Rodzime ssaki są naszym dziedzictwem przyrodniczym

W dalszej perspektywie obecność obcych zwierząt oznacza konkurencję i zagrożenie dla gatunków rodzimych. Nierodzime gatunki mogą przenosić pasożyty czy choroby, na które zwierzęta w Polsce są nieodporne.
Przykładem obcego gatunku jest wiewiórka czarna (Sciurus niger) pochodząca z Ameryki Północnej. Rywalizując o pożywienie może być zagrożeniem dla naszej wiewiórki rudej (Sciurus vulgaris).

Pochodzący z Dalekiego Wschodu jenot (Nyctereutes procyonoides) został sprowadzony do europejskiej części byłego ZSRR, skąd szybko przedostał się do nas. Szop pracz (Procyon lotor) należy do nowszych gatunków inwazyjnych, które osiedliły się w Polsce. Coraz liczniej występuje głównie w województwach lubuskim i zachodniopomorskim. 

Za gatunki obce uznaje się też  takie, które zostały wprowadzone przez człowieka na terytorium Polski np. muflon, jeleń wschodni.Po roku 1500 na terenie Polski odnotowano ok. 120 gatunków ssaków, występujących w stanie dzikim. 

Nagrodzony na Ogólnopolskim Przeglądzie Filmów Ekologicznych film „Ssaki Polski. W leśnych ostępach" przedstawia gatunki uważane za pospolite - lisa, sarnę, wiewiórkę, jelenia, uważane za rzadkie - rysia, wilka, niedźwiedzia oraz cały przekrój drobniejszych; myszy, nornice, nietoperze, ryjówki.