Giscard d'Estaing, prezydent Francji w latach 1974-81, był ostatnio hospitalizowany w Tours, w zachodniej Francji.

Jako minister finansów pod rządami premierów Jacques'a Chabana-Delmasa i Pierre'a Messmera wygrał wybory prezydenckie w 1974 r. z 50,8 proc. głosów, rywalizując z François Mitterrandem z Partii Socjalistycznej. Jego kadencja charakteryzowała się bardziej liberalnym podejściem do kwestii społecznych, takich jak rozwód, antykoncepcja i zabijanie dzieci nienarodzonych, oraz próbami modernizacji kraju i urzędu prezydenta, zwłaszcza uruchomieniem tak daleko idących projektów infrastrukturalnych jak TGV i zwróceniem się w stronę oparcia się na energii jądrowej jako głównym źródle energii Francji. Jego popularność ucierpiała jednak w wyniku spowolnienia gospodarczego, które nastąpiło po kryzysie energetycznym z 1973 roku, kończącym "trzydzieści wspaniałych lat" po II wojnie światowej. Giscard d'Estaing stanął w obliczu politycznej opozycji z obu stron sceny: nowo zjednoczonej lewicy François Mitterranda i rozpoczynającego wielką karierę Jacques'a Chiraca, który wskrzesił gaulizm na prawicy. W 1981 roku, pomimo wysokiego poparcia, przegrał reelekcję w starciu z Mitterrandem, uzyskując 48,2 proc. głosów.

Jako były prezydent Francji, Giscard d'Estaing był członkiem Rady Konstytucyjnej. W latach 1986-2004 pełnił również funkcję przewodniczącego Rady Regionalnej Owernii.

Zaangażowany we współpracę z Unią Europejską, przewodniczył zwłaszcza Konwentowi na rzecz Przyszłości Europy, który opracował niefortunny Traktat ustanawiający Konstytucję dla Europy. W 2003 r. został wybrany do Akademii Francuskiej, obejmując miejsce, które zajmował jego przyjaciel i były prezydent Senegalu Léopold Sédar Senghor.