych w Samborze i Przemyślu. W wojnie obronnej dowodził plutonem w batalionie marszowym 5. Pułku Strzelców Podhalańskich. Podczas niemieckiej okupacji nauczyciel i aplikant adwokacki w Lublinie i Przemyślu. Po wejściu Sowietów zgłosił się do LWP. Jako sędzia wojskowy szybko piął się po szczeblach kariery. W latach 1948–1949 zastępca szefa Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie. Orzekł co najmniej 29 kar śmierci wobec polskich patriotów, m.in. w listopadzie 1948 r. wobec słynnego cichociemnego mjr. Hieronima Dekutowskiego „Zapory”. Współoskarżony Władysław Siła-Nowicki, inspektor WiN-u na Lubelszczyźnie, wspominał: „Przewodniczący składu Józef Badecki znany jest z bardzo uprzejmego prowadzenia rozpraw i bardzo surowych wyroków. Istotnie, sędzia Badecki, zimny morderca, był cały czas bardzo grzeczny. Od początku zresztą wszyscy byliśmy dla niego morituri...”. Zwłoki zamordowanego 7 marca 1949 r. „Zapory” odnaleziono latem 2012 r. na warszawskiej Łączce.
W marcu 1948 r. skazał na śmierć rtm. Witolda Pileckiego i jego współpracowników: Tadeusza Płużańskiego (mojego Ojca) i Marię Szelągowską. 25 maja 1948 r. rotmistrz Pilecki został zamordowany strzałem w tył głowy w więzieniu mokotowskim w Warszawie. Do dziś jest poszukiwany na warszawskiej Łączce.
W „Życiu Warszawy” ukazał się nekrolog: „Dnia 15 lipca 1982 r. zmarł [...] Józef Badecki, płk rezerwy, oficer II Armii WP, odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Virtuti Militari, Srebrnym Medalem Zasłużonym na Polu Chwały, Odznaką Grunwaldzką i innymi odznaczeniami wojskowymi, były sędzia Sądu Najwyższego, wykładowca Oficerskiej Szkoły Prawniczej [...] ”.
GEN. JAN CZAPLA (kwatera F II). Zmarł 29 czerwca 2008 r. Od 1945 r. w aparacie politycznym zbrodniczego Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Służąc sowieckiemu okupantowi, zwalczał podziemie niepodległościowe – czyli polskich żołnierzy, których nazywamy dziś Żołnierzami Wyklętymi/Niezłomnymi – w południowo-wschodniej Polsce. W latach 1965–1971 I zastępca szefa, a w latach 1971–1972 szef Głównego Zarządu Politycznego WP. Wiceminister spraw zagranicznych (1972–1975), ambasador PRL u w Indiach, Sri Lance i Nepalu (1975–1981), wiceminister oświaty i wychowania (1982–1985).
GEN. EUGENIUSZ MOLCZYK (F II). Zmarł 31 maja 2007 r. W latach 1968–1971 I zastępca szefa Sztabu Generalnego WP, w latach 1972–1986 wiceminister obrony narodowej PRL u, a w latach 1972–1984 zastępca naczelnego dowódcy sił zbrojnych państw-stron Układu Warszawskiego. Członek WRON-u. Powszechnie uważany za człowieka Moskwy. Sowieci kilkakrotnie zgłaszali jego kandydaturę na stanowisko ministra obrony narodowej. Z dokumentów ujawnianych po 1989 r., w tym raportów płk. Ryszarda Kuklińskiego dla CIA, wynika, że w latach 1980–1981 Molczyk reprezentował opcję twardogłową, nastawioną na zniszczenie Solidarności siłą.
GEN. TADEUSZ PIETRZAK (E II). Zmarł 10 marca 2014 r. Po 1944 r. zwalczał polskie podziemie niepodległościowe. Brał m.in. udział w operacji „Lawina” – likwidacji największego niepodległościowego zgrupowania na Śląsku Cieszyńskim – Narodowych Sił Zbrojnych Henryka Flame „Bartka”, zwanego Królem Podbeskidzia. We wrześniu 1946 r. w wyniku ubeckiej prowokacji, pod pretekstem przerzucenia na Zachód, ok. 100 żołnierzy zostało wywiezionych na Opolszczyznę i zamordowanych. Dziś Fundacja „Łączka” zbiera fundusze na ich odnalezienie. W grudniu 1970 r. Pietrzak uczestniczył w naradzie z Władysławem Gomułką, na której zapadła decyzja o strzelaniu do robotników. Związek Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych od grudnia 2013 r. bezskutecznie domagał się jego degradacji oraz pozbawienia Orderu Virtuti Militari.
Od 1945 r. w Milicji Obywatelskiej. W latach 1951–1953 zastępca komendanta, a w latach 1953–1954 komendant wojewódzki MO w Warszawie. W latach 1954–1956 komendant wojewódzki MO w Poznaniu. Następnie zastępca szefa Głównego Zarządu Informacji WP, a po jego przemianowaniu Wojskowej Służby Wewnętrznej. W kolejnych latach był zastępcą szefa Zarządu Operacyjnego Sztabu Generalnego WP i dowódcą podległych MSW Wojsk Wewnętrznych (Wojska Ochrony Pogranicza oraz Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego).
W latach 1965–1971 r. komendant główny MO, a 1968–1978 wiceminister spraw wewnętrznych PRL u.
GEN. EDWARD PORADKO (F II). Zmarł 28 lutego 1997 r. W latach 1942–1943 w Gwardii Ludowej/Armii Ludowej na Lubelszczyźnie. Od listopada 1944 r. w Wojsku Polskim, zwalczał polskie podziemie niepodległościowe. W latach 1951–1957 oficer śledczy Głównego Zarządu Informacji MON/Komitetu ds. Bezpieczeństwa Publicznego, początkowo w strukturach Marynarki Wojennej, a następnie w Śląskim Okręgu Wojskowym.
W latach 60. zastępca Szefa Zarządu Wojskowej Służby Wewnętrznej (WSW) Głównego Inspektoratu Lotnictwa, w latach 1967–1969 szef Zarządu WSW Wojsk Obrony Powietrznej Kraju. Następnie na kierowniczych stanowiskach w Zarządzie II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego (wywiad wojskowy), gdzie w latach 1972–1979 był szefem wywiadu strategicznego. W 1979 r. zastąpił na stanowisku szefa Zarządu II SG WP gen. Czesława Kiszczaka. Dwa lata później, znów na miejsce Kiszczaka, został na pięć lat szefem WSW. Od 1986 r. ambasador w Kabulu, do Polski wrócił w 1990 r. i przeszedł w stan spoczynku. Podczas pogrzebu żegnał go szef MON u Piotr Kołodziejczyk.
GEN. WŁODZIMIERZ SAWCZUK (F II). Zmarł 4 grudnia 2010 r. W latach 1944–1945 w 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Uczestniczył w walkach o Berlin, po powrocie do kraju zwalczał polskie podziemie niepodległościowe. W latach 1949–1951 sekretarz Komitetu Partyjnego Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Przez kolejne trzy lata zastępca dowódcy dywizji piechoty do spraw politycznych. W latach 1954–1956 słuchacz Akademii Wojskowo-Politycznej w Moskwie. W latach 1956–1961 w Głównym Zarządzie Politycznym WP. Od 1961 r. studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRS im. Klimenta Woroszyłowa. W latach 1965–1972 zastępca dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego ds. politycznych. Jednocześnie zastępca dowódcy 2. Armii WP ds. politycznych, z którą uczestniczył w operacji „Dunaj” (inwazja na Czechosłowację). W latach 1972–1980 szef Głównego Zarządu Politycznego WP. Równocześnie wiceminister obrony narodowej. W latach 1982–1986 ambasador PRL u w Libii. W 1988 r. przeniesiony w stan spoczynku.
GEN. FLORIAN SIWICKI (F III). Zmarł 11 marca 2013 r. Szef Sztabu Generalnego WP i minister obrony narodowej PRL, który „służbę” dla ojczyzny zakończył w rządzie Mazowieckiego. Od 1966 r. szef sztabu – zastępca dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego, a w latach 1968–1971 dowódca ŚOW. Podczas inwazji na Czechosłowację (operacja „Dunaj”) dowodził 2. Armią WP. Przygotowywał stan wojenny. Członek WRON. W III RP zachorował – chodziło o sprawę „Jesień 82”, o którą oskarżał go IPN. Polegała ona na powoływaniu wytypowanych przez SB działaczy Solidarności na fikcyjne ćwiczenia wojskowe na przełomie 1982/1983. Opozycjoniści spędzili trzy zimowe miesiące na poligonie w Chełmnie, zmuszeni do spania w namiotach i wykonywania różnych absurdalnych i ciężkich zadań. Celem było odizolowanie politycznych przeciwników.
Ten człowiek numer trzy wojskowej junty, którą nawet sąd III RP uznał za związek przestępczy o charakterze zbrojnym, też został pochowany z asystą honorową WP. Na stronach komunistycznego Klubu Generałów, z którym kontakty eksperckie utrzymuje minister Tomasz Siemoniak, można było przeczytać, że występujący w imieniu szefa MON u i Prezydenta RP Janusz Onyszkiewicz przypomniał bardzo „owocną współpracę”, jaka miała miejsce w 1990 r. między ówczesnym ministrem obrony Siwickim a nowymi cywilnymi wiceministrami. Owymi wiceministrami byli Onyszkiewicz i Komorowski. A tak Komorowski wspomina Siwickiego w swojej książce „Prawą stroną”: „Był bardzo miłym starszym panem. Kresowiak z Pińska, a żona ze Lwowa. Jego ojciec był przedwojennym podoficerem. Chętnie opowiadał o sobie, nie tylko o myślistwie i wędkarstwie. Było o czym rozmawiać, ale najmniej o wojsku”. Zapewne pozostali członkowie Klubu Generałów, wśród nich członkowie WRON-u, to też mili starsi panowie. Szczególnie wtedy, gdy goszczą w Pałacu Prezydenckim.
![Fenomenalny gol Piotra Zielińskiego. Znakomity mecz Polaka w Serie A [WIDEO]](https://files.niezalezna.tech/images/upload/2026/02/01/n_65cc1d19b903270ea00a358e9bcd2170d66a1e1390aecfce08726dfa96d0f585_c.jpg?r=1,1)
![Ekspert: Przed nami dalsze zwolnienia grupowe w największych zakładach [WYWIAD]](https://files.niezalezna.tech//images/imported/filarybiznesu/thumbs//2019/11/16/7c6a45e9f3a233b15c5ca705fbeb245982.jpg?r=1,1)
![Fatalne zachowanie Kyliana Mbappe. Kłopoty Realu Madryt w La Liga [WIDEO]](https://files.niezalezna.tech/images/upload/2026/02/01/n_c003610d1911211732b45d8371adb090b756c946554d041f2b06bd410f4cd4ed_c.jpg?r=1,1)
