Chyba najbardziej antyrządową publikacją, jaką sobie dziś potrafię wyobrazić, byłoby przypomnienie dziesięciu punktów wyborczych PO. Obok przyrzeczeń mocno niejasnych, jak „podejmiemy prawdziwą walkę z korupcją” albo „sprawimy, że Polacy z emigracji będą chcieli wracać do domu i inwestować w Polsce”, względnie „podniesiemy poziom edukacji i poszerzmy dostęp do internetu”, oraz obok zapowiedzi trudnych do zweryfikowania, jak „przyśpieszymy budowę stadionów na Euro 2012”, są tam zobowiązania bardzo konkretne. Na przykład „wybudujemy nowoczesną sieć autostrad, dróg ekspresowych, mostów i obwodnic”, „uprościmy podatki - wprowadzimy podatek liniowy z ulgą prorodzinną, zlikwidujemy ponad 200 opłat urzędowych” no i przede wszystkim „zagwarantujemy bezpłatny dostęp do opieki medycznej i zlikwidujemy NFZ”.

Tak się składa, że tuż przed jubileuszem dwulecia „rządów miłości” „Rzeczpospolita” opublikowała doroczny ranking szpitali. Uderza w nim ścisła korelacja wysokiej oceny szpitala w rankingu ze stopniem jego zadłużenia. Im szpital lepszy, tym jest w gorszej sytuacji finansowej. Zwycięzca, poliklinika z Olsztyna, zadłużony jest na 18 milionów złotych. Przyczyna prosta − NFZ odmawia wypłacenia szpitalowi takiej właśnie mniej więcej kwoty, ponieważ szpital leczy zbyt wielu pacjentów, kosztem innych placówek.

Mechanizm jest prosty − jeśli szpital leczy dobrze, jeśli na dodatek dba o pacjenta, to ludzie chcą się w nim leczyć, a jeśli ma wielu pacjentów, to na tym traci. NFZ nie uznaje bowiem szpitali lepszych i gorszych, nie toleruje też samowolnych wędrówek pacjentów. Rejonizację co prawda zlikwidowano, ale za to wprowadzono NFZ z socjalistyczną urawniłowką. Ordynatora, który przyjął nadlimitowych pacjentów, zamiast pozwolić im zdychać na schodach, ukarano niedawno potrąceniem z pensji bodaj pięciu tysięcy złotych. Słusznie. Taki menadżer, który powoduje, że pacjenci chcą się leczyć, to dla szpitala katastrofa. Potrzeba takiego, który zrobi z placówki ponurą umieralnię, żeby ludzie uciekali jak najdalej – wtedy kasy z NFZ starczy na pensje i w ogóle wszystko.

Nie ma właściwie dziedziny, gdzie rząd Tuska nie okazał się katastrofą − czy to drogi, czy wojsko, czy cokolwiek innego tkniemy. Ale te sytuację uważam za najlepszy symbol jego rządów. Wszak przed wyborami obiecywała PO likwidację NFZ, a po ich wygraniu nie ma już o tym mowy, mowa jest tylko o prywatyzacji szpitali, choć, jak widać, póki istnieje monopol NFZ, nie zmieni to absolutnie niczego.

Rzecz w tym, że o ile na prywatyzacji szpitali można zrobić niezły biznes, co słusznie zauważała odgrywająca dziś uwiedzioną cipcię posłanka Sawicka, to rozbicie monopolu NFZ nikomu konkretnie kasy nie przyniesie. Nikt więc na nią nie naciska, nie lobbuje, nie wciska w rękę karteczek ani kopert. A jak nikt nie naciska, to Tusk i jego ekipa nic nie robią. Bo niby po co? I tak to rząd, który władzę objął w warunkach doskonałej koniunktury, marnotrawi koncertowo czas już od dwóch lat.

Rafał Ziemkiewicz
Autor jest publicystą "Rzeczpospolitej"