Rukiew wodna - znana już w starożytności przyprawa lecznicza

Rukiew wodna (Nasturtium officinale) to roślina z rodziny kapustowatych. Była używana jako liściasta, zielona przyprawa już w czasach starożytnych. Cieszyła się popularnością wśród Greków, Rzymian i Persów. Używano jej do celów medycznych, głównie w połączeniu z octem jako lek na choroby psychiczne, jako środek pobudzający, oraz środek odświeżający.

łan rukwi wodnej
Tigerente; creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0

Żołnierze i marynarze spożywali ją w celu leczenia szkorbutu. Na początku XIX wieku znana była jako pożywienie ubogich ludzi – kanapki z rukwią były podstawą śniadania.

Rukiew wodna została przywieziona do USA przez europejskich imigrantów w połowie XIX wieku i stała się popularna wśród Amerykanów. Roślina pochodzi z zachodniej części Azji, uprawiana jest obecnie w Europie, Stanach Zjednoczonych i Azji. 

Liście rukwi wodnej najlepiej smakują świeże. Suszone liście nie mają aż tak głębokiego smaku jak świeże. Kwiaty i niedojrzałe owoce rukwi ogrodowej są w całości jadalne. Roślina ma chrupiącą teksturę, dlatego znakomicie nadaje się jako składnik sałatek. Świeże liście mają orzeźwiający, ostry i pikantny aromat. Cecha ta jest wynikiem obecności izotiocyjanianów, które są uwalniane podczas siekania lub żucia. 

Rukiew wodna jest bogata w potas, witaminę A, witaminę C, witaminę E, kwas foliowy, żelazo i wapń, zawiera także beta-karoten, witaminy z grupy B. Arabowie, Grecy, Anglicy i inne starożytne kultury uważały rukiew wodną za afrodyzjak i środek pobudzający. Hipokrates używał jej jako środek oczyszczający krew, jako lek wspomagający zaburzenia oskrzelowe, a także zwiększający wytrzymałość. Herbatka ziołowa zrobiona z rukwi łagodziła bóle i migreny. Wielu dietetyków bardzo ceni rukiew ze względu na wysoki poziom antyoksydantów.

Liczne badania naukowe poświęcone tej roślinie dowodzą, że jej spożycie obniża ryzyko raka u palaczy. W jednym z eksperymentów u osób, które spożywały rukiew zauważono znaczące zmiany wskazujące na zmniejszenie uszkodzeń DNA.

Europejczycy i Amerykanie wykorzystują rukiew wodną jako dodatek do kanapek, jako składnik sałatek ziemniaczanych, omletów, jako dodatek do serków wiejskich lub jako ozdoba zup i jajecznicy. Rukiew wodna starta na puree tworzy zupę krem. Francuzi wykorzystują ją wraz z innymi ziołami jako składnik wielu białych sosów oraz doprawiają nią ocet. Rukiew wodna nadaje chrupkości sałatkom i kanapkom.

Na zachodzie spożywana jest głównie świeża, podczas gdy Azjaci wolą gotowaną - dodawana jest do dań typu stir-fry (chińska technika gotowania na mocno rozgrzanym oleju) oraz do zup.
Często jest blanszowana, siekana i przyprawiona olejem sezamowym oraz czosnkiem. Rukiew wodna wchodzi w skład wielu mieszanek przyprawowych, np. francuskiej „fines herbes”, a także mieszanek do zup, smażenia lub do omletów.

 

Źródło: niezalezna.pl

#Rukiew wodna

ps
Wczytuję ocenę...
Wczytuję komentarze...



Zobacz więcej
Niezależna TOP 10
Wideo