Przebywał w niej ok. 10 minut i, o dziwo, wyniósł stamtąd refleksje odwrotne do propagowanej w serialu optymistycznej wizji kolonizacji kosmosu: „Dominującym uczuciem był głęboki smutek. Ujrzałem ciemność nie do wyobrażenia, kontrastującą jaskrawo z ciepłem naszej ojczystej planety. Olśniło mnie, że mieszkamy w kruchej oazie życia otoczonej ogromem śmierci. Musiałem znaleźć się w kosmosie, by zrozumieć, że Ziemia jest i będzie naszym jedynym domem”. Miał odwagę przyznać się do błędu ulegania superoptymistycznej wizji mocy ludzkich, podpowiedzianej już naszym prarodzicom przez złośliwego suflera: „Będziecie jak bogowie!”. Sowiecka propaganda przypisała Gagarinowi, pierwszemu człowiekowi w kosmosie, zdanie: „Boga tam nie widziałem”, choć większość i kosmonautów, i astronautów wróciła na Ziemię jako ludzie głęboko wierzący. Na tę Ziemię, którą za dom dostaliśmy od prawdziwego Pana Niebios.
