Beagle - popularne psy rodzinne

Beagle nie lubi samotności, pozostawiony sam na długie godziny może psocić lub wyć i szczekać. Beagle należą do grupy małych psów gończych, posokowców typu wyżłowatego.

beagle
Taz80 / SEDIRI Eddy; creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0

Jest to rasa angielska istniejąca w XIV wieku, używana do polowań w sforach na lisy i zające, powstała najprawdopodobniej z krzyżówek francuskich psów gończych harrierów z terierami. Istnieją dwie teorie pochodzenia rasy beagle. Pierwsza, na podstawie starożytnych dzieł Ksenofonta, mówiła o antycznych praprzodkach greckich psów gończych. Trafiły one z Rzymianami do Anglii, gdzie krzyżowały się z psami Normanów. Druga teoria odnosi się do dwóch ras psów gończych pochodzących z południa Francji – Gaskonii i Saintonge. Dały one początek psom nazywanym southern hound, które przybyły do Anglii z kontynentu w okresie wojny stuletniej.

Nazwa może pochodzić od celtyckiego słowa beag (mały) lub francuskiego begueule (rozdziawiony pysk). W Zjednoczonym Królestwie klub miłośników tej rasy powstał w 1895 roku, a kilka lat później psy te pojawiły się w USA.

To psy o średniej wielkości, o mocnej i krępej budowie; nie może być ociężały. Beagle są najmniejszymi psami gończymi. Głowa jest średniej wielkości, mocna, ale nie ciężka, bez zmarszczek i fałd; mózgoczaszka lekko wysklepiona, średniej szerokości, z nieznacznym guzem potylicznym; stop wyraźnie zaznaczony; kufa nie spiczasta; nos czarny, u psów jasno umaszczonych może być jaśniejszy; zgryz nożycowy. Oczy nie są osadzone głęboko, ani nie są zbyt wyłupiaste, szeroko rozstawione, o łagodnym wyrazie; kolor ciemnobrązowy lub orzechowy. Uszy są długie, nisko osadzone, z zaokrąglonymi końcami, zwisające wzdłuż policzków.

Grzbiet jest prosty; klatka piersiowa głęboka, sięga poniżej łokci; żebra dobrze wysklepione i zachodzące daleko do tyłu; lędźwie krótkie i mocne; brzuch niezbyt podkasany. Kończyny przednie są proste, stabilnie ustawione pod klatką piersiową, dobrze umięśnione; łopatki dobrze kątowane; łokcie mocne, nie odstające ani zbyt mocno przylegające; stopy silne, palce zwarte.
Kończyny tylne mają uda muskularne; stawy kolanowe dobrze kątowane; stawy skokowe mocne, nisko umieszczone; stopy jak u kończyn przednich.

Ogon jest mocny, średniej długości, wysoko osadzony; noszony wesoło, ale nie zakręcony ponad grzbietem; dobrze porośnięty włosem, szczególnie na spodniej stronie. 

Szata jest krótka i przylegająca. Według wzorca FCI u Beagla „jest dopuszczalne każde umaszczenie psa gończego, od tego roku dopuszczony jest również do tej pory nie uznawany kolor wątrobiany, koniec ogona biały”. Najczęściej spotykane beagle posiadają typ umaszczenia tricolor, ale umaszczenia bicolor (dwukolorowe) oraz hare pied (zajęcze) zyskują na popularności. Rzadziej spotyka się umaszczenie mottle, czyli cętkowane.

Beagle jest wesoły i żywy, z natury niezależny, ma tendencje do włóczęgostwa. Skłonny do zabaw i tolerancyjny wobec dzieci. Pies ma wesołe usposobienie, zawadiacką naturę, jest pełen energii, inicjatywy, a przy tym odważny i zrównoważony. Jest przyjazny i łagodny nie tylko w stosunku do członków rodziny, ale także wobec obcych osób, dlatego nie sprawdzi się jako stróż czy obrońca.

Pozbawiony agresji beagle świetnie nadaje się na kompana dla starszych dzieci. Uwielbia pieszczoty, jest zawsze chętny do zabawy, niezmordowany i skory do figli. Jednak nawet najłagodniejszy beagle zaczepiany w czasie odpoczynku czy niedelikatnie traktowany może zawarczeć lub kłapnąć pyskiem. Dlatego zabawy z dziećmi powinny być nadzorowane, a sam beagle powinien mieć możliwość odejścia i schronienia się na posłaniu, kiedy poczuje się przytłoczony.

Chętnie przebywa w grupie psów, zwłaszcza własnej rasy. Bez problemu dogada się także z kotem lub innym zwierzęciem domowym. Rzadko się zdarza, aby wdawał się w bójki z obcymi psami. Potrzebuje dużo ruchu. Nie wystarczą mu krótkie spacery czy przebywanie wyłącznie w ogródku. Pies któremu zapewni się odpowiednią ilość ruchu i aktywności umysłowej, nie sprawia zazwyczaj większych problemów.

To utalentowany pies myśliwski. Wytrzymały, silny, niezmordowany w pogoni, o bardzo czułym węchu. Cechy te sprawiają, że jest psem gończym na prawie każdą zwierzynę – zające, króliki, lisy, dziki, jelenie i ptactwo. Doskonały węch beagle’a sprawia, że psy tej rasy dobrze sprawdzą się w takich sportach jak tropienie użytkowe. 

Niektóre osobniki sprawdzają się w dogoterapii. Chętnie towarzyszą biegaczowi lub rowerzyście oraz podczas. Służby celne na lotniskach i policja czasami szkolą beagle’e do wykrywania przemycanej żywności lub narkotyków.

To pies inteligentny, ale jednocześnie dość uparty i samodzielny. Szkolenie go wymaga dużo cierpliwości, konsekwencji i pozytywnych bodźców. Jest bardzo wrażliwy i zbyt ostro traktowany może się stać krnąbrny lub zamknąć się w sobie. Pies tej rasy szybko się nudzi, dlatego ćwiczenia muszą być urozmaicone i nie mogą trwać zbyt długo, przynajmniej w początkowej fazie nauki.

Beagle nie nadaje się dla ludzi pochłoniętych pracą i spędzających większość dnia poza domem. Osoby szukające bezwzględnie posłusznego przyjaciela również nie powinny decydować się na tę rasę. Właściciel beagle’a musi być aktywny, wyrozumiały, cierpliwy, a jednocześnie konsekwentny. Powinien też móc poświęcić swojemu psu dużo czasu i uwagi.

Przedstawiciel tej rasy może mieszkać wszędzie, choć najlepiej się czuje w domu z ogrodem. Przystosuje się także do życia w mieszkaniu, jeśli tylko będzie miał możliwość rozładowania rozpierającej go energii. Beagle może być doskonałym towarzyszem zarówno większej rodziny i dzieci, jak i samotnej osoby.

Do najczęstszych problemów zdrowotnych tych psów zalicza się: problemy związane z urazami, infekcje czy osłabienie systemu immunologicznego, choroby będące wynikiem czynników genetycznych padaczka, dysplazja czy dziedziczne choroby oczu. Z powodu długich, zwisających uszu, beagle są podatne na infekcje bakteryjne lub grzybicze tych okolic ciała i wymagają one starannej pielęgnacji.

Oprócz regularnego czyszczenia uszu, beagle wymagają niewiele zabiegów pielęgnacyjnych, które ograniczają się do wyczesywania sierści, okresowego kąpania i czyszczenia zębów, w celu uniknięcia osadzania się kamienia nazębnego. W przypadku psów, które prowadzą mało aktywny tryb życia – grozi im otyłość.

 

 

Źródło: niezalezna.pl

#Beagle #natura #psy #zierzęta #przyroda #styl życia

ps
Wczytuję ocenę...
Wczytuję komentarze...



Zobacz więcej
Niezależna TOP 10
Wideo