Zamek w Łagowie
Z 1299 roku pochodzi najstarsza, znana nam wzmianka o osadzie Łagów. Wówczas margrabiowie brandenburscy sprzedali gród jako zadośćuczynienie win rycerzowi Albertowi von Klepitz
W 1347 r. margrabia Ludwig zastawił Łagów obok innych dóbr Zakonowi Joannitów za 400 grzywien srebra. W 1350 roku zakon joannitów otrzymał Łagów na własność. Oprócz tego joannici nabyli wówczas dwadzieścia dwie okoliczne wioski z miastem Sulęcinem. W latach 1350-1380 joannici wybudowali zamek w Łagowie. Warownię posadowiono na fundamentach w kształcie nieregularnego czworoboku. Zamek stanowił siedzibę komandorii.
Wtedy też na polecenie władców brandenburskich joannici łagowscy konwojowali kupców przemierzających tak zwany Trakt Polski, wędrujących do Międzyrzecza. Nie czynili tego jednak bezinteresownie.
W połowie XVI wieku, na czele łagowskiego zgromadzenia joannitów stał komandor Andrzej von Schlieben. Wszedł w 1544 roku w związek małżeński zakładając rodzinę. Po długich targach kapituła w Spirze usankcjonowała śluby joannickich rycerzy.
W lipcu 1640 roku podczas działań zbrojnych wojny trzydziestoletniej zamek w Łagowie, zajęty wcześniej przez wojska szwedzkie, oblegany był bezskutecznie przez wojska brandenburskie. To było jedyne odnotowane w kronikach oblężenie tej warowni. Po kasacji zakonu w XIX wieku, jego dobra, a w tym łagowski zamek przeszły na rzecz państwa pruskiego.
Pałac w Zaborze
Wybudowany w 1677 barokowy zamek (pałac) przebudowany został w latach 1745 i 1957. Zespół pałacowy wzorowany był na wczesnobarokowych francuskich rezydencjach. Budowla skonstruowana została na kształt podkowy z trzema kondygnacjami, na których mieszczą się trzy główne sale. Wnętrze pałacu urządzone zostało również według stylu barokowego. Dodatkowo budynek otoczony jest fosą głęboką na 3m i szeroką na 15 m. Dziś nie ma juz tam wody. Do zabudowań należy również park liczący 20 ha o symetrycznym układzie alei, których główną osią jest przepiękne jezioro Liwno. Spotkać tu można imponujące okazy starych drzew. Niektóre z nich to pomniki przyrody.
Ostatnią właścicielką pałacu przed II wojną światową była druga żona ostatniego cesarza Niemiec, Wilhelma II Hohenzollerna, Hermina, mieszkająca w pałacu do kwietnia 1945. Od 1956 w pałacu mieściło się prewentorium przeciwgruźlicze dla dzieci, od 1976 – Sanatorium Dziecięce, a od 1998 – Centrum Leczenia Dzieci i Młodzieży. Zamek wraz z folwarkiem, oraz parkiem stanowi zespół zamkowy.
Pałac w Bojadłach – barokowy pałac z dekoracją rokokową powstały na przełomie XVII/XVIII w. Pałac z około 1707 r. wybudowany na zrębach wcześniejszej budowli; obiekt barokowy z wysokiej klasy dekoracją rokokową fasady. XVIII-wieczny zespół pałacowy zachowany w całości składa się z pałacu, dwóch budynków bramnych, barokowego budynku rządcówki przebudowanego w stylu klasycystycznym na pocz. XIX w., dawnego budynku gorzelni, leśniczówki, dwóch budynków gospodarczych oraz barokowego domku ogrodnika.
Wyposażenie pałacu jest częściowo zachowane: stolarka XVIII i XIX - wieczna, dwa kominki barokowe oraz dwa kominki w sali balowej. Park przypałacowy, pierwotnie barokowy został nietypowo umieszczony po drugiej stronie drogi dojazdowej prowadzącej do pałacu i kościoła.
Pałac Książęcy w Żaganiu to jeden z wyśmienitych barokowych zabytków Ziemi Lubuskiej. Wzniesiony na polecenie naczelnego dowódcy wojsk cesarskich podczas wojny 30-letniej – Albreht’a von Wallenstein’a, przez stulecia był miejscem rezydowania wielu książąt. Obiekt otacza rozległy park, który już przed II wojną światową uważany był za najpiękniejszy na Śląsku i jeden z najwspanialszych w Europie Środkowej.
Pałac w Chichach – zbudowano w 1718 roku w bezpośrednim sąsiedztwie potoku Iławka, najprawdopodobniej w miejscu starszej rycerskiej siedziby mieszkalnej. Zarówno lokalizacja jak i obecnie fragmentaryczne otoczenie fosą przemawiają za niegdysiejszym warownym przeznaczeniem tego miejsca.
Przebudowa pałacu nastąpiła około 1840 roku, nadając mu znamiona neoklasycystyczne, przy czym obiekt powiększono o dobudówkę od strony północnej. Do 1945 roku pałacem władała rodzina von Diebitsch.
W latach 70. XX wieku budowlę poddano pracom remontowym i adaptacyjnym, niszcząc część architektonicznego wystroju elewacji. Pałac jest budowlą murowaną, dwukondygnacyjną, na wysokim podpiwniczeniu, założoną na planie prostokąta z dobudowanym od północy prostokątnym aneksem. Zarówno część główną jak i dobudówkę nakrywają dachy mansardowe z lukarnami.
Przy barokowym pałacu znajdował się park, w którym rośnie obecnie wiele pomnikowych drzew.
Pałac w Mierzęcinie
Pałac zbudowano w latach 1861 – 1863 z inicjatywy Roberta Friedricha von Waldow. Okresem największej rozbudowy i przebudowy majątku był początek XX wieku, powstały wówczas nowe budynki gorzelni oraz kompleksu folwarcznego.
Okres wojenny pałac i budynki folwarku przetrwały w niemalże nienaruszonym stanie. Po zakończeniu działań wojennych majątek von Waldow przeszedł na rzecz Skarbu Państwa Polskiego. W Pałacu kolejno mieścił się dom dziecka, biura PGR. Od W 1992 roku, zniszczony i zaniedbany obiekt stał blisko 6 lat, czekając na przywrócenie dawnej świetności.
W latach 1999 – 2001, staraniem nowych właścicieli, gmach pałacu poddano gruntownej renowacji. Adaptowano zrujnowany budynek na ośrodek wypoczynkowy. Oficjalne otwarcie Pałacu Mierzęcin nastąpiło w 2002 roku.
