Murem za Frasyniukiem!

  

Frasyniuk oświadczył, że nie zgłosi się do prokuratury, bo w Polsce „nie ma demokracji”, czyli można łamać prawo, nawoływać do przemocy, zapowiadać, że obrzuci się legalnie wybranych polityków kamieniami, atakować policjantów, których jedyną winą jest to, że chronią ludzi podczas marszów pamięci przed agresją ludzi podobnych Frasyniukowi. Zresztą, czy to rzeczywiście z ich strony zaskakująca postawa?

Skoro jeszcze niedawno byli w stanie de facto nawoływać do samospalenia jako właściwej formy walki z reżimem PiS? To tyle, jeśli chodzi o tę słynną „normalność”, do której pretendują. Wracając do deklaracji Frasyniuka, można sobie wyobrazić, że jego wypowiedź wzbudziła zachwyt wielu środowisk.

Zapewne jego stanowisko natychmiast poparli złodzieje samochodów, porywacze, alimenciarze, kolesie kręcący biznesy na lewych fakturach czy handlarze ludzkim towarem z organizacji ideowo mu bliskich...

Frasyniuk musiał ucieszyć też mafiosów, czyścicieli kamienic czy handlarzy kradzionymi dziełami sztuki. Myślę, że z gratulacjami (o ile nie miała zajętego telefonu; w końcu zrobić rachunek na 50 tys. zł w miesiąc nie jest łatwo) zadzwoniła Hanna Gronkiewicz-Waltz, na pewno też sekretarz Gawłowski i senator Pinior oraz słynny Niemiec, ulubiony bandzior PO, znany z prowokacji spod Krzyża. Prawdziwy mur poparcia Frasyniuka. Ale ponure żarty na bok. Chodzi o co innego. Żyjemy w jednym państwie.

Skrajna delegitymizacja jego instytucji ma sens, gdy uznamy to państwo za autorytarne, a jego instytucje – groźne dla narodu. A nawet w tej sytuacji trzeba uważać, bowiem, jak w powyższych żartach, możemy nagle stanąć obok wyjątkowo niesympatycznych ludzi, którzy z naszą sprawą mają niewiele wspólnego. Ale w tym momencie to teoria. Państwo polskie i jego demokratycznie wybrana władza oraz instytucje tylko dla wariatów mogą jawić się jako autorytarne. I o ile walka o władzę i dążenie do zmiany rządu to naturalny stan demokracji, o tyle wypowiedź Frasyniuka to idealny przykład niszczenia naszego państwa. Które, mimo podziałów politycznych, jest wspólne dla obywateli. I tak właśnie skończył Frasyniuk. W szeregu z bandytami – a przeciw własnym rodakom.
 

Wczytuję ocenę...

Promuj niezależne media! Podaj dalej ten artykuł na Facebooku i Twitterze

Wczytuję komentarze...
Tagi

Dziennikarstwo kiedyś i dziś

  

Pierwsze miejsce – Stanisław Cat-Mackiewicz, drugie – św. Maksymilian Kolbe, trzecie – Stefan Kisielewski. Kolejne miejsca – Gustaw Herling-Grudziński, Jan Nowak-Jeziorański, Melchior Wańkowicz, Jerzy Giedroyc, Bohdan Tomaszewski, Ryszard Kapuściński i wreszcie Józef Mackiewicz. Cóż to za lista? To wyniki plebiscytu na 10 najwybitniejszych dziennikarzy ostatniego stulecia, ogłoszonego przez warszawski oddział Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, które w ten sposób chciało uczcić 100-lecie odzyskania przez Polskę niepodległości.

Wymienioną dziesiątkę wielkich polskiej publicystyki wyłoniono spośród wcześniej wytypowanej setki. Osobiście zamieniłbym na tej liście miejscami braci Mackiewiczów. Nie ma się jednak co czepiać; już samo to, że to właśnie ich nazwisko niczym klamra spina grono najlepszych, jest godne uwagi. Jak państwo widzą, na liście nie ma nikogo z żyjących dziś żurnalistów. Zastanawia także to, że większość z nich nie miała okazji dożyć dzisiejszego „dziennikarstwa”, coraz częściej sprowadzającego się do przekładania przekazów partyjnych na (ciężko) zjadliwą papkę. Może warto wyciągnąć z tego głosowania wnioski, koleżanki i koledzy?

 

Wczytuję ocenę...

Promuj niezależne media! Podaj dalej ten artykuł na Facebooku i Twitterze

Wczytuję komentarze...
Tagi

Nasza strona używa cookies czyli po polsku ciasteczek. Korzystając ze strony wyraża Pan/i zgodę na używanie ciasteczek (cookies), zgodnie z aktualnymi ustawieniami Pana/i przeglądarki. Jeśli chce Pan/i, może Pan/i zmienić ustawienia w swojej przeglądarce tak aby nie pobierała ona ciasteczek.


Strefa Wolnego Słowa: niezalezna.pl | gazetapolska.pl | panstwo.net | vod.gazetapolska.pl | naszeblogi.pl | gpcodziennie.pl