Depresja sezonowa
Depresja sezonowa to problem prawdopodobnie zdecydowanie częstszy, niż można by tylko przypuszczać. W Polsce może dotyczyć nawet 2% społeczeństwa. Choroba afektywna sezonowa – z nie do końca wiadomych przyczyn – zdecydowanie częściej spotykana jest u kobiet niż u mężczyzn.
Depresja sezonowa - przyczyny
Największa aktywność przypadała na okres wegetacji przyrody. W okresie jesienno-zimowym następuje spadek energii, co może być również uwarunkowana genetycznie.
Jedną z teorii jest ta, według której odpowiedzialne za objawy depresji sezonowej miałoby być zmniejszenie ilości słonecznych dni w okresie jesienno-zimowym. Prawdopodobnie dochodzi do zaburzeń rytmu okołodobowego i właśnie to może odpowiadać za występowanie specyficznych dla choroby afektywnej sezonowej objawów.
Mniejsza ekspozycja na światło słoneczne powiązana może być ze zmianami wydzielania w organizmie rozmaitych substancji. W okresie jesienno-zimowym dochodzić może do zmniejszenia produkcji serotoniny. Zmiany obejmować mogą również produkcję i wydzielanie melatoniny, która odpowiedzialna jest nie tylko za regulowanie rytmu snu i czuwania, ale i ma ona pewien wpływ na ludzki nastrój.
Depresja sezonowa - objawy
Objawy, które pojawiają się u pacjentów z depresją sezonową, ogólnie przypominają objawy depresji. Wśród problemów, które mogą stanowić objawy choroby afektywnej sezonowej, wymienić bowiem można:
-
obniżenie nastroju,
-
utratę energii, przewlekłe zmęczenie,
-
anhedonię - niemożność odczuwania szczęścia,
-
zaburzenia snu, nadmierna senność, pogarszanie się jakości snu, ospałość i trudności z porannym wstawaniem,
-
zaburzenia apetytu, wzmożony apetyty, zwiększona ochota na węglowodany proste (cukry),
-
uczucie niepokoju,
-
osłabienie popędu seksualnego,
-
poczucie bezwartościowości,
-
rozmyślania dotyczące sensu życia,
-
problemy z koncentracją,
-
obniżoną odporność, częste infekcje,
-
zaburzenia pamięci i koncentracji uwagi,
-
zwiększenie napięcia przedmiesiączkowego,
-
nieuzasadnione poczucie winy,
-
nadmierną drażliwość,
-
brak motywacji do działania,
-
problemy w relacjach interpersonalnych, wycofywanie się z życia społecznego,
-
utratę zainteresowań.
Wszystkie wymienione objawy depresji sezonowej mogą znacząco utrudniać pacjentowi funkcjonowanie.
Depresja sezonowa - diagnostyka
W przypadku podejrzenia, że pacjent może mieć depresję sezonową, powinien on udać się na konsultację do psychiatry. Jednostkę rozpoznać można po stwierdzeniu w trakcie badania psychiatrycznego charakterystycznych dla niej objawów oraz tego, że pojawiają się one u pacjenta cyklicznie, w powiązaniu z konkretnymi porami roku. Lekarz psychiatra potwierdza chorobę lub ją wyklucza, szukając możliwych innych przyczyn.
Depresja sezonowa – leczenie
Leczenie depresji sezonowej sprowadza się do następujących czynników:
-
farmakoterapii,
-
fototerapii,
-
psychoterapii.
Depresja sezonowa – zapobieganie
Osoby, które są podatne na jesienną chandrę powinny unikać stresujących sytuacji i dbać o ty, by nie nakładać na siebie zbyt dużej ilości obowiązków.
Ważna jest również odpowiednia, dobrze zbilansowana dieta, bogata w witaminy, składniki mineralne. Ważna jest dieta zawierająca w swoim składzie warzywa, owoce, węglowodany złożone i WODĘ, która jest równie ważna.
Pomocna jest także medytacja, stosowanie technik relaksacyjnych, aromaterapia, jak również unikanie ciemnych pomieszczeń i spacery na świeżym powietrzu w słoneczne dni.
Osoby, które wykonują regularne ćwiczenia fizyczne również zmniejszają ryzyko zachorowania na depresję sezonową.
Lekarstwem na spadek nastroju są także spotkania towarzyskie i dobre relacje z ludźmi.
