W 1842 podpisano w Nankinie traktat kończący pierwszą wojnę opiumową. Jednym z jego postanowień było przejęcie przez Wielką Brytanię Hongkongu, znajdującego się dotąd w rękach chińskich. W późniejszym czasie Hongkong powiększył swój obszar o tzw. Nowe Terytoria. W 1898 podpisano umowę 99-letniej „dzierżawy” tych terytoriów przez Wielką Brytanię. Nieoficjalną stolicą Hongkongu zostało miasto Victoria. Hongkong rozwinął się znacznie w XX wieku, stając się swoistym pomostem gospodarczym i kulturalnym między światem zachodnim a komunistycznymi Chinami.
Na mocy umowy chińsko-brytyjskiej, zawartej w 1984, ustalono warunki, na których Hongkong powrócił do Chin po upływie okresu dzierżawy w 1997. Chiny zobowiązały się pozostawić władzom Hongkongu do 2047 roku dużą autonomię we wszystkich sprawach, z wyjątkiem polityki zagranicznej i sił zbrojnych. 

Hongkong zajmuje półwysep Koulun oraz liczne przybrzeżne wyspy. Cały okręg liczy 234 wyspy. W krajobrazie Hongkongu dominują pagórki, często ze stromymi zboczami. Najwyższym szczytem jest Tai Mo Shan, osiągający 958 m n.p.m. Niziny zajmują północno-zachodnią część półwyspu.
Hongkong leży 60 km na wschód od Makau (na przeciwległym brzegu ujścia Rzeki Perłowej). Po drugiej stronie chińskiej granicy leży Shenzhen. Na całej powierzchni 1104 km² mniej niż 25% jest zajętych przez zabudowę. Resztę zajmują parki i rezerwaty przyrody.

Klimat Hongkongu jest zwrotnikowy, monsunowy. W zimie jest zimno i sucho, latem gorąco i wilgotno, a jesienią ciepło, słonecznie i sucho. W Hongkongu sporadycznie występują tajfuny - szczególnie wiosną i jesienią. Średnia temperatura miesięczna w tym regionie waha się od 15°C w styczniu do lipca, gdzie jest ona równa 28°C. Pora deszczowa występuje w okresie od kwietnia do września (największa ilość opadów przypada na czerwiec i sierpień) - średnia roczna suma opadów to ponad 2200 mm. Hongkong ma jedną z najwyższych średnich gęstości zaludnienia na świecie (6200 osób na km kwadratowy).

Gęstość ta miejscami dochodzi do 43 tysięcy osób na km kwadratowy. Wysokie dodatnie saldo migracji powoduje, iż mimo ujemnego przyrostu naturalnego liczba ludności ciągle wzrasta.
Mimo wysokiej gęstości zaludnienia, Hongkong posiada wiele wolnych przestrzeni, które zajmują parki, lasy i zarośla. Jednak z racji ich górzystego charakteru, wiele z tych obszarów nie może być wykorzystane dla budownictwa. Większość mieszkańców mieszka w kilkudziesięciopiętrowych blokach. 

Jednym z najwyższych i najbardziej rozpoznawalnych budynków w Hongkongu jest siedziba Bank of China Tower, 367 m wysokości. Do najwyższych budynków w Hongkongu należą: International Commerce Centre, 484 m wysokości; Two International Finance Centre, 416 m wysokości; Central Plaza, 374 m wysokości.

Około 95% mieszkańców Hongkongu to Chińczycy, a 1,5% Europejczycy. Najliczniejsze grupy imigrantów pochodzą z Filipin (około 133 000 osób), Indonezji (95 460) i USA (31 330).
Potęga gospodarcza Hongkongu została zbudowana na wieloletnim rozwijaniu wymiany towarowej ChRL ze światem. Od lat pełni rolę jednego ze światowych centrów handlowo-finansowych. Miasto jest siedzibą wielu wielonarodowych organizacji, banków, firm itp. 

PKB na osobę w Hongkongu – według CIA wynosi 42 800 USD w 2009 i jest to 15. wynik na świecie i 5. w Azji.

Nieruchomości w Hongkongu są bardzo drogie, jeden metr kwadratowy mieszkania to koszt między 50 a 100 tys. zł.