Biskup Aleppo: Dziękuję polskiemu rządowi

Biskup Aleppo Georges Abou Khazen / youtube.com/print screen

  

– Dziękuję dobroczyńcom z Polski, instytucjom kościelnym, a także polskiemu rządowi, który jako jedyny pomaga na miejscu i ta pomoc dociera do potrzebujących – powiedział biskup Aleppo Georges Abou Khazen w rozmowie z Polską Agencją Prasową. Jak podkreślił, pomagając na miejscu, pozwalamy Syryjczykom tam przetrwać.

Biskup Georges Abou Khazen wziął udział w uroczystości zakończenia akcji „Dar dla Aleppo” zainicjowanej na początku marca 2017 r. przez Kościoły katolicki, ewangelicko-augsburski, prawosławny i greckokatolicki z Dolnego Śląska oraz lokalne władze wojewódzkie i samorządowe.

Ile pieniędzy udało się zebrać w ramach akcji „Pomoc dla Aleppo”?
Około 1 mln euro. Duże sumy dotarły do szpitala Świętego Ludwika w Aleppo na zakup potrzebnej aparatury w miejsce tej zniszczonej w czasie wojny. Szpital musiał ograniczyć pomoc medyczną, a teraz dzięki temu sprzętowi zwiększył bardzo swą działalność. Są też projekty – nazywamy je Krople Mleka – dzięki którym kupujemy mleko dla tysięcy dzieci.

Przede wszystkim chciałem podziękować naszym dobroczyńcom z Polski, wszystkim instytucjom kościelnym i także rządowi, bo polski rząd jako jedyny pomaga na miejscu i ta pomoc dociera do potrzebujących. Doceniamy to bardzo i dziękujemy za to. Niech mi będzie wolno podziękować też organizacji Pomoc Kościołowi w Potrzebie, Caritas i indywidualnym dobroczyńcom z całej Polski. To dla nas bardzo cenne, bo wasza pomoc pozwala przeżyć wielu syryjskim rodzinom. Większość Syryjczyków nie ma nic. Dziękujemy za pomoc żywnościową, którą rozprowadzamy wśród rodzin cierpiących głód. Wasza pomoc to przede wszystkim wsparcie medyczne, pomoc dla szpitali, lekarstwa.

W Europie toczy się obecnie dyskusja, czy lepiej jest pomagać ofiarom wojny na miejscu, w Syrii, czy raczej przyjmować uchodźców i pomagać im układać sobie życie w Europie. Jakie jest zdanie księdza biskupa?
Nie jestem politykiem, ale duszpasterzem. Dla nas bardzo ważne jest pomaganiem ludziom na miejscu. To jedyne logiczne wyjście: pomagać uchodźcom w powrocie do ich kraju, a nie w tym, by go opuścili. Pomagając na miejscu, pozwalamy im tu przetrwać. To jest nasz obowiązek. Poza tym, także z finansowego punktu widzenia pomaganie ludziom, aby pozostali na miejscu, jest bardziej ekonomiczne niż zabieranie ich stamtąd. Dlatego uważamy, że należy pomagać im na miejscu, by w Syrii pozostali przede wszystkim młodzi ludzie i dzieci. Oni są jej przyszłością.

Prosimy Europę także o pomoc w zniesieniu sankcji, embargo, bo z jego powodu cierpią najbiedniejsi. Chcemy, byście pomagali ludziom tu, bo Syria zawsze była krajem, który przyjmował uchodźców. Na początku zeszłego wieku przyjęła Ormian, uchodźców palestyńskich i libańskich w czasie wojny domowej w Libanie, a także uchodźców z Iraku. Teraz niestety prawie połowa ludności Syrii to uchodźcy. Pomóżcie, by zapanował pokój, by prowadzony był dialog, nie dawajcie broni. Kiedy w Syrii będzie pokój, wszyscy uchodźcy – albo chociaż większość – wrócą do ojczyzny.

Jak wygląda obecnie sytuacja ludności cywilnej w Aleppo?
Można powiedzieć, że się poprawia, jesteśmy znacznie bezpieczniejsi niż wcześniej. Ale życie codzienne w mieście nadal jest bardzo trudne. Bogu dzięki mamy znowu prąd, po latach przerwy, mamy też wodę, której dostawy były na długo przerwane. To poprawiło sytuację mieszkańców, ale kryzys pozostaje, bo większość ludzi nie ma pracy, szaleje inflacja, są sankcje przeciwko Syrii, które pogarszają sytuację ludzi. Dlatego dalej należy nieść pomoc żywnościową i medyczną, żeby zaspokoić bieżące potrzeby ludności.

Czy do Aleppo wracają mieszkańcy?
Naszym pragnieniem jest to, by mieszkańcy powrócili do miasta, ale wracają nieliczni. Do całej Syrii powróciło pół miliona uchodźców z zagranicy, głównie z państw ościennych. Naturalnie, póki utrzymuje się sytuacja kryzysowa, trudno jest wrócić. Powracające rodziny muszą zapewnić sobie mieszkanie, a także pracę , co dotąd nie jest możliwe. Musimy im pomóc w odbudowie domów, w znalezieniu pracy lub jakieś aktywności, która pozwoli im przeżyć.

A jak wygląda sytuacja chrześcijan w kolebce tej religii? Czy chrześcijaństwo w Syrii ma szansę przetrwać?
Wasza pomoc przyczynia się do przetrwania chrześcijan na Bliskim Wschodzie. Uważamy naszą obecność za misję, za powołanie. Ojciec Święty Benedykt XVI powiedział podczas wizyty w Libanie, że Bliski Wschód bez chrześcijan nie byłby Bliskim Wschodem. Jesteśmy mostem dialogu, budowniczymi pokoju, pojednania i przebaczenia. To są niezbędne wartości, aby mógł panować pokój. Chrześcijaństwo narodziło się tutaj. Wyobraźcie sobie, że tam, gdzie narodziło się chrześcijaństwo, mogłoby ono nie przetrwać.

Wczytuję ocenę...

Promuj niezależne media! Podaj dalej ten artykuł na Facebooku i Twitterze

Źródło: PAP

Tagi

Wczytuję komentarze...

Zmarł o. Jacek Pleskaczyński

/ jezuici.pl

  

Dzisiaj, 17 sierpnia br., zmarł w Kolegium przy ul. Rakowieckiej w Warszawie ojciec Jacek Pleskaczyński SJ. Odszedł do Pana w 71. roku życia, 42. powołania zakonnego i w 37. kapłaństwa.

Msza św. pogrzebowa zostanie odprawiona w Sanktuarium św. Andrzeja Boboli w Warszawie (ul. Rakowiecka 61), w środę – 21 sierpnia o godz. 11:00. Kondukt pogrzebowy do grobowca oo. Jezuitów wyruszy spod IV bramy Cmentarza na Powązkach o godz. 12:30.

Ojciec Jacek Pleskaczyński SJ urodził się w Lubiniu dnia 20 sierpnia 1948 roku w rodzinie Tadeusza i Haliny z domu Paprocka. Wraz ze swoimi dwiema siostrami, Jolantą i Anną, pożegnał w tym roku swoją Mamę i mimo choroby, która go ostatnio nie oszczędzała, przewodniczył Mszy św. pogrzebowej i wygłosił kazanie. Miesiąc temu Prezydent RP przyznał ojcu Jackowi „Krzyż Wolności i Solidarności”.

Szkołę podstawową i średnią (Technikum Chemiczne nr 1) ukończył w Lublinie, a potem studiował chemię na Politechnice Wrocławskiej oraz etykę w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Do Towarzystwa Jezusowego wstąpił w Kaliszu 23 sierpnia 1977 roku i pierwsze śluby złożył 2 września 1979 roku. Po uzupełnieniu studiów teologicznych przyjął święcenia kapłańskie z rąk ks. bpa Zbigniewa Kraszewskiego w Warszawie dnia 31 lipca 1983 r. Trzecią probację odbył w latach 1993-1994 w Starej Wsi i ostatnie śluby w Towarzystwie Jezusowym złożył 8 grudnia 1995 roku w Lublinie na ręce o. Stefana Dzierżka SJ. Już w latach 70-tych inwigilowany był przez służby bezpieczeństwa PRL i konsekwentnie wspierał prześladowanych opozycjonistów.

Ojciec Jacek posługiwał najpierw w Lublinie (1982-1984), gdzie między innymi troszczył się o harcerzy. Następnie po rocznej pracy w Toruniu (1984-1985) został wysłany do Łodzi jako duszpasterz akademicki, asystent WŻCh i nauczyciel religii (1985-1993).

Podczas pracy w Łodzi angażował się w animowanie życia duchowego harcerzy, licealistów i kombatantów oraz współprowadził Duszpasterstwo Środowisk Twórczych, w ramach którego odbywały się cotygodniowe spotkania z przedstawicielami niezależnej kultury i działaczami środowisk opozycyjnych. Na prośbę o. Stefana Miecznikowskiego SJ opiekował się niezależną galerią sztuki pod nazwą „Nawa św. Krzysztofa”. Sprawował pieczę nad grupą samokształceniową Duszpasterstwa Akademickiego złożoną m.in. z działaczy Niezależnego Zrzeszenia Studentów Politechniki Łódzkiej. W styczniu 1986 r. współorganizował wystawę poświęconą piątej rocznicy strajków studenckich w Łodzi, a w maju 1989 r. objął opieką duszpasterską strajkujących studentów w okupowanym budynku tzw. „Akwarium” Politechniki Łódzkiej.

W latach 1986-1989 inicjował i organizował na Roztoczu obozy dla studentów i licealistów, podczas których odbywały się prelekcje i dyskusje z udziałem znanych działaczy opozycji antykomunistycznej. W latach 1975-1977 podlegał inwigilacji ze strony SB.

Po ukończeniu Trzeciej Probacji pracował jako kapelan szpitala MSWiA w Warszawie (1994-1999), a następnie jako misjonarz ludowy w Poznaniu (1999-2000) i duszpasterz akademicki oraz rekolekcjonista w Szczecinie (2000-2008). Powrócił do Warszawy w 2008 roku, gdzie dał się poznać jako kapelan w więzieniu na Rakowieckiej.

 

Wczytuję ocenę...

Promuj niezależne media! Podaj dalej ten artykuł na Facebooku i Twitterze

Źródło: jezuici.pl

Wczytuję komentarze...

Nasza strona używa cookies czyli po polsku ciasteczek. Korzystając ze strony wyraża Pan/i zgodę na używanie ciasteczek (cookies), zgodnie z aktualnymi ustawieniami Pana/i przeglądarki. Jeśli chce Pan/i, może Pan/i zmienić ustawienia w swojej przeglądarce tak aby nie pobierała ona ciasteczek.


Strefa Wolnego Słowa: niezalezna.pl | gazetapolska.pl | panstwo.net | vod.gazetapolska.pl | naszeblogi.pl | gpcodziennie.pl