Cocker spaniel angielski - pies wesoły i energiczny

Cocker spaniel angielski – jedna z ras psów, należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów wodnych. Zaklasyfikowana do sekcji płochaczy. Typ wyżłowaty. To pies wesoły i energiczny, dobry towarzysz dla ludzi lubiących ruch. Jest ciekawy i śmiały, z dużą skłonnością do zabaw.

cocker spaniel angielski
ToB ; creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0

Ze względu na ustawiczne merdanie ogonem zwany jest wesołym cockerem. Potrafi być jednak czasem dość upartym. Spontanicznie reaguje merdając nie tylko ogonem, lecz i całą tylną częścią ciała. Alarmuje właściciela o wtargnięciu kogoś obcego na jego teren. To rasa stworzona do polowań.  Dobrze sprawdzają się jako towarzysze rodziny, nie są z kolei odpowiednie do stróżowania.

Według wzorca jest to rasa, która słynie ze swojego delikatnego charakteru i ogromnego oddania rodzinie. Doskonale dogaduje się z dziećmi, jednak zdecydowanie woli nieco starsze maluchy. Psa tej rasy z powodzeniem można trzymać w domu z innymi zwierzętami. Mają duży temperamentem i silny instynkt myśliwski.

Angielskie cocker spaniele bardzo źle znoszą samotność. W żadnym wypadku nie nadają się na psy żyjące w kojcu.
To psy żywiołowe, ale łagodne. Agresywny cocker spaniel nie jest zgodny z profilem rasy.
Istnieje zjawisko znane „zespołem wściekłego cockera”. Dotyka najczęściej młodych samców i objawia się nagłą i niczym niepowodowaną agresją w stosunku do każdego, kto akurat znajdzie się w pobliżu. Atak trwa kilka minut i nie pozostawia po sobie żadnego śladu. Jest to rzadka przypadłość, najpewniej genetyczna. Czasami do leczenia stosuje się środki przeciwpadaczkowe.

W Polsce popularność cocker spanieli angielskich osiągnęła swoje apogeum na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku. 

Cocker spaniel angielski został wyhodowany jako pies myśliwski do wypłaszania ptactwa łownego.Rasa cocker spaniel angielski znana jest od XIX wieku, chociaż jej początki sięgają kilkuset lat wcześniej, u ówczesnych psów w typie spaniela. Nazwa spaniel pochodzi od starofrancuskiego słowa espaigneul, oznaczającego psa hiszpańskiego co wskazuje na pochodzenie spanieli od psów, hodowanych w Hiszpanii - specjalnie do polowania i aportowania. 

Spaniele przybyły do Anglii wraz ze swoimi hiszpańskimi właścicielami, a niektórzy angielscy arystokraci kupili lub otrzymali je jako podarki. Wykorzystywali te psy w swoich posiadłościach do celów myśliwskich. Wzrost popularności spanieli odzwierciedlają liczne wzmianki w literaturze angielskiej między innymi w sztukach William Shakespeare.

W roku 1893 Kennel Club w Wielkiej Brytanii uznał cocker spaniele za odrębną rasę (określenie angielski dodano do nazwy rasy później). W 1902 wydano oddzielny jego wzorzec. Wtedy też w Londynie powstał Cocker Spaniel Klub. Ta rasa znalazła licznych zwolenników także w Ameryce, ale już na początku XX wieku zaczęto hodować cocker spaniele w typie amerykańskim. Te psy były trochę mniejsze od angielskich cockerów, a amerykańscy hodowcy zwracali większą uwagę na walory wystawowe niż użytkowe tych psów. W tym czasie w Ameryce oba typy cocker spanieli konkurowały ze sobą.

Pod koniec lat 50 XX wieku cocker spaniel angielski cieszył się już dużą popularnością na całym świecie. II wojna światowa zdziesiątkowała polską populację psów rasowych. W latach 50. i do połowy lat 60. hodowla tej rasy nie rozwijała się najlepiej, z powodu braku doświadczenia hodowców oraz braku odpowiedniego materiału genetycznego. Zaczęła rozwijać się dopiero w latach 60. i 70. 

Niewielki pies o wyważonej i zwartej sylwetce. Długość mierzona od kłębu do nasady ogona powinna odpowiadać wysokości psa w kłębie. Głowa: wydłużona, sucha, delikatnie rzeźbiona. Oczy: rozwarte, ale nie wypukłe, błyszczące. Kolor ciemnoorzechowy, brązowy lub prawie czarny dostosowany do umaszczenia, nigdy jasny. Uszy: zwisające i nisko osadzone, na poziomie oczu lub niżej. Ich długość powinna sięgać minimum końca nosa. Pokryte długim, jedwabistym włosem, który może być skręcony. Tułów: mocny i zwarty, linia grzbietu krótka, opadająca lekko ku tyłowi. Kłąb wyraźny. Klatka piersiowa jest głęboka, dobrze rozwinięta, sięga do połowy łokcia. Łopatki długie, skośnie ustawione, cienkie. Zad szeroki, zaokrąglony, muskularny. Kończyny przednie: proste, mocne, stosunkowo krótkie, z umiarkowanym piórem z tyłu. Kończyny tylne: proste i mocne. Staw skokowy mocny, wyraźny. Podudzie nisko kątowane. Ogon: osadzony na przedłużeniu linii grzbietu, pozostawiony w stanie naturalnym. 
Szata powinna być przylegająca, gładka, jedwabista, oraz niezbyt długa na grzbiecie, obfita na łapach, krótka na głowie, a także nie może być skręcona ani sztywna.

Maść powinna być jednokolorowa (czarna, złota, czarna-podpalana, czekoladowa-podpalana, czekoladowa) lub kolorowa (biało-czekoladowa, biało-czarna, biało-pomarańczowa, biało-złota, lemon roan, tricolour, orange roan, blue roan, liver roan). U psów jednokolorowych kolor biały dopuszczalny jest tylko i wyłącznie na klatce piersiowej (przedpiersi).

Cocker spaniel angielski jest psem myśliwskim (płochacz), lecz sprawdza się również jako aporter drobnej zwierzyny. Do II wojny światowej był najbardziej cenionym psem do towarzystwa. Obecnie najczęściej hodowany jako pies rodzinny.

Wymaga regularnego czesania i szczotkowania. W razie potrzeby można kąpać lub używać suchego szamponu. Włosy na stopach należy szczesywać na palce i przycinać równolegle do podeszew. Należy wyskubać włosy wokół poduszeczek, ale nie spomiędzy palców.

Posiada skłonności do schorzeń oczu i stanów zapalnych uszu z powodu ograniczonej wentylacji kanału słuchowego.

 

 

 


Źródło: niezalezna.pl

#Cocker spaniel angielski

ps
Wczytuję ocenę...
Wczytuję komentarze...



Zobacz więcej
Niezależna TOP 10
Wideo