Cate Blanchett i immunitety

Na ostatniej w tym roku tzw. minisesji Parlamentu Europejskiego w Brukseli jedni fetowali aktorkę Cate Blanchett, ambasadora „dobrej woli” ONZ ds. uchodźców, a inni uchylenie immunitetu czworgu polskim posłom. Mrs Blanchett apelowała do tłumu posłów oraz (zwłaszcza) asystentów i stażystów, aby Unia przyjmowała jeszcze więcej uchodźców. Sala klaskała, ale nie było na niej kobiet zgwałconych przez imigrantów, rodzin ofiar zamachów terrorystycznych oraz uczniów bitych przez imigrantów - rówieśników w szkołach, jak Europa długa i szeroka.

Uchylenie immunitetów dla europosłów: Beaty Kempy, Beaty Mazurek, Patryka Jakiego i Tomasza Poręby otwiera drogę do skazania tych osób w Polsce i to drastycznym wyrokiem do 3 lat pozbawienia wolności. Wyrok być może tak surowy nie będzie, ale nawet skazanie ich wyrokami w zawieszeniu oznacza wyeliminowanie z życia publicznego: nie będą mogli - jako skazani prawomocnym wyrokiem - pełnić żadnej funkcji ani w Parlamencie Europejskim, ani w parlamencie narodowym, a jeśli wyrok zastanie ich w trakcie wykonywania mandatu, to będą musieli z niego zrezygnować.

Nie była to inicjatywa Parlamentu Europejskiego, lecz uciekiniera przed wyrokiem, który mieszka w Norwegii i polskiego sądu, który wszczął sprawę o „mowę nienawiści”. To niebezpieczny precedens, który może być nawet nie tyle furtką, co szeroko otwartą bramą do eliminowania z życia publicznego działaczy i polityków obozu niepodległościowego. Charakterystyczne, że decyzję w tej sprawie w odpowiedniej komisji Parlamentu Europejskiego przełożono na okres… po wyborach w Polsce. Identycznie, jak decyzję Komisji Spraw Konstytucyjnych (AFCO), która przegłosowała rewolucję Traktatów UE. Obie sprawy miały nie „przestraszyć" wyborców w Polsce.

Na brukselskiej sesji europarlamentu omówiono również „Pilną potrzebę podjęcia natychmiastowych działań przeciwko nasilaniu się antysemityzmu”. Omówiono też „Kryzys humanitarny w Strefie Gazy i potrzebę wprowadzenia przerwy humanitarnej". Ta ostatnia sprawa pokazała, jak bardzo państwa UE-27 różnią się między sobą w kontekście wojny Izraela z Hamasem. Dzieje się to w sytuacji, gdy w tym samym czasie europarlament domaga się … jednomyślności Unii Europejskiej w obszarze polityki zagranicznej!

To pokazuje porażającą niespójność przy tak strategicznych wyzwaniach, zarówno w samym Parlamencie Europejskim, jak i w Unii jako takiej.