Trzy dni temu Tusk właściwie ocenił swoje szanse w rozgrywce z partyjnymi kolegami - zrezygnował z kandydowania na urząd Prezydenta. 

Dzień później, jako premier obiecał poprawę. Czyżby? Jego pisane w pośpiechu przemówienie było niespójne i stanowiło zbiór przypadkowych życzeń. Podobnie zaprezentowali się jego pretorianie w osobach ministra Boniego i Rostowskiego. Wszystkie trzy wystąpienia podszyte były strachem. Powszechny system emerytalny brzmiało zachęcająco. Jednak z jakich powodów jedynie policjantom zamierza się odebrać przywileje emerytalne. Co z wymiarem sprawiedliwości? Z prokuratorami? Z sędziami? Tych Tusk po prostu się boi. Strach wypisany na twarzy prowokuje atak.

Czy można mu wierzyć?

Z pewnością nie. Wystarczy spojrzeć na harmonogram proponowany w wystąpieniu ministra Boni i porównać go z kalendarzem wyborczym. Ustawy mają być przedstawione już po wyborach prezydenckich i stanowią swoistą (czytaj: swojską) kiełbasę wyborczą. Jeśli wybierzecie naszego prezydenta dostaniecie reformy - by żyło się lepiej. Skąd my to znamy? Czy ktokolwiek uwierzy, że w 2011 roku tuż przed wyborami do sejmu, podczas polskiej prezydencji w Unii, zmanierowane PO zaryzykuje jakiekolwiek reformy? Obiecanki cacanki, a głupiemu ludowi radość - i tym razem, w myśl tej samej zasady, Platforma skrada się po władzę.

Podwórkowa lojalność

Kiedy Tusk deklarował w przeddzień przesłuchania Drzewieckiego, że obu panów łączą bliskie i przyjazne stosunki, należy wziąć owo zwierzenia za dobrą monetę. Tenże Drzewiecki następnego dnia idzie w zaparte przed komisją hazardową i przedstawia wersję sprzeczną z dokumentami Ministerstwa Finansów (pismo Pani Anny Cendrowskiej) i zeznaniami swoich własnych podwładnych (Rafał Wosik w prokuraturze). Co więcej, okazuje się, że szef gabinetu politycznego ministra sportu, łącznik z rodziną Sobiesiaków i protektor panny Sobiesiakówny, osławiony Pan Rosół, zdobył zaufanie skarbnika PO, po tym jak prokuratura z braku dowodów umorzyła śledztwo w sprawie defraudacji partyjnych pieniędzy z kampanii 2005 roku. 

Z ziemi polskiej do włoskiej

Tusk darzy przyjaźnią również byłego prezesa Pekao SA pana Jana Krzysztofa Bieleckiego. Ba, w swym wystąpieniu przedstawił go jako kandydata na prezydenta. Od 3 lat akcjonariusze Pekao nie mogą doprosić się wyjaśnień, dlaczego Bielecki złożył swój podpis pod niekorzystną dla banku umową z włoskim deweloperem Pirelli. 25 letnia umowa oddaje Pirelli prawa do nieruchomości klientów (!) banku stanowiących zabezpieczenie ich kredytów (pozew). Czy za prezydentury Bieleckiego będziemy śpiewać: „Z ziemi polskiej do włoskiej”? Czy aby na pewno to właściwy pretendent do fotela Prezydenta?

Rozwiązanie

Przywódcą z pewnością Tusk nigdy nie był i nie będzie. Nie ma też dobrej ręki w doborze współpracowników. Gdy wybiera między lojalnością wobec państwa a rezygnacją ze starych i złych przyjaźni, popełnia ciągle ten sam grzech, ze szkodą dla nas wszystkich. Pozostaje jedyne wyjście – szybka dymisja.

Jerzy Bielewicz
finansista, założyciel Stowarzyszenia „Przejrzysty Rynek”