Dudek
Pisklęta dudka stojące w obliczu ataku ze strony drapieżników takich jak kuna czy sroka, potrafią odstraszyć potencjalnego wroga wydzieliną z gruczołu kuprowego, podobną do zapachu wydzieliny skunksa.
Ptak może syczeć, kłapać dziobem, wykonywać różne ruchy skrzydłami, unosić swój czubek.
Budowa dzioba dudka ma swoje uzasadnienie w diecie oraz w sposobie zdobywania pokarmu.
Dudek dorasta do około 30 cm długości ciała wraz z ogonem, a jego waga nie przekracza 80 gramów. Rozpiętość skrzydeł wynosi około 45-50 cm. Lot dudka jest falisty, przywodzi na myśl motyla. Dudki wykorzystują wcześniej stworzone dziuple.
Pod koniec lata lub na początku jesieni dudki zbierają się do lotu. Odlatują do północnej oraz środkowej Afryki. Słabsze osobniki odpadają czy to poprzez eliminację ze strony drapieżników, czy też ze względu na swoją słabość lub brak ostrożności i przezorności.
Dzięcioł
Najpowszechniejszym przedstawicielem dzięcioła w Polsce jest gatunek dzięcioła dużego. W Polsce występuje także dzięcioł czarny, białogrzbiety, białoszyi, mały, średni, trójpalczasty, zielonosiwy oraz zielony.
Dzięcioły jedzą głównie małe owady, takie jak pająki, mrówki i gąsienice. Odżywiają się także larwami, owocami i orzechami.
Dzięcioły uderzają w pień drzewa z prędkością około 15-20 uderzeń na sekundę.Ten dźwięk niesie się w promieniu trzech kilometrów.
Za każdym uderzeniem dzioba w drzewo, głowa dzięcioła poddawana jest przeciążeniom do 1200 g. Odpowiednia budowa głowy - gruba czaszka i gąbczasta struktura kości - ochrania mózg ptaka przed wstrząsami.
Pierwsi przodkowie dzięciołów pojawili się na Ziemi około 5 milionów lat temu.
Dzięcioły mają wyjątkowo mocny dziób, który przypomina dłuto. Dzięki niemu z łatwością mogą wydrążyć otwór w drzewie oraz wyszukać pokarm w ziemi.
Dzięcioły posiadają bardzo długi język. Często jego długość odpowiada długości całego ciała.
Dzięcioł czarny jest w stanie dożyć 14 lat.
