Kult św. Błażeja był mocno widoczny już w okresie średniowiecza. Przyszły święty na świat przyszedł w Cezarei Kapadockiej (na terenie obecnej Turcji) i - jak wskazują legendy - był lekarzem, który postanowił oddać się ascezie i modlitwie na pustyni. Po pewnym czasie objął godność biskupa Sebasty (Sivas). Wskutek rzymskich prześladowań zmuszony do wygnania, według legend, kierował swoją diecezją z jaskini. Został jednak zdenuncjowany i pojmany, a więzieniu wykazywał niezłomność swojej wiary.
Ostatecznie, niezłomny Błażej poddany został torturom i na koniec - ścięty mieczem.
Z okresu więziennego ma również pochodzić legenda tłumacząca to, dlaczego św. Błażej jest patronem cierpiących na choroby gardła. Wówczas bowiem - jako lekarz - uratował chłopca, który miał zadławić się ością. Już w V w. n.e. Aetius Amidenus miał wskazywać św. Błażeja jako tego, którego przywołuje się do pomocy w wyciągnięciu utkwionych w gardle ciał obcych.
W wielu regionach przetrwał zwyczaj, nazywany popularnie "błażejkami" lub "błogosławieństwem gardeł". Dwie świece, pobłogosławione, skrzyżowane kapłan przykłada do obu stron szyi wiernych zebranych przy ołtarzu. Tradycja polska mówi o zapalonych świecach, choć rzadko jest to dziś kultywowane.
"Prośmy Boga, który jest źródłem życia, o zdrowie gardła i o właściwe korzystanie z daru mowy, abyśmy go umieli używać na chwałę Bożą i pożytek ludzi"
- mówi podczas błogosławieństwa świecami kapłan.
Tradycja mówi również o święceniu w tym dniu wody oraz jabłek, które mają potem uśmierzać ból gardła.