Jak informują specjaliści z Wojskowego Instytutu Medycznego, większość przypadków odwracalnej ślepoty na świecie spowodowana jest zaćmą, która jest uleczalna. Okazuje się, że ludzie lekceważą objawy, traktując je, jako nieodłączny element starzenia się. Zaćmy jednak można się bezpiecznie pozbyć.
 
Istotą zaćmy jest zmętnienie soczewki, które prowadzi do znacznego osłabienia wzroku, a niekiedy nawet do jego całkowitej utraty.
Choroba jest bardzo powszechna i szacuje się, że po 70. roku życia u większości osób dochodzi zmętnienia soczewki. Dlatego nie należy bagatelizować pogorszenia wzroku - może być to sygnał, że w soczewce oka zachodzą nieodwracalne zmiany.


Co powinno niepokoić?

Przede wszystkim stałe pogorszenie wzroku. Oczywiście jego stopień zależy od tego, jak bardzo zaawansowane jest zmętnienie soczewki. Widzenie u osób dotkniętych zaćmą można porównać do oglądania świata przez brudną szybę. Spada ostrość wzroku i jakość widzenia barw. Niekiedy pojawia się również podwójne widzenie. Największe kłopoty z widzeniem pojawiają się po zmroku.

Jeżeli zauważysz u siebie te niepokojące objawy, umów się na wizytę u okulisty, który dokładnie sprawdzi, czy doszło do zmętnienia soczewki i jak zaawansowana jest choroba. Nie warto z tym czekać bo bez wdrożenia leczenia, sytuacja się nie poprawi.


Jak przebiega leczenie zaćmy?

Na szczęście zaćmę można skutecznie leczyć. Zmian w naturalnej soczewce oka nie da się odwrócić, ale dzięki zabiegowi chirurgicznemu można ją zastąpić soczewką sztuczną. Zabieg cechuje się bardzo wysoką skutecznością i ponad 90 proc. osób odzyskuje po nim taką ostrość wzroku, jaką miało przed wystąpieniem zaćmy.
 
Zabieg jest bezbolesny. Wszczepienie sztucznej soczewki przeprowadza się stosując znieczulenie miejscowe kroplami do oczu. Sam zabieg trwa od kilkanaście minut, a w jego czasie pacjent odczuwa tylko delikatny nacisk na gałkę oczną. Po zabiegu już tego samego dnia pacjent udaje się do domu.
 
Co ciekawe w przypadku pacjentów, którzy przechodzą zabieg usunięcia zmętniałej soczewki i wszczepienia sztucznej, odzyskują oni nie tylko ostrość wzroku i nasycenie kolorów, ale decydując się na wszczepienie tzw. soczewki premium mogą także pozbyć się okularów do dali, bliży, czy pracy z komputerem i skorygować astygmatyzm.
 

Jaskra
Termin „jaskra” odnosi się do grupy chorób, których wspólną cechą jest występowanie uszkodzenia nerwu wzrokowego z nieodwracalnymi ubytkami w polu widzenia. Głównym czynnikiem ryzyka rozwoju jaskry jest podwyższone ciśnienie w oku. Biologiczne podstawy powstania jaskry są wciąż mało poznane, a czynniki prowadzące do progresji choroby nie są jeszcze w pełni scharakteryzowane.
Jaskra jest wiodącą przyczyną nieodwracalnej utraty wzroku, stanowiąc poważny problem zdrowia publicznego. Stanowi ona drugą co do częstości przyczynę ślepoty na świecie i jedną z głównych w Europie. Na jaskrę otwartego kąta choruje na świecie 1,96% osób, a na jaskrę wąskiego kąta 0,69%. Według World Health Organization około 4,5 miliona ludzi na świecie jest niewidomych z powodu jaskry, a 18 milionów z powodu zaćmy. Częstość występowania jaskry i zaćmy rośnie z każdą dekadą życia.
Wśród osób szczególnie narażonych na jaskrę, możemy wymienić osoby z miażdżycą, cukrzycą, nadciśnieniem tętniczym. Częściej dotyka cierpiących na migreny i może występować rodzinie. Objawy jaskry w wielu przypadkach są słabe i ignorowane. Jeśli oko jest zaczerwione, wokół źródła światła pojawia się "aureola", pole widzenia zaczyna się zwężać, oko pobolewa oraz dokuczają nam wymioty i nudności należy pilnie pójść do okulisty.
Wielu ludzi właściwie przez lata nie ma świadomości, że choruje na jaskrę dopóki widzenie nie jest zawężone do tzw. „widzenia lunetowego”. Jaskra może powodować całkowitą utratę wzroku, dlatego nie można lekceważyć pierwszych objawów. Aby potwierdzić diagnozę lekarz będzie musiał wykonać serię badań m.in. badanie dna oka, badanie pola widzenia oraz dodatkowe badania obrazowe. Jeśli choroba jest we wczesnej fazie rozwoju stosuje się leczenie farmakologiczne, w poważniejszych przypadkach konieczny jest zabieg.
 

 

AMD, czyli zwyrodnienie plamki żółtej
AMD występuje przede wszystkim u osób rasy białej, starszych – po 50. roku życia, częściej u kobiet niż u mężczyzn. Istotą choroby są zmiany zwyrodnieniowe plamki żółtej – centralnej części siatkówki oka, odpowiedzialnej za ostre widzenie oraz odróżnianie kolorów. Przyczyna AMD nie została do końca poznana. Wykazano predyspozycje rodzinne, co sugeruje tło genetyczne. Ponadto AMD częściej stwierdza się u osób palących papierosy, z nadciśnieniem tętniczym, po zawale serca lub udarze mózgu oraz u stosujących dietę ubogą w przeciwutleniacze. AMD występuje w dwóch postaciach: suchej i wysiękowej. Podstawowym testem diagnostycznym AMD, który każdy może wykonać samodzielnie w domu, jest test Amslera. W przypadku nieprawidłowości w teście Amslera (link do testu) należy pilnie zgłosić się do okulisty który po zbadaniu zaproponuje odpowiednia terapię.