Polska medalistka olimpijska mówi "pas". Luiza Złotkowska kończy karierę

/ facebook.com/luiza.zlotkowska

  

Luiza Złotkowska postanowiła zakończyć karierę sportową. Ogłosiła to w czwartek, a datę wybrała nieprzypadkowo. "Właśnie 27 lutego mija 10 lat od zdobycia mojego pierwszego medalu olimpijskiego" - powiedziała panczenistka.

10 lutego 2010 roku Złotkowska wraz Katarzyną Bachledą-Curuś i Katarzyna Woźniak zapisały się historii zdobywając brązowy medal w rywalizacji drużynowej w Vancouver. Po 50 latach przerwy biało-czerwone panczenistki ponownie stanęły na olimpijskim podium. W 1960 roku w Squaw Valley na podium stanęły w wyścigu na 1500 metrów Elwira Seroczyńska, która wywalczyła srebro, oraz Helena Pilejczyk - brąz.

Medal miał być w Soczi, a że udało się już w Vancouver to było chyba nie tylko dla mnie ogromne zaskoczenie. Emocje były tak silne, że nie pamiętam, o czym wtedy myślałam. Jechałam jak w transie

- wspominała odbierając tytuł honorowego członka AZS Zakopane.

W Soczi, cztery lata później Złotkowska zamieniła kolor medalu na srebrny, a w drodze na podium towarzyszyły jej ponownie Katarzyna Bachleda-Curuś i Katarzyna Woźniak oraz Natalia Czerwonka. W finale biało-czerwone przegrały z Holenderkami.

Na lodowisku spędziłam 24 lata, to był wspaniały czas. Moje marzenie, by jechać na igrzyska olimpijskie, spełniło się aż trzykrotnie - Vancouver 2010, Soczi 2014 i Pjongczang 2018. O medalach nie śmiałam myśleć... mam dwa - brąz i srebro. Brakuje złota, ale ono od zawsze jest w nazwisku. Odkładam łyżwy, kończę karierę jako spełniony i szczęśliwy sportowiec. Mówię "pas" nie tylko ze względu na wiek. Mój mocno wyeksploatowany organizm nie pozwoliłby mi na przygotowanie się do kolejnych igrzysk, choć bardzo chciałam

- napisała Złotkowska na swoim profilu na Facebooku.

Złotkowska to typ społecznika, zawsze gotowa jest do udzielenia pomocy, zwłaszcza dzieciom. Jest honorowym ambasadorem Fundacji "Sportowcy Dzieciom". Dzięki wsparciu tej organizacji m.in. najmłodsi mogą uczestniczyć w różnego rodzaju wydarzeniach sportowych. Jest także ambasadorem kampanii "Powiedz NIE! dopingowi".

Po igrzyskach w Soczi znalazła się wśród wyróżnionych tytułem "Solidarni w sporcie 2014", przyznawanym przez Region Małopolski NSZZ "Solidarność" zawodnikom i działaczom sportowym, którzy potrafią łączyć sport z nauką, pracą, innymi pasjami, pokazując hart ducha.

Sportowe sukcesy nagrodzone zostały przyznaniem jej Krzyża Kawalerskiego i Oficerskiego Orderu Odrodzenia Polski.

Wczytuję ocenę...

Promuj niezależne media! Podaj dalej ten artykuł na Facebooku i Twitterze

Źródło: PAP, niezalezna.pl

Tagi

Wczytuję komentarze...


Dorota Kania UJAWNIA: Nikczemność w służbie przemysłu pogardy

/ Piotr Galant / Gazeta Polska

  

Dziesięć lat temu doszło do największej tragedii w historii powojennej Polski – w katastrofie lotniczej w Smoleńsku zginął prezydent PR prof. Lech Kaczyński, jego małżonka Maria, prezydent RP na uchodźstwie Ryszard Kaczorowski oraz towarzyszący im przedstawiciele polskiej elity. Zanim doszło do katastrofy, politycy PO oraz sprzyjające im media uruchomiły przemysł pogardy przeciwko prof. Lechowi Kaczyńskiemu i PiS. Ludzie skupieni wokół „Gazety Polskiej” i Solidarnych 2010 przez długi czas tworzyli jedyne środowiska, które upominały się o prawdę w sprawie katastrofy, broniły atakowane i wyszydzane rodziny ofiar, a także tych, którzy czcili ich pamięć.

W dzisiejszym wydaniu programu „Koniec Systemu” redaktor Dorota Kania rozmawiała ze swoimi gośćmi o przemyśle pogardy po katastrofie smoleńskiej.

Myślę, że wobec szalejącego przemysłu pogardy najlepszym antidotum okazało się wsparcie tych moich rodaków, którzy pamiętają wciąż tragiczne wydarzenie z 10 kwietnia jako swoją własną tragedię. Co roku uczestniczyli w uroczystościach na Krakowskim Przedmieściu. Co roku sypali tam setki żółtych tulipanów dla śp. Marii Kaczyńskiej, tak jak rzucali je wtedy, w 2010 r. pod koła samochodów jadących kawalkadą przez miasto do Pałacu Prezydenckiego. [...]  Otaczali nas modlitwą, nie szczędzili słów wsparcia. Myślę, że wobec tych, którzy zachowywali się zupełnie inaczej, oni stanowili znacznie większą siłę. Staram się patrzeć na moich rodaków właśnie przez pryzmat tych setek szlachetnych, dobrych ludzi, którzy stworzyli barierę między nami a tymi, którzy chcieli nas zniszczyć.
- wspominała ten czas Magdalena Merta, wdowa po wiceministrze kultury Tomaszu Mercie.
 
 Z kolei Maria Dłużewska, reżyserka filmów poświęconych wydarzeniom rozgrywającym się po katastrofie smoleńskiej w rozmowie z Dorotą Kanią tłumaczyła, że czuła wewnętrzną potrzebę, aby zrobić „coś” i w swoich filmach ukazać rodziny smoleńskie i dramat, z którym musiały się wówczas mierzyć.
 
Film „Pogarda” powstał dlatego, że za wszelką cenę chciałam zapisać ten czas, zrobić coś. Ja to robiłam dla siebie, najpierw „Mgłę” z urzędnikami kancelarii pana prezydenta Lecha Kaczyńskiego, potem poznałam rodziny smoleńskie. Przyglądałam im się cały czas, za wszelką cenę chciałam coś zrobić. Wszyscy chcieliśmy „coś” zrobić, a ja mogłam zrobić te filmy. Chciałam opisać, jak umiałam najlepiej tych najdzielniejszych z dzielnych, czyli rodziny smoleńskie. Ten straszliwy czas najazdu Hunów, takiej zapaści cywilizacyjnej, tego wszystkiego, co obserwowaliśmy wtedy.
- wspominała z kolei Maria Dłużewska, reżyserka filmów poświęconych wydarzeniom po katastrofie smoleńskiej.

Czas pogardy w oczach rodzin ofiar:
Andrzej Melak: Przetrwałem ten straszny okres dzięki wierze i dążeniu do prawdy. Bardzo mi pomogła rodzina i ludzie, którzy byli z nami; na mój adres przychodziły do nas listy z całego świata z wyrazami poparcia w sprawie umiędzynarodowienia śledztwa. Mieliśmy oparcie w klubach „Gazety Polskiej”, w ludziach, którzy z nami walczyli o pamięć. Sam człowiek nie dałby rady, ale jak się czuje oparcie w innych, jest inaczej.
Ewa Kochanowska: Atak pogardy był niesamowity, nieludzki, niepolski – spoza naszej cywilizacji, to było poza zakresem mojej wrażliwości. Dlatego wybrałam ignorowanie tych zachowań. Ogromne oparcie miałam w innych rodzinach, które w Smoleńsku straciły swoich bliskich, i w tych środowiskach, które nas wspierały – organizatorach Marszy Pamięci i miesięcznic. Niezwykle krzepiące były sceny, gdy podchodzili do nas ludzi z wyrazami poparcia, gdy te sygnały płynęły także z całej Polski i ze świata.
Magdalena Merta: Przemysł pogardy działał, a myśmy maszerowali w Marszach Pamięci i byliśmy wśród ludzi, którzy nas wspierali i nas bronili. I ci ludzie o nas nie zapomnieli – cały czas są na mszach każdego 10. dnia miesiąca. Wtedy, po 10 kwietnia 2010 roku, były środowiska, które razem z nami walczyły o prawdę – dzięki temu powstały filmy, takie jak „Mgła”, „Pogarda”, „Przebudzenie”. Patrzę na nasz naród przez pryzmat tego, co się działo po katastrofie smoleńskiej, i widzę, że więcej jest tych, którzy są przyzwoici; że przemysł pogardy – zjawisko spoza naszej cywilizacji – nie zawładnęło emocjami większości Polaków.
Jacek Świat: Nie życzyłbym nikomu przeżywania tego, co myśmy przeszli – tego hejtu, przemysłu pogardy. Ogromnym wsparciem w tym strasznym okresie była wiara, że nasi bliscy poszli do lepszego świata. Była z nami rodzina, przyjaciele i ludzie, które razem z nami walczyli o przyzwoitość. Niedawno po raz kolejny obejrzałem film „Pogarda”, który ma fundamentalne znaczenie, pokazuje, co się wtedy działo i niestety, dzieje się także teraz.

Więcej na ten temat w najnowszym numerze tygodnika „Gazeta Polska”.
[polecam:https://niezalezna.pl/321783-w-najnowszym-numerze-gp-krzyz-ktory-zatrzymal-zaraze]

 

Wczytuję ocenę...

Promuj niezależne media! Podaj dalej ten artykuł na Facebooku i Twitterze

Źródło: niezalezna.pl, Telewizja Republika, Gazeta Polska

Tagi

Wczytuję komentarze...

Nasza strona używa cookies czyli po polsku ciasteczek. Korzystając ze strony wyraża Pan/i zgodę na używanie ciasteczek (cookies), zgodnie z aktualnymi ustawieniami Pana/i przeglądarki. Jeśli chce Pan/i, może Pan/i zmienić ustawienia w swojej przeglądarce tak aby nie pobierała ona ciasteczek.


Strefa Wolnego Słowa: niezalezna.pl | gazetapolska.pl | panstwo.net | vod.gazetapolska.pl | naszeblogi.pl | gpcodziennie.pl | Gazeta Polska Podcasts