Wyszukiwanie

Wpisz co najmniej 3 znaki i wciśnij lupę
Polska

Co łączy Bidena z Clintonem? Forsowanie "transpłciowości" ma swój początek w latach 90.

Stany Zjednoczone od dziesięcioleci są głęboko podzielone, jeśli chodzi o kwestie moralne, religijne czy światopoglądowe – wskazuje ksiądz doktor habilitowany Andrzej Kobyliński – profesor UKSW. Nasz ekspert dodaje, że ten wielki amerykański spór zaczął się na dobre w latach dziewięćdziesiątych, za prezydentury Billa Clintona. Działania Joe Bidena promujące transpłciowość to zatem kolejna odsłona tego konfliktu.


Katolik Joe Biden – nowy prezydent Stanów Zjednoczonych – swoimi kolejnymi dokumentami promuje transpłciowość. Jednak niektóre stany, rządzone przez Republikanów, opierają się temu. Na przykład władze Missisipi przyjęły ustawę zabraniającą startowania biologicznym mężczyzną w szkolnych i akademickich zawodach sportowych razem z biologicznymi kobietami. Senat Alabamy z kolei przegłosował ustawę nazywającą „ciężkim przestępstwem” działania dążące do tak zwanej „zmiany płci”. Co to właściwie wszystko znaczy? Jak by ksiądz skomentował ten rozdźwięk między centralną administracją katolika Bidena, a stanami rządzonymi przez konserwatywnych protestantów?

Nie ma jednej Ameryki. Stany Zjednoczone od dziesięcioleci są głęboko podzielone, jeśli chodzi o kwestie moralne, religijne czy światopoglądowe. I te podziały dokładnie widać w trakcie wyborów: czy to parlamentarnych, czy to prezydenckich. Elektorat konserwatywny głosuje na Republikanów. Elektorat liberalny na Demokratów.

Tak że to, co obecnie widzimy w USA, jest kolejną odsłoną wielkiego sporu światopoglądowego. Wielkiej wojny kulturowej, która przetacza się przez Stany Zjednoczone już od kilkudziesięciu lat.

W tej wojnie kulturowej zatem Republikanie są po stronie Tradycji, a Demokraci po stronie tak zwanego „Postępu”?

Oczywiście, także w ramach Partii Republikańskiej i Partii Demokratycznej będą różne skrzydła i głębokie podziały. Ale można tak powiedzieć, że Partia Republikańska zasadniczo opowiada się za wartościami tradycyjnymi. Partia Demokratyczna natomiast głosi postulat głębokiej rewolucji moralnej, światopoglądowej.

I co najciekawsze: te głębokie podziały idą także przez wspólnoty religijne. Dokładnie to widać na przykładzie Kościoła katolickiego. Wspólnota katolicka w Stanach Zjednoczonych liczy około sześćdziesięciu pięciu milionów wiernych. I ci katolicy amerykańscy są podzieleni dokładnie po połowie. To znaczy: pięćdziesiąt procent głosuje na Demokratów, pięćdziesiąt procent na Republikanów. Połowa amerykańskich katolików smuci się z przegranej Trumpa, połowa cieszy się ze zwycięstwa Bidena. Tak że ten „amerykański tygiel” jest bardzo ciekawy. I przedmiotem największych kontrowersji nie są bynajmniej zagadnienia ekonomiczne czy dotyczące polityki gospodarczej lub finansowej, ale właśnie kwestie moralne, religijne, światopoglądowe.

Niektórzy we wspomnianych przez księdza głębokich podziałach widzą nawet początek końca Stanów Zjednoczonych. Początek ich rozpadu.

Demokracja amerykańska jest wciąż silna, twarda, sprawna. Jeśli mamy się przejmować losem jakiegoś kraju, to na pewno - w pierwszym rzędzie - nie powinny to być Stany Zjednoczone. Popatrzmy na Azję: Indie, Chiny. Na wydarzenia w Rosji i w krajach afrykańskich. Trzeba zachować pewne proporcje. Owszem, ten wewnętrzny konflikt jest bardzo głęboki. Ale on razie nie zagraża funkcjonowaniu demokracji amerykańskiej.

Natomiast warto zauważyć, że wcześniej – na przykład w pierwszej połowie XX wieku – między Republikanami i Demokratami nie było żadnych podziałów światopoglądowych. Osią podziału były wtedy kwestie polityki imigracyjnej, podatki, gospodarka, podział dochodu narodowego. Dopiero od prezydentury Billa Clintona, amerykańską „kością niezgody” stały się kwestie światopoglądowe. „Głęboki rów” wykopany przez środek Ameryki to są lata dziewięćdziesiąte!

Oczywiście, można szukać początku tego sporu już w rewolucji seksualnej roku 68’, w ruchu hipisowskim, w pokoleniu „dzieci kwiatów”. Ale wówczas, te postulaty kulturowe, społeczne, nie stały się jeszcze „osią podziału” politycznego między Partią Republikańską a Partią Demokratyczną. To się stało dopiero w latach dziewięćdziesiątych, wraz z prezydenturą Clintona.

To proszę przypomnieć wydarzenia z czasów Clintona!

Pokolenie Billa Clintona to pokolenie lat sześćdziesiątych. Bill Clinton i jego koledzy z Partii Demokratycznej, którzy w latach dziewięćdziesiątych przejęli władzę, dorastali przecież w latach sześćdziesiątych, ewentualnie na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. W związku z tym, gdy doszli do władzy, zaczęli wcielać w życie idee, którymi właśnie na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych zostali zaszczepieni na amerykańskich uniwersytetach.

Realizacją owych idei była polityka Billa Clintona: wielka próba zmiany w świecie (nie tylko w Stanach Zjednoczonych) w zakresie traktowania ludzkiej płodności, macierzyństwa, skali ochrony życia osób nienarodzonych. Właśnie wówczas - w epoce dwóch prezydentur Billa Clintona - wprowadzono kategorię „praw reprodukcyjnych”.

Nazywanych też „nowymi prawami człowieka (new human rights)”. W ich ramach umieszczono także prawo do aborcji.

A zatem to w latach dziewięćdziesiątych, w kręgach Billa Clintona, ale także wśród innych polityków amerykańskich czy europejskich prawo do aborcji zaczęło być przedstawiane jako prawo człowieka. Prawo, które powinno przysługiwać wszystkim, wszędzie, bez żadnych ograniczeń.

Warto tu przypomnieć wielkie geopolityczne starcie światopoglądowe lat dziewięćdziesiątych, czyli dwie konferencje Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) w: Kairze (1994 r.) i Pekinie (1995 r.). Pierwsza z nich była poświęcona ludności, płodności i rodzinie. Druga - kobietom.

Dodam, że na tych dwóch konferencjach obecni byli przedstawiciele wszystkich krajów świata. Ale „główne skrzypce odgrywało” liberalne podejście administracji Billa Clintona.

A jej chodziło o to, aby przeforsować w świecie prawo do aborcji jako uniwersalne prawo człowieka. Mieszczące się w ramach wspomnianej przez nas nowej kategorii: „new human rights”.

W skład tych nowych praw człowieka wchodziło też prawo do sztucznej prokreacji, czyli do „in vitro”?

Ono wtedy nie było tak mocno artykułowane, ponieważ procedura „in vitro” dopiero zaczęła się rozwijać. I to tylko w niektórych krajach. W związku z tym gdzieś w kuluarach, owszem, akceptowano ją. Natomiast w oficjalnej dyskusji, w dokumentach, to się expressis verbis nie pojawiało.

Generalnym przesłaniem wspomnianych konferencji, a także tych „nowych praw człowieka (praw reprodukcyjnych)”, była próba ukazania tego, że należy zaakceptować zmiany obyczajowe dotyczące powszechnego dostępu do aborcji. I w ogóle kontroli urodzin.

Źródło: niezalezna.pl

AKTUALNE PETYCJE

NAJNOWSZE Polska