Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Krótkie dni, długie noce. Mgła, melancholia, zaduma. Wchodzimy w okres Adwentu. Teolog Karl Rahner rozpoczyna adwentową medytację od słów: „I znów jest Adwent w Twoim Kościele, Boże. Znów wracamy do modlitwy tęsknoty i wyglądania, pieśni nadziei i obietnicy. Wszelka niedola ludzka, wszelki niedosyt zbiega się w tym jednym słowie: Przybądź!”.
Rok kościelny kończy święto Chrystusa, Króla Wszechświata. Czy ten Król jest również ziemskim królem? Odpowiedź jest zawarta w Jego słynnych słowach skierowanych do Piłata: „Królestwo moje nie jest z tego świata”. Jego królestwo nie jest bowiem oparte na żadnej ideologii i nie rządzi się prawami świata: m.in. siłą, odwetem, wolą panowania nad innymi, pragnieniem posiadania itd.
Zadaniem wybranego parlamentu jest wypracowywanie jak najlepszych rozwiązań dla naszej ojczyzny. Jednym z warunków tego są rzetelne debaty. Powinny one być oparte na pięciu filarach-wartościach: prawdzie, dobru wspólnym, godności, wolności i sprawiedliwości. Każdy dyskutant ma prawo do wyrażenia własnego poglądu i oceny.
Człowieczeństwo, w szczególności jego wymiar wspólnotowy, przejawia się również poprzez życie w narodzie, ojczyźnie i państwie. Ojczyzna stanowi splot czy syntezę wspólnoty ziemi, wspólnoty osób i wspólnoty historycznej, a nade wszystko wspólnoty kultury i wartości.
Właściwie to dlaczego i po co w minionych dniach odwiedzaliśmy groby? Jaki to miało sens? Składaliśmy na grobach kwiaty i zapalaliśmy znicze, ponieważ pamiętamy o swoich bliskich, przodkach i bohaterach narodowych. Pamięć jest jednym z głównych elementów tożsamości człowieka i narodu. Przebywając na cmentarzu, uświadamialiśmy sobie, że nie wzięliśmy się znikąd.
Martin Heidegger pisze: Skała jest. Drzewo jest. Koń jest. Anioł jest. Jedynie człowiek egzystuje. Dlatego tylko człowiek zadaje sobie pytania: i nie tylko o to, co zjeść i w co się ubrać, ale o sprawy fundamentalne, istotne, doniosłe. I tylko w jego istnienie wpisany jest – jak zauważa Tadeusz Żychiewicz – instynkt sensowności.
Wysoka frekwencja wyborcza jest oczywiście dowodem na postęp demokracji w naszej ojczyźnie. Jednak do jej rozkwitu jeszcze droga daleka. Aby tak się stało, muszą zaistnieć trzy fakty: dokończenie reformy sądownictwa, równowaga medialna oraz uporządkowanie sceny politycznej.
Do niedawna byli naszymi ulubieńcami. Podziwialiśmy ich grę aktorską, wykonywanie piosenek itp. Nie pytaliśmy o ich przekonania religijne i polityczne.
W czasach, które cechują się brakiem myślenia, irracjonalizmem i nasileniem głupoty, jedną z najbardziej potrzebnych wartości jest mądrość. Niestety, mądrość bywa często mylona z inteligencją, błyskotliwością i wykształceniem oraz z zaradnością i elokwencją. Jest jednak w istocie elementem sztuki dobrego życia – postawą moralną związaną z rozumem.
12 października mija 130. rocznica urodzin Dietricha von Hildebranda, jednego z głównych przedstawicieli fenomenologii klasycznej, jej realistycznego skrzydła, i jednego z największych myślicieli katolickich XX w. Papież Pius XII nazwał go dwudziestowiecznym doktorem Kościoła, a kard. Joseph Ratzinger napisał o nim, że będzie w przyszłości „uznany za jedną z najwybitniejszych postaci naszych czasów”.
Analizując powody wysokich notowań Zjednoczonej Prawicy, słusznie wskazuje się m.in. na jej wiarygodność, prosocjalny program i obronę wartości chrześcijańskich. Nie docenia się natomiast jej zaplecza intelektualnego. Wystarczy jednak porównać jakikolwiek program publicystyczny środowisk konserwatywnych z liberalnymi i lewicowymi, aby nabrać przekonania, że obecnie to prawica jest górą.
Atakowani przez zło, destruktorów rodziny, wrogów Kościoła i narodu, pytamy, w jaki sposób należy się bronić. I słyszymy, że chrześcijańską odpowiedzią na to jest nadstawianie drugiego policzka. Jest rzeczą oczywistą, że metaforę tę, wyrażającą jedną z oryginalnych zasad etyki chrześcijańskiej, wypaczają złoczyńcy, dzięki czemu łatwiej im przychodzi szantażowanie i obezwładnianie atakowanych.
9 sierpnia 1942 r. w komorze gazowej w Auschwitz-Birkenau zginęła Edyta Stein (s. Teresa Benedykta od Krzyża), którą św. Jan Paweł II kanonizował i ogłosił współpatronką Europy. Urodziła się w 1891 r. we Wrocławiu. Pochodziła z rodziny żydowskiej, jednak wcześnie zdystansowała się do judaizmu.
Właściwe albo nieprawidłowe odczytanie przez Zjednoczoną Prawicę tego, co się wydarzyło w Białymstoku, będzie miało z całą pewnością wpływ na ostateczny wynik wyborów parlamentarnych. Wydarzenia te są kolejnym dowodem na nasilający się atak ideologii gender i LGBT oraz opartego na tym ruchu. Większość mieszkańców naszej ojczyzny obserwuje z niepokojem to zjawisko i czuje się coraz bardziej zagrożona. I dlatego zagadnienie wojny kulturowej nie może nie stanowić jednego z głównych tematów kampanii wyborczej.
W bieżącym roku media liberalno-lewicowe wykreowały dwie wielkie histerie społeczne: związaną ze śmiercią prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza i będącą reakcją na film braci Sekielskich. Osoby oglądające telewizję po morderstwie Adamowicza, działacza lokalnego, miały poczucie, że umarł jakiś przywódca narodu – ktoś w rodzaju króla czy marszałka Piłsudskiego.
Przy tej czy innej okazji powraca echem niemal powszechny rechot celebrytów, jak ten na wypowiedź Macieja Stuhra o katastrofie smoleńskiej. Podobnych zachowań doświadczamy na różnych imprezach, na których pojawia się aluzja do PiS lub osób związanych z tą formacją.
Aby Platforma Obywatelska odniosła sukces w wyborach parlamentarnych, powinna spełnić kilka warunków: przede wszystkim powinna być wierna drodze, na którą wkroczyła kilka lat temu. Diagnozując swoją ostatnią klęskę, jej przyczyn powinna szukać nie w sobie, lecz na zewnątrz: w publicznej telewizji, „rozdawnictwie” itp.
W cywilizacji i kulturze Zachodu dominują obecnie dwie filozofie życia. Jedna z nich to terryzm (od łac. terra = ziemia), który zamyka istnienie człowieka w ramach doczesności. Głodny szczęścia człowiek stara się zorganizować swoje życie tak, aby je osiągnąć już tu, na ziemi. Niestety doczesność przynosi jedynie okruchy szczęścia. Bardzo wielu spośród tych, którym los nie oszczędził nieszczęść, dramatów i tragedii, nie wytrzymując bólu istnienia, ucieka od realnego życia i wybiera pseudoniebo, pseudoraj, iluzję szczęścia: alkohol, narkotyki, seks, wiarę w reinkarnację itp.
Siłą polskiego katolicyzmu była przez wieki, a zwłaszcza w czasach komunistycznych, jedność i solidarność wiernych i duchowieństwa, w szczególności biskupów. Od pewnego czasu dają się jednak zauważyć próby rozbicia tej jedności. Jest to widoczne w liberalno-lewicowych mediach, w „Klerze” i w filmie braci Sekielskich. Mam kłopot ze zrozumieniem, w imię czego robią to również niektórzy katoliccy publicyści, a nawet niektórzy księża, np. poprzez domaganie się dymisji całego Episkopatu. W tej sytuacji solidarność z duszpasterzami jest naszym elementarnym obowiązkiem.
Dlaczego z ok. 50–60 proc. Polaków, którzy mają poglądy propisowskie, tylko ok. 30–40 proc. głosuje na tę partię? Z banalnie prostego powodu: antypisowskim mediom i politykom udało się przez lata, zwłaszcza ostatnie, wykreować jak najbardziej negatywny obraz Prawa i Sprawiedliwości, obrzydzić to ugrupowanie dużej części mieszkańców naszego kraju.