Lotniskowiec nazwany na cześć bohatera z Pearl Harbor

Okręty typu Ford wyposażone są m.in. w elektromagnetyczne katapulty Electromagnetic Aircraft Launch System (EMALS), służące do błyskawicznego startu samolotów z pokładu okrętu, nowe reaktory oraz w system napędzania, zintegrowany system walki jak i radar dwupasmowy (Dual Band Radar– DBR). Lotniskowce mają wyporność 100 tys. ton, długość 332,8 m. i szerokość 78,0 m. Napęd jednostce zapewniają dwa reaktory jądrowe o mocy 400 tys. KM każdy, dzięki którym okręt może osiągnąć prędkość 30 węzłów. Zasięg lotniskowca jest nieograniczony, a operować może bez ponownego zasilania nawet 20 lat. Załogę ma stanowić 4660 wojskowych. Operować z tego okrętu może pomiędzy 75 a 90 śmigłowców, dronów i samolotów, w tym najnowocześniejsze F-35. Uzbrojenie okrętu stanowią pociski rakietowe krótkiego zasięgu RIM-162 Evolved Sea Sparrow Missile (ESSM) i RIM-116 RAM, a także system artyleryjski obrony bezpośredniej CIWS. Mają one zapewnić bezpieczeństwo przed samolotami, dronami, śmigłowcami oraz pociskami manewrującymi.

Patron lotniskowca, Doris Miller, był czarnoskórym marynarzem służącym w czasie II wojny światowej. 6 grudnia 1941 roku zbierał pranie na pancerniku USS West Wirginia, kiedy rozbrzmiały syreny alarmowe. Początkowo został wyznaczony do odprowadzania rannych marynarzy w bezpieczne miejsce. Następnie zaś został przydzielony do obsługi karabinu przeciwlotniczego 12,7 mm. Doris Miller przejął kontrolę nad stanowiskiem strzeleckim i zaczął strzelać do nadlatujących japońskich samolotów. Następnie pomógł w ewakuacji części załogi ze statku, który chwilę później zatonął trafiony przez torpedy i bomby. W 1942 r. Doris Miiller został odznaczony przez adm. Chestera Nimitza Krzyżem Marynarki Wojennej. „Dorie” zginął rok później,  służąc na lotniskowcu USS Liscome Bay. Podczas bitwy pod Tarawą 20 listopada 1943 r. jednostka została trafiona przez torpedę i zatonęła.