Senat uczcił gen. Sosabowskiego

Stanisław Sosabowski urodził się w 1892 r. w Stanisławowie. Studiował ekonomię na Uniwersytecie Jagiellońskim i był członkiem Drużyn Strzeleckich. W 1913 r. został powołany do armii austro-węgierskiej. Ranny udał się na leczenie, a w listopadzie 1918 r. zgłosił się do Wojska Polskiego. Ze względu na stan zdrowia nie brał udziału w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r. pracując w Ministerstwie Spraw Wojskowych. W okresie międzywojennym m.in. wykładał w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Był też zastępcą dowódcy 3. pułku Strzelców Podhalańskich, a od stycznia 1939 r. dowódcą warszawskiego 21. pułku piechoty „Dzieci Warszawy”.

Podczas kampanii wrześniowej jego formacja miała wspierać wojska w rejonie Mławy, ostatecznie jednak uczestniczyła w obronie stołecznego Grochowa. Po zakończeniu walk Sosabowski wstąpił do Służby Zwycięstwu Polski, z której ramienia przedarł się z informacją o sytuacji w kraju do siedziby rządu na uchodźstwie w Paryżu, gdzie został dowódcą piechoty dywizyjnej w odtwarzanej 4. Dywizji Piechoty. Po rozpoczęciu działań na froncie zachodnim, wobec małej ilości sprzętu i braku czasu na szkolenie wraz z żołnierzami został ewakuowany do Anglii, gdzie otrzymał przydział na dowódcę formującej się 4. Kadrowej Brygady Strzelców, którą przekształcił w pierwszą polską jednostkę spadochronową.

Po wybuchu Powstania Warszawskiego jednostka nie otrzymała zgody na wsparcie stolicy lecz otrzymała rozkaz wzięcia udziału w największej w II wojnie operacji powietrzno-desantowej aliantów „Market-Garden”, której celem było opanowanie mostów na Renie w pobliżu holenderskiego Arnhem. Operacja zakończyła się porażką, a za współwinnego uznano Sosabowskiego, zarzucając mu niedopuszczalną krytykę brytyjskiego dowództwa.

Na żądanie Anglików w grudniu 1944 r. odebrano mu dowództwo Brygady, mianując inspektorem Jednostek Etapowych i Wartowniczych. W 1948 r. gen. Sosabowski został zdemobilizowany. Pozostał w Wielkiej Brytanii, gdzie pracował jako robotnik magazynowy w fabryce, utrzymując żonę i ociemniałego w Powstaniu syna. Zmarł w 1967 r. w Londynie. Dwa lata później jego prochy spoczęły na warszawskich Wojskowych Powązkach.