Długopole-Zdrój wieś uzdrowiskowa słynna z naturalnych wód mineralnych

Czystość powietrza górskiego, zmniejszona zawartość alergenów, korzystnie oddziałuje w chorobach układu oddechowego. Duża intensywność promieniowania słonecznego przyczynia się do mobilizacji naturalnych sił obronnych organizmu.

Warunki krajobrazowe oraz górzyste ukształtowanie terenu zachęcają do spacerów na świeżym powietrzu oraz do rozszerzania aktywności fizycznej kuracjuszy. Trasy spacerowe oceniane są pod względem wydatku energetycznego przez zespół lekarski i zalecane w zależności od stanu klinicznego pacjentów. Różnorodne bodźce krajobrazowe wywołują odprężenie, poprawiają sprawność psychiczną i funkcje intelektualne.

Najstarsze wzmianki o Długopolu pochodzą z 1346 roku. W 1705 r. podano w spisie źródeł leczniczych Śląska i Hrabstwa Kłodzkiego źródło żelaziste Długopola. W 1762 r. miejscowy młynarz umieścił nieopodal swego domu kadź do kąpieli zasilaną przez żelazistą wodę. W 1802 r. powstaje już właściwe uzdrowisko. Rozpoczęto prowadzenie leczniczych kąpieli. W 1819 r. wybudowano nad źródłem Emilia drewnianą pijalnię wód oraz drewniany dom zdrojowy. 

W 1839 r. następuje najbardziej intensywny rozwój uzdrowiska. Dzięki inwestycjom powstawały pensjonaty, urządzenia lecznicze oraz miejsca rekreacyjne. Od 1844 r. wykonywało się w Długopolu zabiegi borowinowe. W 1876 r odkryto nowe źródło wody Eliza, a w 1904 r. Renata. Aż do 1945 r. uzdrowisko działało tylko w sezonie letnim. W tym czasie liczba miejsc dla kuracjuszy wynosiła 700.

W czasie II Wojny Światowej uzdrowisko przystosowano do wybudowanego leśnego szpitala wojskowego. Działania wojenne nie zniszczyły miejscowości jednak urządzenia sanatoryjne zostały skradzione bądź wywiezione w głąb Niemiec.

W 1946 r. część pensjonatów i szpitali uzdrowiskowych przejęło Państwowe Przedsiębiorstwo Uzdrowiskowe Długopole-Zdrój. Intensywnie rozwija się od 1956, kiedy otwarto tam ośrodek rehabilitacyjny przeznaczony do rehabilitacji osób po wirusowym zapaleniu wątroby. W latach 1958‒1964 odrestaurowano Zakład Przyrodoleczniczy. W 1970 r. oddany został po rewitalizacji do użytku park zdrojowy. W 1966 r. uzdrowisko połączono z innym znanym uzdrowiskiem z terenu Kotliny Kłodzkiej, Lądkiem-Zdrój w jeden zespół organizacyjno-administracyjny. 

Dla uzdrowiska Długopole-Zdrój określono następujące profile lecznicze: choroby ortopedyczno-urazowe, choroby naczyń obwodowych, choroby układu trawienia, choroby reumatologiczne, cukrzyca, choroby krwi i układu krwiotwórczego.

Atrakcją zabiegową są tzw. suche kąpiele dwutlenkiem węgla. Występują tu szczawy alkaiczne. Podstawową działalnością jest leczenie i rehabilitacja osób z chorobami wątroby. Poza tym prowadzona jest rehabilitacja kobiet po mastektomii, leczy się cukrzycę, nerwicę, choroby gastryczne. Łagodny klimat służy astmatykom, oraz osobom z chorobami układu krążenia.

Na terenie uzdrowiska znajdują się 3 szpitale uzdrowiskowe (Mieszko, Ondraszek, Dąbrówka), sanatorium uzdrowiskowe (Fortuna), przychodnia uzdrowiskowa, zakład przyrodoleczniczy. Uzdrowisko Długopole-Zdrój posiada park zdrojowy z pijalnią, pijalnię w zakładzie przyrodoleczniczym oraz ścieżki zdrowia.

Na obszarze uzdrowiska znajdują się 3 źródła wody leczniczej − należą do nich ujęcia: „Emilia” – woda słabo zmineralizowana 0,08% wodorowęglanowa, wapniowa, magnezowa, radonowa, żelazista; „Kazimierz” – woda mineralna 0,11% wodorowęglanowa, wapniowa, magnezowa, sodowa, żelazista; „Renata” – woda mineralna 0,13% wodorowęglanowa, wapniowa, magnezowa, sodowa, krzemowa, żelazista.

Lista zabytków: kościół ewangelicki, z XIX/XX wieku, po 1945 roku był w nim magazyn, następnie został przebudowany na pensjonat i kawiarnię, park uzdrowiskowy z początku XIX wieku, z publicznym ujęciem wody mineralnej, łazienki, obecnie Zakład Przyrodoleczniczy „Karol”, ul. Zdrojowa 16, z 1839 roku, przebudowany w latach 1870‒1871, drewniana hala spacerowa, obecnie Dom Zdrojowy, ul. Zdrojowa 8, z początku XX wieku, przebudowana w 1930 roku.