Sadowski to przedwojenny działacz ONR, za okupacji członek NSZ i AK, który w PRL trafił do elity komunistycznych władz. W latach 80. należał do ścisłego grona kierownictwa rządowego zajmującego się reformami gospodarczymi. Dziś wciąż uważa, że „stan wojenny był potrzebny, bo dzięki niemu uniknęliśmy inwazji sowieckiej” i nie szczędzi pochwał dla gen. Jaruzelskiego.

Jak czytamy w teczce Sadowskiego, w 1949 r. starał się on wstąpić do PZPR. W napisanym wtedy życiorysie zaznaczył, że jest „całkowicie przekonany o słuszności ideologii marksizmu-leninizmu”. Z akt IPN nie wynika, dlaczego do partii nie wstąpił.

Rozpoznać wrogi element

W marcu 1953 r. młodszy referent sekcji VI UB Karbowiak złożył raport o wytypowaniu Zdzisława Sadowskiego na tajnego informatora służb. Podstawowym celem werbunku było „rozpoznanie wrogiego elementu na SGPiS” i „ujawnienie wrogów Polski Ludowej”.
 
W aktach zachowanych w IPN jest luka do roku 1961. W tym przedziale czasowym zlikwidowano Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego i w jego miejsce powołano Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, w którym utworzono Służbę Bezpieczeństwa. 
 
Następny dokument, jaki się zachował w aktach Instytutu, świadczy o tym, że SB gromadziła materiały dotyczące wyjeżdżającego na placówkę PRL Zdzisława Sadowskiego. W marcu 1961 r. doszło już nawet do „zatwierdzenia” go na tajnego współpracownika SB.

Informacje, których miał dostarczać bezpiece, dotyczyły prowadzonej przez nią sprawy o krypt. „Publicysta” oraz posłużyć do rozpoznania środowiska ekonomistów. Bezpieka chciała kontrolować za pośrednictwem TW szczególnie takich profesorów, jak Edward Lipiński, Michał Kalecki czy Włodzimierz Brus. Sadowski potwierdził swoje kwalifikacje do tego zadania, stwierdzając w obecności oficera SB, że zna wszystkich znaczących ekonomistów. 

W opisie TW dokonanym po rozmowach wstępnych z kandydatem podkreślono, że jest on „lojalnym obywatelem PRL, któremu mocno zależy na dobrej pozycji naukowej, zarówno wśród organów państwowych, jak i wśród ekonomistów”. 

Jednak w związku z tym, że wyjazd Sadowskiego nie doszedł do skutku, w lutym 1962 r. ppłk Władysław Werfel z Departamentu III MSW postanowił zakończyć prowadzenie sprawy i przekazał ją do archiwum Biura „C”. W materiałach, jakie zachowały się w IPN, nie ma innych informacji dotyczących tego przerwanego werbunku.

Nie dziś, to jutro

Okazało się, że pozyskanie kandydata do współpracy zostało jedynie odsunięte w czasie. Według dokumentów zachowanych w IPN, do kolejnych spotkań Sadowskiego z SB doszło w roku 1965.