Naukowcy z University of Wisconsin, na łamach pisma „ACS Nano”, opisali nowego typu pancerz chroniący przed szybko poruszającymi się obiektami. Twórcy widzą jego zastosowanie m.in. w kamizelkach kuloodpornych i osłonach pojazdów kosmicznych.
Nasze maty z nanowłókien dalece przewyższają inne ochronne materiały przy dużo niższej wadze.
- przekonuje prof. Ramathasan Thevamaran.
Badacz i jego zespół połączył wielościenne, węglowe nanorurki z nanowłóknami Kevlaru. Taki miks doskonale rozprasza energię uderzenia.
Materiały oparte na nanowłóknach są bardzo atrakcyjne, jeśli chodzi o zastosowania ochronne. To dlatego, że włókna tworzone w nanoskali mają wyjątkową wytrzymałość, twardość i sztywność w porównaniu do makrowłókien - wyjaśnia prof. Thevamaran. - Jak dotąd wykazano, maty z węglowych nanorurek cechują się najlepszą absorpcją energii i chcieliśmy zobaczyć, czy można ulepszyć jeszcze ich parametry.
- dodaje.
Dodanie niewielkiej ilości włókien Kevlaru spowodowało powstanie wiązań wodorowych między nimi i nanorurkami. To kluczowy element.
Wiązanie wodorowe jest dynamiczne, co znaczy, że może nieustannie się zrywać i od nowa tworzyć. Ten proces pozwala na rozpraszanie dużych ilości energii - tłumaczy prof. Thevamaran. - Dodatkowo wiązania wodorowe zwiększają sztywność, co wzmacnia matę. Kiedy zmieniliśmy międzyfazowe oddziaływania w naszych matach przez dodanie nanowłókien Kevlaru, uzyskaliśmy niemal 100 proc. poprawę rozpraszania energii przy niektórych naddźwiękowych uderzeniach.
- kontynuuje specjalista.
Swój wynalazek badacze przetestowali z pomocą rozpędzanych laserowo mikropocisków.
Nasz system jest tak zaprojektowany, że pozwala na wybranie pojedynczej kuli pod mikroskopem i wystrzelenie jej w stronę celu ze ściśle kontrolowaną prędkością z zakresu od 100 m do ponad 1 km na sekundę. Pozwoliło nam to na przeprowadzenie eksperymentów w czasowej skali umożliwiającej obserwacje reakcji materiału w trakcie oddziaływań z wiązaniami wodorowymi.
mówi badacz.
Nowe maty, podobnie jak Kevlar mają też inną zaletę. Zachowują swoje właściwości zarówno w bardzo niskich, jak i w wysokich temperaturach, co pozwala na ich wykorzystanie nawet w ekstremalnych środowiskach.
Naukowcy pracują już nad opatentowaniem wynalazku.
