Konik polski – polska rasa konia późno dojrzewającego (3–5 lat) w typie kuca, długowiecznego, odpornego na choroby i trudne warunki utrzymania. Koniki polskie mają twardy róg kopytowy, pozwalający pracować niepodkutym na twardym podłożu.

W okolicach Puszczy Białowieskiej przetrwały do 1780 roku, kiedy to zostały odłowione i umieszczone w zwierzyńcu hrabiów Zamoyskich koło Biłgoraja. Około 1806 roku, z powodu panującej biedy, zostały one rozdane okolicznym chłopom. Pierwsze próby prowadzenia zorganizowanej hodowli koni prymitywnych, nazwanych konikami polskimi, zostały podjęte w Polsce w 1923 roku, w Państwowej Stadninie Koni w Janowie Podlaskim i w 1928 roku w Folwarku Dworzyszcze, należącym do Liceum Krzemienieckiego.

Profesor Tadeusz Vetulani wprowadził nazwę "konik polski", wysunął także hipotezę o istnieniu odmiany leśnej tarpana. Dzięki jego staraniom w roku 1936 zaczęto odtwarzać konika o typowych dla tarpana cechach w warunkach rezerwatowych w Puszczy Białowieskiej. Wcześniej sprowadził konie z Biłgoraju. We wrześniu 1939 roku stado liczyło już 40 sztuk, jednak podczas II wojny światowej hodowla została zniszczona, a część koni została zrabowana i wywieziona do Rzeszy na potrzeby badań prowadzonych przez naukowców niemieckich. Po zakończeniu wojny rozpoczęto odbudowę hodowli. 

Cechy konika polskiego: wzrost 135-140 cm mierzony w kłębie, umaszczenie myszate od jasnego do ciemnego, czarna pręga grzbietowa zachodząca na ogon, bujna czarna grzywa oraz ogon, czasami z jasnymi włosami brzegowymi. 

Koniki polskie charakteryzuje się ogromną ufność do człowieka. Spokojny temperament wyróżnia koniki polskie na tle innych ras koni. Koniki są rasą odporną na złe warunki atmosferyczne, mają zdolność rekompensacji wzrostu i rozwoju (dobrze znoszą okresowe niedobory paszy, szczególnie w okresie zimy, które nadrabiają latem). Ponadto są zaradnie w zdobywaniu pokarmu i dobrze wykorzystują paszę. Klacze są bardzo płodne i rodzą źrebięta do późnego okresu życia. 

Koniki są zwierzętami stadnymi i żyją w tzw. tabunie, złożonym z 8 klaczy matek, wraz z przychówkiem oraz ogiera. Tabunie obowiązuje matriarchat, przewodnikiem stada jest najstarsza klacz, która prowadzi stado do nowych miejsc żerowania, schronienia przed deszczem, wiatrem mrozem, owadami. Ogier odpowiedzialny jest za bezpieczeństwo i znajduje się zawsze w jego pobliżu, obserwując otoczenie. W trakcie wędrówek tabunu kroczy jako ostatni.