Wcześniejsze badania nad poszczególnymi gatunkami, takimi jak pawiany czakma, wykazały, że osobniki o silnych więziach społecznych żyją dłużej, niż te o powiązaniach słabych. Zwracano uwagę, że życie w grupie ogranicza ryzyko drapieżnictwa i głodu, co może sprzyjać długowieczności ssaków. Brakowało jednak analiz, w ramach których można by było porównywać różne gatunki zwierząt.
Tę lukę w wiedzy uzupełnili w najnowszym badaniu naukowcy z Chin i Australii. Zespół naukowców udowodnił korelację ewolucji organizacji społecznej z długowiecznością. Wyniki zostały opublikowane na łamach „Nature Communications”.
Aby poznać lepiej związek różnych kategorii organizacji społecznej z długowiecznością, naukowcy przeanalizowali 974 gatunki ssaków. Podzielili je na trzy grupy: organizmy samotne, żyjące w parach - i w grupach/stadach. Do gatunków żyjących w grupach zaliczyli słonie azjatyckie i afrykańskie, lemury katta, zebry górskie i nietoperze podkowce. Gatunki samotne reprezentowane były przez diugonie, mrówniki i wiewiórkę wschodnią.
Badacze ustalili, że generalnie przedstawiciele gatunków żyjących w grupie żyją dłużej, niż przedstawiciele gatunków „samotniczych”. Ich zdaniem świadczy to o związku ewolucji modelu organizacji społecznej - i długości życia osobników. Jako przykład podają samotny tryb życia ryjówek krótkoogoniastych i żyjących w grupach nietoperzy podkowców dużych. Zwierzęta te mają podobną masę, ale ich maksymalna długość życia różni się znacznie. Ryjówki żyją średnio tylko dwa lata, a nietoperze 30 lat.
Badacze przeprowadzili też analizę genetyczną 94 gatunków ssaków. W efekcie zidentyfikowali 31 genów i hormonów związanych z odpornością, szeroko powiązanych zarówno z uspołecznieniem, jak i długowiecznością.
