"Kwatera Ł": Z  dołów śmierci do  zmartwychwstania

/ fot. Marcin Pegaz/Gazeta Polska

  

Książka „Kwatera Ł. Wolność jest kuloodporna” o  pracach poszukiwawczych na  Łączce zawiera 15 bardzo osobistych wywiadów z  osobami, które wspierały inicjatywę. Publikacja ma  też duchowy wymiar, szczególny w  kontekście Świąt Zmartwychwstania Pańskiego.

Kwatera „Ł” na  Powązkach Wojskowych to  miejsce szczególne w  polskiej historii. Na  Łączce przez lata przenikało się zapomnienie z  pamięcią, śmierć z  życiem, zwątpienie z  wiarą, sowiecka pogarda z  narodową polską dumą… Na  tej wyklętej ziemi w  zeszłym roku zespół prof. Krzysztofa Szwagrzyka przy pomocy wolontariuszy zakończył prace poszukiwawcze, wydobywając szczątki ponad 300 ofiar systemu komunistycznego, zabitych w  okresie stalinowskim w  więzieniu przy ul. Rakowieckiej.

Czy Łączkę można zrozumieć? Dlaczego narodowi bohaterowie musieli zginąć w  pohańbieniu, a  dziś wracają do  nas z  tej przeklętej ziemi niemal jak zmartwychwstali? Z  prochu do  życia. Z  niepamięci do chwały. Nasuwa się pytanie o  plan, jaki miał w  tym wszystkim Bóg? Być może wytłumaczeniem tego, co  się działo w  dołach śmierci, są słowa z Księgi Ezechiela o  dolinie pełnej wyschłych kości, które wracają do  życia. Tak mówi w  tym fragmencie Starego Testamentu sam Pan Bóg: „Oto Ja  wam daję ducha po  to, abyście się stały żywe. Chcę was otoczyć ścięgnami i  sprawić, byście obrosły ciałem, i  przybrać was w  skórę, i  dać wam ducha p o to, abyście ożyły i  poznały, że  Ja  jestem Pan”. Prorok Ezechiel mówi, że  powstał szum i  trzask, i  kości jedna po  drugiej zbliżały się do  siebie, a  on patrzył, jak „powróciły ścięgna i  wyrosło ciało, a  skóra n a nie się naciągnęła. Co  więcej, prorok Ezechiel mówi, że  „duch wstąpił w  nich, a  ożyli i  stanęli na  nogach, wojsko bardzo, bardzo wielkie”. Te słowa czytała z  głęboką wiarą niemal rok temu Zofia Pilecka-Opułowicz, córka rtm. Witolda Pileckiego na  mszy w  69. rocznicę śmierci swojego ukochanego taty.

W  książce „Kwatera Ł. Wolność jest kuloodporna” Zofia Pilecka-Optułowicz wyznała, że  myśli, iż Bóg pozwoli jej doczekać odnalezienia ojca. Pytana, czy Rotmistrz jest dla niej świętym człowiekiem, odpowiedziała: „Czy ktoś, kto nie byłby święty, robiłby takie rzeczy, jak on za  życia i  po śmierci? Daję słowo honoru, że  ojciec mi  bardzo pomaga w  moich działaniach dotyczących promowania w  młodym pokoleniu wartości, dla których ojciec żył i  poniósł największą ofiarę”.

Na  Łączce podczas prac ekshumacyjnych cały czas można było wyczuć duchową obecność zmarłych. Ks. Tomasz Trzaska z  Łomży, który był jednym z  ponad 250 wolontariuszy, na  pytanie, o  co  modlił się na  Łączce, odpowiada: „O  niebo. Żyli w  niezwykle trudnych czasach i  z  pewnością przeżywali wiele dramatów, rozterek. Wiem, że  modląc się za  nich, modlę się za  Polskę”. Pytany o  korzenie zła mówił, że  Jezus nas uczył, by  modlić się za  prześladowców.

Prof.  Szwagrzyk również wyznał, że  podczas prac na  Łączce modlitwa towarzyszyła mu każdego dnia. „Gdy się dotyka szczątków-relikwii i  modli z  księżmi wolontariuszami wspólnie z  weteranami czy rodzinami ofiar, pojawiają się łzy. Tylko ktoś pozbawiony wrażliwości mógłby przejść obojętnie obok tego, czego byliśmy świadkami”. Do tej pory zidentyfikowano szczątki 58 ofiar z  Łączki.
 

Wczytuję ocenę...

Promuj niezależne media! Podaj dalej ten artykuł na Facebooku i Twitterze

Źródło: Gazeta Polska Codziennie, niezalezna.pl

Tagi

Wczytuję komentarze...

„Legiony” – film z prawdziwie ułańską fantazją! „Produkcja to kilka lat intensywnej pracy”

zdjęcie ilustracyjne / twitter.com/gpcodziennie

  

- Nie sądziłem, że produkcja filmu „Legiony” to kilka lat aż tak intensywnej pracy. Ale pięknej i często wzruszającej, gdy opowiadamy o praktycznie nieznanych dzisiejszym Polakom losach ludzi, dzięki którym mówimy dziś po polsku, a nie rosyjsku czy niemiecku - mówi Maciej Pawlicki, producent i współscenarzysta filmu „Legiony” w rozmowie z Sylwią Kołodyńską.

Na ekrany polskich kin 20 września wchodzi wyczekiwana superprodukcja „Legiony”. Scena Bitwy pod Rokitną z pewnością przejdzie do historii polskiego kina. Co czułeś wtedy na planie filmowym?

Też tak myślę. Czułem to, co szarżujący aktorzy i kaskaderzy, bo przebrałem się w ułański mundur i dwukrotnie przejechałem w tej szarży z wzniesioną szablą, krzycząc "niech żyje Polska!". Naprawdę niesamowite przeżycie! A jako producent czułem po prostu radość, że udało się doprowadzić do realizacji tej sekwencji i widzowie wreszcie zobaczą czym była kiedyś legendarna, a dziś już przecież zapomniana szarża pod Rokitną. Wcale nie wariactwo i straceńczy gest, ale bardzo skuteczna militarna operacja. Szwadron Dunina-Wąsowicza i Topora-Kisielnickiego zdobył cztery linie silnie umocnionych okopów, zginęło 17 ułanów, w tym obaj dowódcy, ale Rosjanie wycofali się, strategiczne zyski były znaczne.

To prawda, że konie potrafiące wykonywać kaskaderskie wyczyny to bardzo drodzy… aktorzy?

Drodzy? Niespecjalnie. Koszty sprzętu, dekoracji, pirotechniki czy całej logistyki są większe. Ale rola koni rzeczywiście kluczowa. Kiedyś realizowało się filmy przewracając konie na tzw. podcinkę, tzn. do przednich nóg konia przywiązane były linki, które jeździec pociągał i koń się wywracał. Zwykle się udawało, ale czasem koń łamał nogę. Teraz wszystkie upadki, jakkolwiek wyglądają upiornie, są rodzajem wyćwiczonego baletu konia i kaskadera. Żadne zwierzę na planie nie ucierpiało.

Legioniści to „garstka dzieciaków kontra trzy imperia”. Brzmi dumnie, ale chyba nie jest łatwo pokazać to w kinie. Co przy realizacji sprawiało Wam największą trudność? 

Problemów było milion, ale praca nad tak dużym filmem oznacza pchanie się w bardzo trudne sytuacje. Wraz ze znakomitą ekipą zawodowców udało się wszystkie problemy rozwiązać, choć oczywiście czasem konieczny jest jakiś drobny kompromis z rzeczywistością. Ale innym razem powstają rzeczy znacznie piękniejsze niż planowaliśmy. Myślę też, że mieliśmy szczególną opiekę Opatrzności, realizując sekwencje pod Rokitną nie mieliśmy środków na resztę filmu, ryzyko było ogromne. A na niemal 50 dni zdjęć plenerowych, deszcz tylko raz pokrzyżował nam plany. Największa trudność? Nie było takiej.

A kiedy jako producent miałeś największą satysfakcję?

Ten czas dopiero, mam nadzieje, nadchodzi. Bo o satysfakcji producenta decyduje jakość filmu i to jak jest odbierany przez widzów. Kiedy autor idei by "Legiony" zrealizować, Adam Borowski, przyszedł do mnie z tym pomysłem, zapaliłem się od razu, choć nie sądziłem, że to kilka lat aż tak intensywnej pracy. Ale pięknej i często wzruszającej, gdy opowiadamy o praktycznie nieznanych dzisiejszym Polakom losach ludzi, dzięki którym mówimy dziś po polsku, a nie rosyjsku czy niemiecku. Wielką satysfakcją już jest dla mnie efekt pracy reżysera, Darka Gajewskiego. Gdy wpadłem na pomysł by właśnie jemu powierzyć reżyserie, wielu życzliwych próbowało mi to wybić z głowy: ze to świetny reżyser, ale kameralnych filmów, a tu trzeba sterować armią ludzi i spraw, szybko podejmować tysiące decyzji. Ale się uparłem i myślę ze to ja miałem rację.
Mój ulubiony tekst w filmie wypowiada Mirosław Baka grający polskiego oficera, który nakłaniany jest do wejścia w szeregi wojsk wroga. Gdy dostaje do założenia rosyjski mundur, odpowiada - „nie będzie pasował”.

Jest jakiś Twój ulubiony tekst w tym filmie?

Sporo dialogów jest mojego autorstwa (jestem współscenarzystą), ale ten fragment akurat nie. Mój ulubiony dialog to: "Miejsce urodzenia? Polska. - Nie ma takiego miejsca". Bo rzeczywiście nie było. I tak mogło pozostać. Gdyby nie Piłsudski, Kasprzycki, Sosnkowski, Dunin, Topór, Król-Kaszubski i tysiące innych chłopaków i dziewczyn (tak, także dziewczyn), którzy marzyli o własnym, polskim państwie, choć wielu Polakom pogodziło się z losem prowincji imperium i pragnienie polskości i wolnej Polski trzeba było w nich obudzić.

Wśród rekwizytów używanych na planie pojawiły się m.in. autentyczna lornetka rotmistrza Dunin-Wąsowicza, pistolet colt z czasów powstania styczniowego (dziś własność pisarza Waldemara Łysiaka), a także samochód Lorraine-Dietrich z 1913 roku – najstarsze jeżdżące auto w Polsce. Wykazaliście się iście ułańską fantazją.

Po prostu zatrudniliśmy najlepszych specjalistów, w tym także konsultantów historycznych. A amerykańskiego, westernowego colta z autentycznymi grawerowaniami z Matką Boską i nazwami bitew Powstania Styczniowego kupił gdzieś na internetowej aukcji Waldemar Łysiak, a jego syn, Tomasz, główny scenarzysta naszego filmu, wplótł ten niesamowity rekwizyt w fabułę opowieści. Obcowanie z takimi artefaktami daje poczucie pewnej misji. Oni walczyli, a my mamy obowiązek o tej ich walce opowiedzieć. Bo wartości, dla których ryzykowali życie i często je oddawali, są budulcem, najlepszym spoiwem naszej narodowej wspólnoty, siły naszego państwa i przyszłości naszych dzieci.

Takich scen batalistycznych w polskim kinie jeszcze nie było. Słyszałam, że duży nacisk kładliście na to, by było jak najwięcej realnych scen, jak najmniej efektów specjalnych. Słyszałam też takie porównanie, że zużyto przy produkcji tyle materiałów wybuchowych, że można by nimi wysadzić Pałac Kultury. Tak powiedział jeden z aktorów. Ciekawe porównanie (śmiech).

Dziękuję za te słowa, to praca wielu ludzi. Efektów specjalnych jest wiele, ale istotnie duża ich część odbyła się już na planie. Wybuchów mamy sporo, kilka armat, wśród nich strzelające oryginały sprzed stu lat. A Pałacu Stalina nie należy wysadzać, bo pyłu będzie za dużo. Trzeba go spokojnie, metodycznie rozmontować. Gdy będzie wola - to szybka i prosta operacja, która otworzy przed Warszawą możliwość zbudowania najpiękniejszego centrum na świecie. Dopóki monstrualny pomnik komunistycznego mordercy i satrapy wciąż góruje nad Warszawą, Polska nie jest w pełni wolna, bo to znaczy, że nadal pozostaje w nas część mentalności niewolników, którzy łańcuchy i kajdany uznają za fajną biżuterię. Robienie takich filmów jak "Legiony" - o wyrwaniu się spod moskiewskiej dominacji, rozumiem także jako stopniowe rozmontowywanie tych właśnie niewolniczych kompleksów, także jako stopniowy demontaż warszawskiego pomnika Stalina. By otworzyły się nowe możliwości.

 

Wczytuję ocenę...

Promuj niezależne media! Podaj dalej ten artykuł na Facebooku i Twitterze

Źródło: Nowe Państwo, niezalezna.pl


Wczytuję komentarze...

Nasza strona używa cookies czyli po polsku ciasteczek. Korzystając ze strony wyraża Pan/i zgodę na używanie ciasteczek (cookies), zgodnie z aktualnymi ustawieniami Pana/i przeglądarki. Jeśli chce Pan/i, może Pan/i zmienić ustawienia w swojej przeglądarce tak aby nie pobierała ona ciasteczek.


Strefa Wolnego Słowa: niezalezna.pl | gazetapolska.pl | panstwo.net | vod.gazetapolska.pl | naszeblogi.pl | gpcodziennie.pl