Dziewanna - okazała i prosta w uprawie roślina lecznicza

Rośliny osiągają do 3 m wysokości są pokryte są drobnymi włoskami. Liście wełnisto owłosione, całobrzegie i o brzegu falistym. Kwiaty zebrane na szczycie pędu w wydłużone grona lub nibykłosy ze skróconymi, kilkukwiatowymi wierzchotkami. Kwiaty najczęściej żółte, rzadziej białe, brązowe, fioletowe. Kielich ma 5 działek zrośniętych u nasady. Także 5 płatków korony połączonych jest u nasady w krótką rurkę. Owoc - torebka rozdzielająca się na dwie części, z licznymi, drobnymi nasionami.

Do celów leczniczych zbiera się naturalnie rosnące rośliny rzadziej z upraw. Surowca zielarskiego dostarczają trzy gatunki: dziewanna wielkokwiatowa, drobnokwiatowa oraz kutnerowata. Wodne wyciągi mają zastosowanie głównie wykrztuśne (dzięki zawartości saponin) oraz osłaniające (dzięki obecności śluzu). Działają również przeciwzapalnie na błony śluzowe jamy ustnej, gardła, oskrzeli, przełyku, żołądka i jelit, a także dróg moczowych łącznie z pęcherzem. Doustnie podawane wyciągi z dziewanny mają nieznaczne działanie moczopędne i napotne. Stosowane zewnętrznie na skórę kwiaty działają odmiękczająco, gojąco i przeciwzapalnie. Stwierdzono działanie surowca przeciw wirusom grypy A2 i B.

Wszystkie części rośliny mają własności rozmiękczające, łagodzą i  uśmierzającą ból. Liście i kwiaty pogniecione używa się do okładania stłuczeń, obrzęków i siniaków. 

Uprawiana jako roślina ozdobna. Nadaje się na rabaty. Źle toleruje mokre zimy. Wymaga słonecznego lub nieco tylko zacienionego stanowiska i przepuszczalnych gleb. Rozmnaża się przez nasiona wysiewane wiosną lub późnym latem zaraz po zbiorze. Można też późną jesienią dzielić rozrośnięte kępy.