Jan Szewczuk urodził się w Konstantynowie (dawny powiat Biała Podlaska). W 1944 r. został powołany do tzw. ludowego Wojska Polskiego. Jeszcze w tym samym roku zdezerterował z niego wraz bronią. W kwietniu 1945 wstąpił do Oddziału Samoobrony Ruchu Oporu Armii Krajowej (ROAK) pod dowództwem Roberta Domańskiego ps. „Jarach”, „Florian”. W oddziale pełnił rolę amunicyjnego przy RKM i przebywał w nim do lipca 1945. Następnie wyjechał do miejscowości Żarki (woj. śląskie). W styczniu 1947 r. przybył do niego Mieczysław Marcinkowski, ps. „Marcin” – Komendant II Rejonu AK-WiN na pow. Biała Podlaska, z prośbą o przechowanie broni. Trzy miesiące później „Nowy” ujawnił się przed Komisją Amnestyjną w Konstantynowie. Zatrzymany przez PUBP w Białej Podlaskiej 17 sierpnia 1948 r. Wyrokiem WSR Lublin z 17 listopada 1948 r. został skazany na 14 lat więzienia za nielegalne posiadanie broni. Karę więzienia odbywał w Białej Podlaskiej, Lublinie, Goleniowie. Zmarł na gruźlicę płuc w Szpitalu Więziennym w Szczecinie 9 grudnia 1952 r. Pochowany został na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie. Celem działań BPiI była weryfikacja, czy rzeczywiście we wskazanym miejscu znajdują się szczątki „Nowego”, a także podjęcie ich celem przeprowadzenia identyfikacji genetycznej i pochowania zgodnie z ceremoniałem wojskowym. Takie działanie stanowi nie tylko zatroszczenie się o godny pochówek szczątków, ale również zabezpiecza przed ich zbezczeszczeniem i bezpowrotnym utraceniem w przypadku wtórnego pochówku w danym miejscu.