Wyszukiwanie

Wpisz co najmniej 3 znaki i wciśnij lupę
Polska

Chirurdzy usłyszeli strzały i ruszyli ratować rannych. „Lekarzem się jest, a nie bywa”

Chwilę wcześniej jedli obiad z rodzinami. Kilka sekund po pożegnaniu usłyszeli strzały. Prof. Michał Pędziwiatr i dr Mateusz Wierdak, chirurdzy, byli w pobliżu miejsca, w którym policjanci zatrzymali zamachowca z Krakowa, Michała O. Jako pierwsi udzielili pomocy rannym. Według prof. Pędziwiatra to dr Wierdak uratował życie policjantowi, który obezwładnił napastnika.

Obaj lekarze opowiedzieli o całej sytuacji na konferencji prasowej w szpitalu.

– Byliśmy z rodzinami na obiedzie, nasze rodziny się przyjaźnią, w zasadzie pożegnaliśmy się, rozstaliśmy. Kwestia sekund i usłyszeliśmy strzały. Mój syn zwrócił uwagę, że tam strzelają ludzie i upadają na ziemię – opowiadał prof. Pędziwiatr. Gdy strzały ucichły, lekarze zdecydowali się pobiec na miejsce.

Na miejscu była już policja i przechodnie, którzy też ruszyli z pomocą. – To nie jest tak, że my tam odegraliśmy główne role. Tę rolę odgrywały też inne osoby – podkreślał profesor.

Rannych było czterech: dwóch policjantów, napastnik oraz kierowca samochodu, który znalazł się na linii strzału. – Ten napastnik wyglądał jak jakiś antyterrorysta. Widzieliśmy dwóch policjantów, jednego w stroju taktycznym, i osobę, która miała ranę twarzy. Była konsternacja – wspominał dr Wierdak.

Tamowanie krwotoku gołymi rękami

Jak tłumaczą lekarze, w takiej sytuacji włączają się wyuczone schematy. – Trzeba ocenić, skąd pacjent krwawi, spróbować zatamować krwawienie – mówił dr Wierdak. Jeden z policjantów miał ranę postrzałową klatki piersiowej. – To był bardzo duży uraz, dostał z dwóch metrów z karabinu – opisywał.

Prof. Pędziwiatr nie ma wątpliwości, komu policjant zawdzięcza życie. – Gdyby Mateusz Wierdak nie zaopatrzył pacjenta, który powstrzymał tego napastnika, gdyby nie uciskał mu bez zabezpieczenia, bez rękawiczek, tej krwawiącej rany, nie upchał tych gazików do klatki piersiowej, to ten chory nie doczekałby do przyjazdu karetki. Jeżeli ktoś uratował komuś życie, to Mateusz temu policjantowi – mówi.

Dr Wierdak chwalił z kolei funkcjonariusza. – Szczególnym heroizmem wykazał się ten policjant, który obezwładnił zamachowca, mimo że miał rozległą ranę klatki piersiowej – oznajmił.

Lekarze podkreślają, że nie zrobili nic ponad to, co zrobiłby zespół ratownictwa medycznego. Problem w tym, że karetki były wtedy potrzebne gdzie indziej. – Wszystkie karetki pojechały na rynek w Krakowie i czekaliśmy na tę karetkę. Mogliśmy ocenić, którzy pacjenci wymagają jakiej pomocy, ocenić, czy krwawią i z czego krwawią, zatamować krwawienie – podkreślił prof. Pędziwiatr.

Chirurdzy nalegali, by ranny w klatkę piersiową policjant trafił do Szpitala im. Jana Pawła II. Zdaniem profesora tam miał najlepsze szanse na właściwą pomoc.

Cisi bohaterowie

Obaj podkreślają, że bohaterami tego dnia było wielu ludzi. – Lekarzem się jest, a nie bywa, niezależnie od czasu pracy. Cichymi bohaterami są ci, którzy wolny czas poświęcili. Byli ludzie, którzy przyjechali do szpitala, pielęgniarki i lekarze. Liczba zespołów zabiegowych w szpitalach krakowskich była wyższa niż liczba ofiar – mówił prof. Pędziwiatr.

Lekarze przyznali też, że rany postrzałowe nie są dla nich czymś zupełnie nowym. Takie przypadki zdarzają się, choć rzadko trafiają do mediów. – Działamy w pracy pod wpływem stresu i z tym dajemy sobie radę – zaznaczył dr Wierdak.

Źródło: Telewizja Republika

AKTUALNE PETYCJE

NAJNOWSZE Polska