Legnickie Pole – miejsce w którym zatrzymano armią mongolską

Pobenedyktyński zespół klasztorny w Legnickim Polu jest miejscem, w którym kultywuje się pamięć o ważnej średniowiecznej bitwie - starciu wojsk księcia Henryka II Pobożnego z armią mongolską w 1241 roku. Mimo, że bitwa pod Legnicą przyniosła klęskę sił chrześcijańskich, śmierć Henryka Pobożnego utrwalona została w zbiorowej pamięci jako symboliczne powstrzymanie inwazji mongolskiej w Europie.

Sławomir Milejski; creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0

Muzeum Bitwy Legnickiej

Ufundowanie przez matkę księcia, św. Jadwigę Śląską, kościoła i klasztoru benedyktynów - według przekazów w miejscu odnalezienia na pobojowisku jego zbezczeszczonych zwłok - stało się materialnym przejawem tej tradycji. Istniejący obecnie zespół zabudowań, wyróżniający się imponującą formą architektoniczną powstał w XVIII wieku. Dzięki zatrudnieniu przez benedyktynów najwybitniejszych artystów tego czasu, działających na terenie monarchii Habsburgów jest on dziś bezcennym zabytkiem architektury, należącym do najlepszych realizacji późnego baroku śląskiego. Znakomity jest także wystrój rzeźbiarski i malarski kościoła klasztornego, pełen odwołań do historycznej bitwy.

Zespół klasztorny pozostawał w posiadaniu oo. benedyktynów z Opatovic do czasów reformacji. W 1535 r. książę legnicko-brzeski Fryderyk II przejął dobra benedyktynów i sprzedał je w ręce prywatne. Na początku XVIII w. benedyktyni odkupili posiadłości w Legnickim Polu i przystąpili do budowy nowego kościoła i klasztoru. W 1810 r. król pruski zlikwidował zakon i podarował w 1818 r. majątek sławnemu marszałkowi Blücherowi, który otrzymał tytuł książęcy.

Dobrze zachowany zespół sakralny w Legnickim Polu, włącznie z wcześniejszym kościołem Świętej Trójcy, przykościelnym cmentarzem oraz barokowym ogrodem klasztornym, pomimo przekształceń i zmiany funkcji tworzy spójną, harmonijną całość. Stanowi on, wybitny pod względem wartości artystycznych pomnik chwały obrońców wiary poległych w bitwie pod Legnicą.