Wizna już około 1400 roku uzyskała prawa miejskie i utrzymała je do 1870 roku. Miały tu miejsce sejmiki od XVI do XVIII wieku. Według źródeł historycznych pierwsza świątynia istniała już tu w XIV wieku.
Gotycka świątynia św. Jana Chrzciciela powstała około XVI wieku, a jej fundatorką była księżna mazowiecka Anna. Kościół przechodził prace remontowe w 1658 i kolejne w pierwszej połowie XVIII w. oraz pod koniec XIX wieku.
W czasie II wojny światowej w 1944 roku została całkowicie zniszczona przez wojska niemieckie. Zrekonstruowana w latach 1951-1958, w latach 1974-1979 otrzymała wyposażenie, w latach 1995-2000 świątynia otrzymała nowe pokrycie dachu.
Jest to budowla murowana wybudowana z cegły, w części przyziemnej budynek wzmacniają dopasowane kamieni polne. We wnętrzu zwraca uwagę układ trzynawowy, czteroprzęsłowy z trzyprzęsłowym prezbiterium zamkniętym ścianą z oknem witrażowym. Na szczycie strzelistych filarów obserwatorzy zobaczą gwiaździste oraz sieciowe sklepienia.
Z dawnego wyposażenia zachowały się dwa elementy wczesnobarokowego epitafium poświęconemu rodzeństwu, Pawła i Krystyny Rakowskich, zmarłych w 1608 roku, do którego budowy użyto szarobrunatnego marmuru kieleckiego a także kilkanaście zabytkowych rzeźb powstałych w pierwszej ćwierci XVI stulecia, XVII i XVIII stulecia.
