„Paterson”, czyli kino pełne poezji. Najnowszy film Jarmuscha to prawdziwa perełka

mat.pras.

Magdalena Fijołek

Dziennikarka w dziale Kultura portalu niezalezna.pl, \"Gazety Polskiej\" i \"Gazety Polskiej Codziennie\".

Kontakt z autorem

  

Przed Nowym Rokiem do kin trafił najnowszy film Jima Jarmuscha. Tym razem słynący z niekonwencjonalnych rozwiązań twórca poświęcił swój obraz poezji. Jego bohater jednak nie sięga tylko po dzieła z najwyższej półki, lecz stara się dostrzec poezję w zwykłej codzienności i sam ją kreować. To sprawia, że „Paterson” to kino niezwykle nastrojowe i intymne, ale zarazem terapeutyczne – pozwala zatrzymać się choć na chwilę i dostrzec piękno tam, gdzie zazwyczaj się go nie spodziewamy.

Paterson (znakomity w tej roli Adam Driver, którego już w lutym zobaczymy w „Milczeniu” Martina Scorsese) pracuje jako kierowca autobusu. Codziennie rano budzi się u boku ukochanej żony Laury (Golshifteh Farahani), zakłada uszykowane wcześniej ubranie, je śniadanie (zazwyczaj płatki z mlekiem) i udaje się do pracy. Brzmi nużąco? Nic bardziej mylnego, bowiem bohater najnowszego obrazu Jima Jarmuscha („Truposz”, „Tylko kochankowie przeżyją”), oprócz tego, że wozi po miasteczku pasażerów, jest też... poetą. Pisze krótkie białe wiersze, w których utrwala swoje przemyślenia. I choć brak w nich patosu i górnolotności, z jakimi często kojarzy nam się poezja, to skreślone przez Patersona wersy każą zatrzymać się nad zwykłą codziennością, by dostrzec w niej piękno i spokój upływającego czasu.

Podstawowym walorem filmu, oczywiście poza samym pomysłem reżysera, jest gra aktorów. Driverowi i Farahani udało się stworzyć duet, który uwodzi widza od samego początku. Jest między nimi chemia, intymność i czułość, obok których trudno przejść obojętnie. Dla kariery dotychczas mało znanej irańskiej aktorki rola w „Patersonie” zapewne okaże się przełomowa. Dzieła dopełniają dyskretny humor i klimatyczne zdjęcia Fredericka Elmesa, ale to samemu Jimowi Jarmuschowi, reżyserowi, a także autorowi scenariusza oraz muzyki do filmu należą się największe ukłony. Twórca po raz kolejny udowodnił, że własny styl i łamanie utartych schematów w sztuce filmowej po prostu się opłacają.

Więcej o filmie w środowym wydaniu „Gazety Polskiej Codziennie”.


CZYTAJ WIĘCEJ:

Martin Scorsese pokazał Franciszkowi swój nowy film. "Milczenie" z szansą na Oscara? ZWIASTUN

Film o Polce ukrywającej Żydów, nowi Scorsese i Besson. Co czeka kinomanów w 2017 roku?

Jakie były kulisy zabójstwa JFK? „Jackie” z Natalie Portman od lutego w kinach

Promuj niezależne media! Podaj dalej ten artykuł na Facebooku i Twitterze

Źródło: niezalezna.pl

Udostępnij

Tagi

Wczytuję komentarze...

Polskie matki coraz lepiej wykształcone

/ pixabay.com

  

Ponad połowa Polek (51,7 proc.), które zostały matkami w 2017 r. miało wyższe wykształcenie, a w 1990 r. było to jedynie 6,1 proc. - wynika z danych Głównego Urzędu Statystycznego.

Tylko 6,1 proc. kobiet, które urodziły dziecko w 2017 r. miało wykształcenie gimnazjalne, podstawowe czy niepełne podstawowe. 27 lat wcześniej te dane wyglądały zgoła inaczej - wyższym wykształceniem legitymowało się jedynie 6,1 proc., średnim i policealnym - 39,9 proc. (w 2017 r. było to 32,5 proc.). 35,9 proc. kobiet, które urodziły dziecko w 1990 r. miało wykształcenie zasadnicze zawodowe - w 2017 r. 9,7 proc.

W stosunku do 1990 roku zdecydowanie zmienił się wiek macierzyństwa. 33,6 proc. kobiet, które rodziły w 2017 r. miało między 30-34 lata, w 1990 r. udział kobiety w tym przedziale wiekowym był niemal dwa razy mniejszy i wynosił 17,4 proc.

33 proc. rodzących w 2017 r. miało między 25 a 29 lat (w 1990 r. 29,3 proc.) Zdecydowanie zmienił się udział rodzących w wieku 20-24 lata. O ile w 1990 r. było to 36,4 proc., to 27 lat później jedynie 13,9 proc. Zmiana widoczna jest również w przypadku najmłodszych matek. W 2017 r. tylko 2,5 proc. kobiet, które urodziły dziecko miało 19 lat lub mniej. W 1990 r. takich matek było 8 proc. W przypadku pań, które zostały matkami powyżej 40. roku życia też zaszła zmiana - w 2017 r. stanowiły 2,7 proc. rodzących, w 1990 r. - 1,6 proc.

GUS przebadał też tzw. współczynnik dzietności, czyli określający liczbę urodzonych dzieci przypadających na jedną kobietę w wieku rozrodczym (15-49 lat) w latach 2000 i 2017 w poszczególnych województwach. W 2000 r. średnia dla Polski wynosiła 1,37, w 2017 wzrosła i wyniosła 1,45.

O ile w 2000 r. w województwach południowo wschodnich: lubelskim, podkarpackim i małopolskim był on wyższy niż średnio w Polsce (kolejno 1,50, 1,54 i 1,50), o tyle w 2017 r. sytuacja się odwróciła. Województwa ściany wschodniej nieco odstają od średniej krajowej. Współczynnik dzietności w województwie podlaskim wynosi 1,40, lubelskim 1,37, podkarpackim 1,37. Najniższy - 1,26 jest w województwie świętokrzyskim i opolskim - 1,29. Najwyższy współczynnik dzietności występuje w województwie pomorskim - 1,63. Powyżej średniej jest też woj. wielkopolskim - 1,58 i mazowieckim - 1,57. 

Źródło: PAP, niezalezna.pl

Udostępnij

Tagi

Wczytuję komentarze...

Nasza strona używa cookies czyli po polsku ciasteczek. Korzystając ze strony wyraża Pan/i zgodę na używanie ciasteczek (cookies), zgodnie z aktualnymi ustawieniami Pana/i przeglądarki. Jeśli chce Pan/i, może Pan/i zmienić ustawienia w swojej przeglądarce tak aby nie pobierała ona ciasteczek.


Strefa Wolnego Słowa: niezalezna.pl | gazetapolska.pl | panstwo.net | vod.gazetapolska.pl | naszeblogi.pl | gpcodziennie.pl