Po serii kilku dziwnych wydarzeń postanowiłem napisać poniższą skargę. Nie liczę na jakiś jej specjalny efekt, ale zakładam, że nie można siedzieć cicho, gdy powraca państwo policyjne. Szczególnie ma to znaczenie w kontekście ujawnionych planów rządu dotyczących totalnej inwigilacji obywateli; o tajemniczej śmierci dr. Ratajczaka nie wspominając...

Dopiero parę lat temu zorientowałem się, jaki cel realizuje Janusz Korwin-Mikke. Wcześniej byłem jego zagorzałym „wyznawcą”. Wydarzeniem, które przyniosło jasne potwierdzenie moich przypuszczeń, były wybory 2007 roku. Zamiast nie brać w nich udziału bądź poprzeć PiS za cenę jakiegoś wpływu na media (co doradzałem JKM-owi także publicznie), Korwin postanowił związać Unię Polityki Realnej ze skompromitowaną Ligą Polskich Rodzin, której jedynym celem było dowalenie Prawu i Sprawiedliwości – nawet Lepperem czy Kaczmarkiem. UPR poniosło największa klęskę w swej i tak niechlubnej historii wyborczej.

„W Polsce nie ma i nie może być miejsca na dwuwładzę.”

Juliusz Słowacki marzył; „Kiedy prawdziwie Polacy powstaną…”. Ja wolę postawić całkiem praktyczne pytanie: Kiedy prawdziwie Polacy zmądrzeją? Gdybyśmy odzyskali tę prozaiczną zdolność, nie musielibyśmy później romantycznie ginąć w powstaniach…

Katastrofę 10 kwietnia przeżył Jarosław Kaczyński, choć pierwotnie miał wsiąść do samolotu. Dla wielu z nas kluczowe pytanie w ten straszny, sobotni poranek to: „Czy byli obaj?”. Gdyby zginął także Jarosław, nie byłoby realnych szans na przynajmniej ograniczoną niepodległość Polski. Warto rozważyć dalsze możliwe kroki wrogów Polski. Zajrzyjmy więc na biurko razwiedki.

Po środowych zajściach w Lublinie prowokowanych przez Janusza Palikota, lubelska Unia Polityki Realnej i redakcja miesięcznika „idź POD PRĄD” żądają dymisji Prezydenta Lublina. Jutro w samo południe na schodach lubelskiego Ratusza odbędzie się konferencja prasowa połączona z pikietą w tej sprawie.

Palikot osiągnął swój cel. Swoją manifestacją zagłuszał dzisiejszy wiec Jarosława Kaczyńskiego w Lublinie. Prowokując konflikt i podburzając swoich zwolenników przeciw kandydatowi PiS, doprowadził do ogromnej eskalacji emocji. Czy weźmie odpowiedzialność za napaść fizyczną na osobę popierającą Kaczyńskiego?

Gazeta Wyborcza w wydaniu papierowym z dnia 7.06.2010 oraz w wydaniu internetowym zamieściła komentarz p. Katarzyny Wiśniewskiej „Kaczyński jako św. Jerzy” atakujący nasz miesięcznik. W tekście pod naszym adresem padły słowa: „nikczemne” oraz „sięgnęli dna”. Podano też nieprawdziwą informację, jakoby nasze pocztówki można było dostać na pl. Piłsudskiego na mszy beatyfikacyjnej ks. Jerzego Popiełuszki (w rzeczywistości były one rozprowadzane przed i po mszy poza terenem wytyczonym dla uczestników mszy). Redakcja GW nie zdobyła się też na to, by dać drugiej stronie możliwość obrony przed ostrym i mijającym się z prawdą atakiem dziennikarki.

Były Prymas polski w wywiadzie dla Newsweeka dokonuje rozrachunku ze swoim życiem. Stoi ono niejako w kontrze do losu ks. Jerzego Popiełuszki. Kard. Józef Glemp tak odniósł się do jego śmierci: sam pchał się do męczeństwa. A jak podsumować dokonania tego najważniejszego polskiego hierarchy?

Oprócz tragedii smoleńskiej mamy kolejną, kto wie, czy nie dotkliwszą w dalszej perspektywie. Gdy cała świadoma swych polskich korzeni część opinii publicznej łaknie politycznego zjednoczenia obozu patriotycznego, cień gen. Kiszczaka znowu mąci jasny cel i realną możliwość.