Papiernia powstała w Dusznikach Zdroju ok. poł. XVI w. Ostateczna forma kompleksu papierniczego w Dusznikach ukształtowała się w poł. XVIII w. Wiek XIX przyniósł jednak załamanie produkcji papieru czerpanego. Nowe technologie oparte na wykorzystaniu maszyn skutecznie wyparły ręczne metody czerpania papieru. Papiernie masowo likwidowano lub dostosowywano produkcję do nowoczesnych wymogów. Młyn w Dusznikach pozostał przy niskonakładowej wytwórczości rękodzielniczej, co wpłynęło na spadek jego rentowności i jednocześnie ograniczyło wszelkie większe inwestycje na terenie młyna. Paradoksalnie przyczyniło się to jednak, do zachowania jego tradycyjnej formy.

Po II wojnie światowej, w 1968 r. w młynie utworzone zostało Muzeum Papiernictwa, w ramach którego działa obecnie czerpalnia papieru, mająca utrwalać świadectwo bogatych tradycji papiernictwa na ziemiach polskich.

Młyn papierniczy w Dusznikach Zdroju składa się z trzech zintegrowanych ze sobą budynków: młyna, suszarni oraz ośmiobocznego pawilonu z mostkiem na rzece Bystrzycy Dusznickiej. Budynek młyna przykryty jest wysokim dwuspadowym dachem z kilkukondygnacyjnymi strychami. Charakterystycznym elementem jego sylwety są drewniane barokowe woluty w szczycie dachu, zwieńczone tympanonem. Elewacje młyna i pawilonu, zdobią natomiast ciągi arkad z otworami okiennymi. Budynki te wzniesione zostały w konstrukcji szachulcowej i usytuowane na wysokich kamiennych podmurówkach. Suszarnię zbudowano w konstrukcji szkieletowej i oszalowano.

Mimo nietrwałości budulca z jakiego powstał młyn papierniczy w Dusznikach Zdroju i zwyczajowego usytuowania go nad rzeką – a więc narażenia na pożary i powodzie – zachowanie przeznaczenia i formy tego zabytku w niemalże jego pierwotnym stanie jest ewenementem zarówno w skali kraju, jak i Europy.