Ile waży Internet?

/ xresch; pixabay.com / Creative Commons CC0

  

Dzisiaj Internet ma ok. 2 zettabajty danych. Jeżeli mielibyśmy przedstawić te dane w formie tradycyjnej wagi, to byłyby to pomiędzy 2 a 4 kilogramy - czyli tyle, co spora łubianka truskawek. Tymczasem jeszcze 2011 roku było to zaledwie 50 gramów, czyli mniej więcej jedna truskawka. Danych przesyłamy tak dużo, że ciężko jest policzyć to bardzo precyzyjnie. Szacuje się, że w ciągu godziny mogą to być petabajty danych. Co to dla nas oznacza i czy grozi nam kiedyś blackout?

- Taka ilość informacji wiąże się z tym, że Internet ma coraz większy wpływ na nasze życie, ale przede wszystkim na gospodarkę i rynki finansowe. Ewentualna przerwa w dostępie do Internetu myślę, że byłaby bardzo odczuwalna dla nas wszystkich. Na szczęście Internet od zawsze projektowany był w ten sposób aby niezawodność była jedną z podstaw sieci. Tutaj jesteśmy relatywnie bezpieczni – mówi newsrm.tv Piotr Prajsnar, CEO Cloud Technologies.

Dane mają swoją wagę. Tę dosłowną i tę metaforyczną. Wszyscy z pewnością zachodzą w głowę – jak w ogóle można zważyć Internet? Jak przedstawia się metodologia ważenia Sieci? Kluczem wydaje się być uchwycenie wagi wszystkich elektronów, które są nośnikami wszelkich informacji w Sieci i wytwarzają internetowy ruch. Energia elektronu ma swoją masę, w przybliżeniu: 10-31 kg. Gdybyśmy, jak przekonywał jeszcze kilka lat temu Eric Schmitt, przeliczyli wagę wszystkich elektronów krążących w Sieci, to wyszłoby nam nieco ponad 50 gram. Od tego czasu Internet jednak sporo utył i dzisiaj waży znacznie więcej ok. 2 może nawet 4 kilogramów. To jednak tylko jedna z metod obliczania wagi Internetu.

Innym sposobem jest zważenie wszystkich urządzeń, które pozwalają na istnienie globalnej Sieci. Oznacza to zsumowanie komponentów generujących ruch danych: komputerów i urządzeń, kabli, satelitów komunikacyjnych, a w końcu i samych elektrowni, z których Internet czerpie swoje cyfrowe soki. Chyba nietrudno odgadnąć, że póki co nikt tego nie dokonał. Wątpliwe zresztą, by kiedykolwiek to się udało. Wszelkie kalkulacje dezaktualizują się już w momencie sumowania pierwszych cyfr. Dziennie powstają przecież tony nowych urządzeń elektronicznych. I dziennie generujemy też tony elektrośmieci.
 
Mimo to wielu naukowców nie ustaje w tym syzyfowym wysiłku. Russel Seitz, fizyk pracujący na Uniwersytecie Harvarda i główny mózg operacyjny Microbubbles LLC, obliczył niedawno, że Internet zasysa porcje energii z blisko 100 milionów serwerów, z siłą równą 50 milionom koni mechanicznych. Taka wielkość ma już jakąś wagę. Z obliczeń dokonanych przez Seitza wynika, że Internet waży… 2 uncje, czyli jakieś 56,5 gramów. Mniej więcej tyle, ile jedno jajko albo mały rogalik.
 
Nie da się ukryć, że nasze życie digitalizuje się na naszych oczach. Wpisy na twitterze, posty na forach i facebooku, fotki na instagramie, wyniki wyszukiwarek, oznaczenia na zdjęciach, ulubione zakładki, playlisty na YouTube… Internet tyje od Big Data i staje się księgą pamiątkową naszego życia. Jesteśmy częścią cyfrowej biblioteki, takiej jak ta z poezji Borgesa, której półki sięgają aż pod samo niebo i nie widać ich kresu.
 
Dzisiaj znaczna część naszej kultury i naszego życia ma (również) postać cyfrową. W USA już średnio co trzecie dziecko, zanim jeszcze pojawi się na świecie, będzie miało swój mini-profil w Sieci. Informacje w postaci zdjęć czy filmików z USG wrzucą o nim jego przyszli rodzice, dziadkowie, wujkowie, chrzestni itd.
 
Skrajny przypadek digitalizacji życia opisywał francuski filozof nowych mediów i jednocześnie zażarty ich krytyk, Paul Virilio. W książce „Bomba informacyjna” przywołał przykład June Houston, która – w obawie przed duchami – zainstalowała kamery w każdym zakątku swojego domu. W ten sposób chciała zapewnić sobie poczucie psychicznego komfortu, że w pustym mieszkaniu mimo wszystko ma kogoś przy sobie, że ktoś jest przy niej obecny („tele-obecny”, jak pisze Virilio), choćby wirtualnie, po tej drugiej stronie kabla, jak internauta. Jane streamowała swoje życie (nomen omen „na żywo”) do online’u. Robiła to na własne życzenie. Internauci zaś pełnili funkcję watch-ghostów, ostrzegających ją przed potencjalnym zagrożeniem zza światów.
 
Viktor Mayer-Schönberger oraz Kenneth Cukier w książce „Big Data. Rewolucja, która zmieni nasze myślenie, pracę i życie” piszą, że każdego dnia Google przetwarza już ponad 24 Petabajty danych. Twitter z roku na rok powiększa swoją objętość blisko trzykrotnie. W każdej sekundzie na YouTube 800 mln użytkowników dodaje godzinę nowych filmów. Na Facebooka co godzinę przesyłanych jest blisko 10 mln nowych fotografii, a każdego dnia jego użytkownicy dokonują blisko 3 miliardów rozmaitych aktywności: od komentarzy po udostępnienia i kliknięcia „lubię to”.
 

Pustynia danych rośnie w zadziwiająco szybkim tempie. Z roku na rok wolumen Big Data w Sieci rozrasta się średnio o 40 proc. Oracle podaje wymowne dane: do 2020 roku Sieć będzie ważyła ponad 45 Zettabajtów danych. To aż o 44 razy więcej niż w 2009 roku. IDC przelicza, że na jednego mieszkańca ziemi przypadnie tym samym ponad 5,2 GB danych, a około 30 proc. z nich będzie przedstawiało sobą dużą wartość biznesową, o ile zostaną skrupulatnie otagowane i przeanalizowane przez badaczy danych.

Promuj niezależne media! Podaj dalej ten artykuł na Facebooku i Twitterze

Źródło: niezalezna.pl, Newsrm.tv

Udostępnij

Tagi

Wczytuję komentarze...

Jest nadzieja dla Olsztyna

/ twitter.com/screenshot/@michalwypij

  

Chcę skończyć z polityką stagnacji w Olsztynie i kadencjami zmarnowanych szans - mówi kandydat Zjednoczonej Prawicy na prezydenta Olsztyna Michał Wypij. Dodał, że widzi szanse na rozwój miasta w realizacji rządowych projektów.

PAP: Dlaczego zdecydował się pan wystartować w wyborach na prezydenta Olsztyna?

M.W.: Gdy chcemy zmieniać rzeczywistość, to trzeba odpowiedzialność wziąć na siebie. Mam pomysły, mam doświadczenie pracy przy realizacji dużych projektów, między innymi od dwóch i pół roku biorę udział w realizacji wielu przedsięwzięć rządowych. Choć zabrzmi to może sentymentalnie, także miłość do Olsztyna i namowy wielu przyjaciół, to dla mnie bardzo ważne w działalności publicznej.

To wszystko skłoniło mnie do tego, by stanąć przed mieszkańcami Olsztyna i otwarcie powiedzieć: "Tak. Chcę zostać prezydentem Olsztyna", "Tak. Chcę skończyć z kadencjami zmarnowanych szans". Te kadencje trwają od dekad. Politykę stagnacji realizował prezydent Czesław Małkowski a potem kontynuował ją jego ówczesny wiceprezydent a obecny prezydent miasta Piotr Grzymowicz. Olsztyn stać na więcej. Chciałbym, by nasze miasto rozwinęło skrzydła, by było obywatelskie. Ludzie są najważniejsi w naszym mieście. Trzeba zrobić tak, żeby nie musieli szukać swojej przyszłości w innych miastach a także często zagranicą.

PAP: Jaką ma pan wizję Olsztyna, jakie zadania stoją przed rządzącymi miastem?

M.W.: Olsztyn nie jest dzisiaj rozpoznawalną marką, nad czym ubolewam, nie wiadomo, jakie to miasto. Nie wiemy, czy jest to miasto akademickie, którego celem jest prowadzenie wysokiej jakości badań naukowych, nowych technologii czy innowacji. Nie wiemy czy jest to miasto turystyczne czy może przemysłowe?

Złośliwi mogliby powiedzieć, że z pewnością jest to miasto korków i zatłoczonych dróg. Miasto przez lata nie było się w stanie samookreślić i znaleźć atutów czy przewag rozwojowych. Nie wiemy, czy nasze miasto chce być miastem ludzi młodych, którzy mogliby się tu realizować, zakładać firmy, rozwijać biznes. Czy wręcz odwrotnie, chce być miastem dla ludzi starszych, którzy mogliby tu spokojnie przeżyć jesień życia? W kampanii wyborczej przedstawię spójną wizję przyszłości Olsztyna. Szanse rozwojowe widzę także w realizacji dużych projektów rządowych, takich jak Mieszkanie Plus. Szansą dla naszego miasta jest też Plan Morawieckiego, czyli odejście od gospodarki imitacyjnej na rzecz gospodarki innowacyjnej i w efekcie tworzenie dobrze płatnych miejsc pracy. Dysponujemy ogromnym potencjałem, który przez lata był marnotrawiony. Chcę to zmienić.

PAP: Będzie pan musiał odpowiedzieć na konkretne pytania mieszkańców: Czy jest pan za rozwojem transportu zbiorowego przy ograniczeniu ruchu samochodów prywatnych? Czy będzie pan budował wielopoziomowe parkingi w śródmieściu? Czy zaoferuje pan bezpłatną komunikację publiczną?

M.W.: Nie widzę powodu, by przeciwstawiać transport zbiorowy transportowi indywidualnemu. Podejście do układu transportu w mieście powinno być spójne i powinno być nakierowane na osiągnięcie celu. Z jednej strony jak najszybszy przejazd przez miasto dla samochodów, a z drugiej rozwój komunikacji miejskiej, która umożliwi mieszkańcom sprawne poruszanie się po mieście.

Cztery lata temu obecne władze zapewniały, że nowe rozwiązania transportowe pomogą rozładować korki. Sztandarowe hasło jednego z kandydatów „ Olsztyn przyśpiesza” dawało nadzieję. Dziś już śmiało można powiedzieć, że mieszkańcy Olsztyna zostali, delikatnie to ujmując, „wyprowadzeni w pole” a raczej w jeszcze większe korki.

Jeżeli chodzi o sieć tramwajową, to nie jesteśmy niestety w stanie obecnie w żaden sposób odwrócić tego, co zaproponował nam obecny prezydent, ale możemy tę sieć uzupełniać i mądrze rozwijać. Istotą rozwoju transportu zbiorowego powinno być to, żeby coraz lepiej odpowiadał na potrzeby mieszkańców. Przez lata najpopularniejszymi liniami autobusowymi w Olsztynie były "15" i "24". Te linie, zostały zlikwidowane tylko i wyłącznie po to, żeby planiści Grzymowicza, mogli wpisać w odpowiednie rubryki, że część pasażerów przesiadła się do tramwajów.

Takie postawienie tematu jest dla mnie nie do przyjęcia. Tym bardziej, że nowe układy komunikacyjne zaproponowane przez ratusz w żaden sposób nie pomogły rozładować korków. A co z autobusami? Zmienione trasy także nie budzą zachwytu. Jednak planiści pana Grzymowicza są ze zmian zadowoleni, tylko pasażerowie muszą się tych zmian nauczyć. I owszem nauczyli się, przesiadając się do samochodów. Efekt zmian jest taki, że w Olsztynie mamy najwyższy w Polsce wskaźnik zarejestrowanych pojazdów na 1000 mieszkańców.

PAP: Co z budową nowej elektrociepłowni, poszukiwanie inwestora przez miasto zakończyło się niczym a współpraca z Michelinem na dostarczanie ciepła wygasa?

M.W.: Jako prezydent Olsztyna chciałbym zobaczyć wszystkie dokumenty w tej sprawie, w tym korespondencję prowadzoną między ratuszem a Michelinem. Społecznicy przekonują, że w tej sprawie jest dużo znaków zapytania. Chcę mieć pewność, że Michelin nie jest w stanie zapewnić nam dostaw ciepła. Już kilka lat temu pan Piotr Grzymowicz ze swoimi współpracownikami przekonywał, że Olsztyn jest skazany na wielki kombinat energetyczny. Okazuje się teraz, że nowa elektrociepłownia wcale nie musi być tak duża. Pojawia się zatem pytanie o opłacalność inwestycji.

PAP: Pojawia się zarzut, że jest pan za młody i nie ma pan w ogóle doświadczenia w pracy samorządowej.

M.W.: O rok młodszy ode mnie jest Sebastian Kurz – obecny kanclerz Austrii, w naszym regonie jest co najmniej kilku włodarzy miast, którzy są młodzi i w sposób dynamiczny wpłynęli na rozwój swoich małych ojczyzn np. w Ełku Tomasz Andrukiewicz. Zaznaczę też, że jestem jedynym kandydatem, który ma doświadczenie współpracy z rządem przy dużych projektach. Olsztyn potrzebuje dynamiki, bo Olsztyn potrzebuje zmiany a dziś zmiana to wybór Michała Wypija. Alternatywą jest polityka stagnacji Piotra Grzymowicza.

PAP: Miało nie być nepotyzmu i poplecznictwa a tu prasa doniosła, że powiązana z Panem fundacja lokalna otrzymała dotacje z Ministerstwa Nauki, w którym pracuje pan, jako doradca ministra Gowina, a dodatkowo zasiadał Pan w komisji oceniającej wnioski o dotacje?

M.W.: Jestem laureatem nagrody organizacji pozarządowych z 2012 roku, bo w takich organizacjach działałem wiele lat i w zasadzie nie ma w Olsztynie organizacji, której bym nie znał łącznie z osobami, które w niej pracują. Czy osoby, które znam, czy z którymi miałem styczność mają być wykluczone ze składania wniosków o dotacje?

Chciałbym uniknąć paranoi. Wsparcie z Ministerstwa Nauki na Uniwersytety Trzeciego Wieku otrzymała wspomniana fundacja i Uniwersytet Warmińsko-Mazurski, którego jestem dumnym absolwentem. Nasze miasto nie może być pokrzywdzone tylko dlatego, że jeden z jego mieszkańców, a teraz także kandydat w wyborach prezydenckich piastuje ważną funkcję w Ministerstwie Nauki. Konkursy powinny być uczciwe i oparte o zasady transparentności. Zapewniam, że w żaden sposób nie doszło do złamania procedury ani dobrych obyczajów a tym bardziej prawa.

Źródło: niezalezna.pl, pap

Udostępnij

Tagi

Wczytuję komentarze...

Nasza strona używa cookies czyli po polsku ciasteczek. Korzystając ze strony wyraża Pan/i zgodę na używanie ciasteczek (cookies), zgodnie z aktualnymi ustawieniami Pana/i przeglądarki. Jeśli chce Pan/i, może Pan/i zmienić ustawienia w swojej przeglądarce tak aby nie pobierała ona ciasteczek.


Strefa Wolnego Słowa: niezalezna.pl | gazetapolska.pl | panstwo.net | vod.gazetapolska.pl | naszeblogi.pl | gpcodziennie.pl