Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
W bieżącym roku media liberalno-lewicowe wykreowały dwie wielkie histerie społeczne: związaną ze śmiercią prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza i będącą reakcją na film braci Sekielskich. Osoby oglądające telewizję po morderstwie Adamowicza, działacza lokalnego, miały poczucie, że umarł jakiś przywódca narodu – ktoś w rodzaju króla czy marszałka Piłsudskiego.
Przy tej czy innej okazji powraca echem niemal powszechny rechot celebrytów, jak ten na wypowiedź Macieja Stuhra o katastrofie smoleńskiej. Podobnych zachowań doświadczamy na różnych imprezach, na których pojawia się aluzja do PiS lub osób związanych z tą formacją.
Aby Platforma Obywatelska odniosła sukces w wyborach parlamentarnych, powinna spełnić kilka warunków: przede wszystkim powinna być wierna drodze, na którą wkroczyła kilka lat temu. Diagnozując swoją ostatnią klęskę, jej przyczyn powinna szukać nie w sobie, lecz na zewnątrz: w publicznej telewizji, „rozdawnictwie” itp.
W cywilizacji i kulturze Zachodu dominują obecnie dwie filozofie życia. Jedna z nich to terryzm (od łac. terra = ziemia), który zamyka istnienie człowieka w ramach doczesności. Głodny szczęścia człowiek stara się zorganizować swoje życie tak, aby je osiągnąć już tu, na ziemi. Niestety doczesność przynosi jedynie okruchy szczęścia. Bardzo wielu spośród tych, którym los nie oszczędził nieszczęść, dramatów i tragedii, nie wytrzymując bólu istnienia, ucieka od realnego życia i wybiera pseudoniebo, pseudoraj, iluzję szczęścia: alkohol, narkotyki, seks, wiarę w reinkarnację itp.
Siłą polskiego katolicyzmu była przez wieki, a zwłaszcza w czasach komunistycznych, jedność i solidarność wiernych i duchowieństwa, w szczególności biskupów. Od pewnego czasu dają się jednak zauważyć próby rozbicia tej jedności. Jest to widoczne w liberalno-lewicowych mediach, w „Klerze” i w filmie braci Sekielskich. Mam kłopot ze zrozumieniem, w imię czego robią to również niektórzy katoliccy publicyści, a nawet niektórzy księża, np. poprzez domaganie się dymisji całego Episkopatu. W tej sytuacji solidarność z duszpasterzami jest naszym elementarnym obowiązkiem.
Dlaczego z ok. 50–60 proc. Polaków, którzy mają poglądy propisowskie, tylko ok. 30–40 proc. głosuje na tę partię? Z banalnie prostego powodu: antypisowskim mediom i politykom udało się przez lata, zwłaszcza ostatnie, wykreować jak najbardziej negatywny obraz Prawa i Sprawiedliwości, obrzydzić to ugrupowanie dużej części mieszkańców naszego kraju.
Gdyby żył prymas kard. Stefan Wyszyński, byłoby to możliwe. Czy jest to jeszcze możliwe obecnie? Atak na katolicyzm, na Kościół w naszej ojczyźnie przybiera na sile. Na uroczystości ku czci świętego biskupa Stanisława w Krakowie abp Leszek Sławoj Głódź wołał: „Non possumus!”. Dziś nasza ojczyzna potrzebuje modlitwy i świadectwa wiary.
Jednym z filarów sprawnie funkcjonującej demokracji jest uporządkowana scena polityczna, tzn. taka, której system partyjny wyraża w sposób adekwatny poglądy wyborców. Biorąc pod uwagę poglądy ideowo-aksjologiczno-obyczajowe i społeczno-gospodarcze, istnieją zasadniczo cztery grupy wyborców. Powinni oni być reprezentowani przez partię konserwatywno-prosocjalną, konserwatywno-liberalną oraz liberalno-prosocjalną i liberalno-liberalną.
O ile Grecy, m.in. Platon, wyeksponowali prawdę o miłości jako dążeniu tego, co niedoskonałe, ku temu, co doskonałe, o tyle chrześcijaństwo głosi prawdę o Bogu miłosiernym, który pochyla się nad niedoskonałym człowiekiem. W świętowaniu miłosierdzia tuż po Wielkanocy jest zawarty głęboki sens: Kościół przypomina nam, że zmartwychwstajemy do sensowniejszego i lepszego życia właśnie poprzez miłosierdzie.
Spotykając się ze złem i cierpieniem – z utratą bliskiej osoby, zdradą, ludobójstwem itp. – mamy skłonność do przyznania racji Koheletowi, że wszystko jest marnością, i Sartre’owi: „Absurdem jest, żeśmy się urodzili, i absurdem, że umrzemy”.
W mojej rodzinie wszyscy – żona, ja i nasze dzieci – jesteśmy nauczycielami na wszystkich szczeblach edukacji. Zależy nam zatem na tym, aby zawód pedagoga cieszył się prestiżem i był dobrze wynagradzany. Nauczyciele mają rację, domagając się podwyżek.
W związku z wyborami toczy się również spór o duchowy kształt Europy. Jedni politycy i publicyści, epatując wyborców wzniosłymi hasłami o otwartości, równości, tolerancji, trosce o mniejszości itp., chcą tak naprawdę Europy wyrzekającej się swoich korzeni, oświeceniowej, zlaicyzowanej, odnoszącej się z pogardą do rodziny i narodu oraz wyznającej etykę hedonistyczną, a ostatecznie chcą Europy bezbożnej i tworzącej po raz kolejny – po komunizmie i nazizmie – nowego człowieka.
Zewsząd słychać nawoływania: „Zero tolerancji dla księży pedofilów!”, „Należy wypalić zło gorącym żelazem!”. A mnie się zapala czerwone światełko. Postulat wypalenia wszelkiego zła, w tym aktów pedofilnych, gorącym żelazem jest bowiem oparty na myśleniu utopijnym – fałszywej wizji świata i natury ludzkiej. Niestety, zło jest nieusuwalnym składnikiem świata, a ułomność i grzeszność człowieka nie jest przypadkowa; wszyscy jesteśmy grzesznikami.
Kilkadziesiąt lat temu ks. Józef Tischner ostrzegał, że Kościołowi w Polsce po upadku komunizmu będzie zagrażał ten model katolicyzmu, którego symbolem stał się o. Tadeusz Rydzyk i Radio Maryja. I dlatego tak mocno polemizował z tym środowiskiem w latach 90.
Korzystając z mediów, można odnieść wrażenie, że najcenniejszą postawą moralną jest tolerancja. Czy istotnie to najważniejsza cnota? Dlaczego nie mówi o niej Biblia? Zastanawiając się nieraz nad tym, na czym polega właściwe traktowanie dzieci i studentów, na myśl przychodziły mi takie wartości, jak: życzliwość, szacunek, odpowiedzialność, sprawiedliwość i miłość, nigdy zaś tolerancja.
Wybitny francuski filozof, którego bardzo cenił św. Jan Paweł II, Paul Ricœur mówi: „W totalitaryzmie chodzi o projekt stworzenia nowego człowieka”. Mamy za sobą dwa totalitaryzmy: komunizm i niemiecki narodowy socjalizm. Mieszkańcy sytego oraz zaczadzonego intelektualnie i odrętwiałego moralnie Zachodu są na 100 proc. pewni, że totalitaryzmy należą już tylko do przeszłości. Tymczasem na naszych oczach powstaje nowy totalitaryzm, który ma kształt wielogłowej hydry. Wielu go jeszcze nie zauważa, ponieważ ukrywa się za atrakcyjnymi maskami: nowoczesności, postępu, liberalizmu, praw człowieka, tolerancji, walki z dyskryminacją itd.
Od wielu lat środowiska postoświeceniowe, antykatolickie prowadzą krucjatę przeciwko pedofilii w Kościele. Jej celem ma być dobro dzieci. Czy tak jest w istocie, można mieć wątpliwości. Dlaczego walczą z tym złem tylko w jednym środowisku? Dlaczego nie tylko nie protestują przeciwko masowemu zabijaniu bezbronnych, nienarodzonych dzieci, ale wręcz popierają to barbarzyństwo?
Ciągle jeszcze dominująca diagnoza obecnej społeczno-politycznej sytuacji naszego kraju brzmi: toczy się nie tylko zacięty spór polityczny, ale trwa groźna walka dwóch zwaśnionych plemion. W tej sytuacji nawoływanie do przebaczenia, pojednania i zgody wydaje się zasadne i godne pochwały. Łatwo jednak można zauważyć, że apele te wychodzą zasadniczo z jednej strony sporu.
Strasząc w ostatnich dniach agresją i mową nienawiści, media wywołały wręcz histerię w części społeczeństwa. A jaka jest elementarna prawda o agresji? Przede wszystkim jest naturalnym elementem życia, zjawiskiem występującym, podobnie jak np. ból, w świecie zwierząt i ludzi.
Ich wściekłość, nienawiść, pogardę i agresję wobec PiS i jego zwolenników widać w parlamencie, w mediach i na demonstracjach ulicznych. Przez lata odnosili się w ten sposób do Radia Maryja i jego sympatyków. To, co widać gołym okiem, potwierdzają badania, jednak pogląd, że takie traktowanie PiS jest niezrozumiałe i irracjonalne, jest błędny: emocje wrogów tej formacji mają swoje określone źródła.