W tej sali zebrane są prywatne rzeczy, dlatego ta sala jest bardzo cenna. To nie tylko oddanie szacunku i czci panu prezydentowi Kaczorowskiemu, ale również możliwość kontaktu z tymi osobistymi rzeczami z jego gabinetu.

– powiedział wojewoda lubelskie Przemysław Czarnek w środę podczas uroczystego otwarcia w urzędzie wojewódzkim sali im. Prezydenta Ryszarda Kaczorowskiego.

Inicjatywa utworzenia izby wyszła od Andrzeja Pruszkowskiego i jego małżonki Jadwigi, skoligaconej z rodziną Kaczorowskich, która chciała przekazać w godne miejsce pamiątki z prywatnego gabinetu Ryszarda Kaczorowskiego w Londynie.

Uznaliśmy, że to znakomity pomysł, aby w lubelskim urzędzie wojewódzkim powstała sala, która będzie swego rodzaju odwzorowaniem jego prywatnego gabinetu w Londynie.

– dodał wojewoda.

Czarnek przypomniał, że za kilka dni przypada rocznica przekazania przez Kaczorowskiego insygniów władzy prezydenta II Rzeczypospolitej prezydentowi Polski wybranemu w wolnych demokratycznych wyborach, Lechowi Wałęsie. Stało się to 22 grudnia 1990 r.

To jest ten symboliczny moment odzyskania niepodległości i jedyny, a przez to najważniejszy, symbol nawiązania łączności II Rzeczpospolitą Polską.

Pruszkowski powiedział, że rodzina Ryszarda Kaczorowskiego związana jest z Lubelszczyzną - jego ojciec Wacław urodził się w Kurowie, a jego stryj Marceli jest pochowany na cmentarzu w Przytocznie pod Kockiem. Jego zdaniem, w roku 100-lecia odzyskania niepodległości przez Polskę, tak wybitna postać jak Kaczorowski – który przez całe życie służył Polsce, walczył o jej niepodległość, angażował się działalność społeczną, harcerską, polityczną – zasługuje ze wszech miar na upamiętnienie.

To szczególny przykład polskich losów, polskiego żołnierza, polskiego harcerza, działacza społecznego i państwowego.

– powiedział Pruszkowski.

Przy sali im. Kaczorowskiego umieszczona została tablica informacyjna o jego życiu i zasługach.

Ryszard Kaczorowski urodził się 26 listopada w 1919 r. w Białymstoku. Po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną w 1939 r., tworzył Szare Szeregi, pełnił funkcję komendanta okręgu białostockiego. Internowany przez NKWD, był więziony w łagrach na Kołymie. Po odzyskaniu wolności wstąpił do Armii gen. Władysława Andersa i przeszedł nią cały szlak bojowy, walczył pod Monte Cassino. W 1947 r. osiadł w Londynie, gdzie ukończył Szkołę Handlu Zagranicznego. W 1986 r. w rządzie na emigracji został ministrem do spraw krajowych, w 1989 r. objął – po zmarłym nagle Kazimierzu Sabbacie – stanowisko prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie. Zginął tragicznie 10 kwietnia 2010 r. w katastrofie prezydenckiego samolotu pod Smoleńskiem, wraz całą delegacją udającą się na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej.