Bliżej do beatyfikacji dwojga Polaków

Matka Elżbieta Róża Czacka / By nieznany - Fotografia z Archiwum Zgromadzenia FSK - skan mój, Domena publiczna, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=12492082

redakcja

Kontakt z autorem

Beatyfikację dwóch naszych rodaków – matki Elżbiety Róży Czackiej oraz ojca Serafina Kaszuby – przybliżyły zatwierdzone przez papieża Franciszka dekrety Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.

Pierwszy z nich dotyczy matki Elżbiety Róży Czackiej, ur. 22 października 1876 w Białej Cerkwi, polskiej zakonnicy, opiekunki niewidomych, założycielki Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi i Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża.

Była córką Feliksa Czackiego i Zofii z Ledóchowskich, a także prawnuczką Tadeusza Czackiego (założyciela Liceum Krzemienieckiego) oraz bratanicą kardynała Włodzimierza Czackiego. W wieku 22 lat zupełnie straciła wzrok. Własną ślepotę potraktowała jako wezwanie do zajęcia się innymi niewidomymi. Podróżowała na Zachód, aby poznać nowoczesne metody pracy z niewidomymi. W 1910 otworzyła pierwszy dom dla grupki niewidomych dziewcząt w Warszawie. W 1911 władze zarejestrowały Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi. Dziś główny ośrodek Towarzystwa znajduje się w Laskach pod Warszawą, na skraju Puszczy Kampinoskiej.

Róża Czacka pracowała nad dostosowaniem alfabetu Braille’a do polskiego systemu fonetycznego. Wyniki pracy zostały zatwierdzone w 1934 roku przez ówczesne Ministerstwo Oświecenia Publicznego do użytku we wszystkich szkołach dla niewidomych na terenie Polski.

W 1918 utworzyła nowe zgromadzenie zakonne Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża. Wraz z ks. Korniłowiczem była jedną z prekursorek katolicyzmu otwartego na inteligencję. Laski i kościół św. Marcina, przy którym znajduje się klasztor sióstr Służebnic Krzyża, stały się wkrótce jednym z ważnych ośrodków inteligencji w warszawskim Kościele. Środowisko zgromadzone wokół Lasek było równoległe, i pod wieloma względami podobne, do krakowskiego środowiska „Tygodnika Powszechnego”.

Została ciężko ranna podczas bombardowań Warszawy w kampanii wrześniowej. Później, w roku 1944, zadecydowała o „przystąpieniu” zgromadzenia do powstania warszawskiego. Zorganizowano wtedy w Laskach szpitale polowe dla rannych powstańców, przechowywano i dostarczano broń i prowiant oraz przekazywano informacje.

W 1950, wskutek pogarszającego się stanu zdrowia, przekazała kierownictwo swojej następczyni, siostrze Benedykcie. Zmarła w opinii świętości. Pochowana została w Laskach. Uroczystościom pogrzebowym przewodniczył kardynał Stefan Wyszyński. W grudniu 1987 r. Kardynał Józef Glemp otworzył proces beatyfikacyjny Matki Elżbiety.


fot. By nieznany - Fotografia z Archiwum Zgromadzenia FSK - skan mój, Domena publiczna, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=12492082

Drugi watykański dekret heroiczności cnót dotyczy kapucyna, ojca Serafina Kaszuby.

Urodził się w 17 czerwca 1910 na peryferiach Lwowa, na Zamarstynowie, w rodzinie robotniczej. Oboje rodzice, Anna z domu Horak i Karol Kaszuba, należeli do III Zakonu św. Franciszka i wychowali czwórkę swoich dzieci w klimacie głębokiej pobożności i wzajemnej miłości. Alojzy uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. Stanisława Żółkiewskiego we Lwowie, po czym wstąpił do zakonu. Nowicjat rozpoczął w klasztorze kapucynów w Sędziszowie Małopolskim (20 sierpnia 1928) i przyjął imię zakonne Serafin, a studia teologiczne odbył w seminarium zakonnym przy ul. Loretańskiej w Krakowie. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1933. Ukończył także studia z zakresu filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Był redaktorem czasopisma zakonnego „Wzlot Seraficki” (1936). W latach 1937-1939 uczył języka polskiego w niższym seminarium zakonnym (tzw. Kolegium serafickim) w Rozwadowie. Po wybuchu II wojny światowej, był duszpasterzem w Dublanach k/Lwowa, w różnych parafiach na terenie Wołynia i Polesia, m.in. w Dermance, Horodnicy, Karasinie, Ludwipolu, Starej Hucie.

W okresie okupacji niemieckiej i rzezi wołyńskiej kilkakrotnie uszedł z życiem, wielokrotnie też ratował życie innym, niósł ratunek i posługę duchową oczekującym.

Po wkroczeniu wojsk sowieckich na Wołyń w 1944 i włączeniu go do ZSRS o. Serafin pozostał wśród tamtejszych katolików, poddanych antyreligijnym represjom. Pracując w parafii Równe dojeżdżał do licznych, odległych parafii pozbawionych księży (Dubno, Korzec, Ostróg, Sarny, Zdołbunów). Już wtedy konspiracyjnie odwiedzał wspólnoty katolickie oddalone o kilkaset kilometrów od Wołynia – na Litwie i Łotwie.

W 1958 władze sowieckie postanowiły pozbawić o. Serafina możliwości legalnego sprawowania kultu i prowadzenia działalności duszpasterskiej w Równem i okolicy, w oparciu o spreparowane zarzuty – pijaństwo i rozwiązłość. Został podstępnie wymeldowany, otrzymał zakaz sprawowania czynności duszpasterskich. Nie posiadając zameldowania, konspiracyjnie docierał coraz dalej: na Białoruś, Litwę, na Zaporoże, Krym, do Kijowa czy odległej Estonii. Ustawicznie śledzony i nękany przez organy bezpieki, postanowił dotrzeć do odległego Kazachstanu. Objął tam opieką duszpasterską rozległy teren celinogradzki. W Kazachstanie żyło wówczas około 60-100 tysięcy Polaków, którzy przeżyli gehennę przymusowych deportacji. Aby zmylić czujność władz pracował zawodowo, otwierając warsztat introligatorski. W 1966 został aresztowany w czasie jednej z „wypraw apostolskich” i pod zarzutem włóczęgostwa skazany na pięcioletnie zesłanie do sowchozu w Arykty, skąd został przeniesiony do sowchozu w Arszatyńsku. Każde miejsce zesłania było dla niego nowym wyzwaniem duszpasterskim, z którego chętnie korzystali także przedstawiciele innych wyznań, a także niewierzący. Zwolniony z sowchozu 16 listopada 1966 wkrótce potem 22 grudnia 1966 został ponownie zatrzymany i skazany na 11 lat pobytu w zakładzie dla nieuleczalnie chorych w Małej Timofijewce k. Celinogradu, skąd zbiegł 8 lutego 1967 r., by nadal, jako duszpasterz pracować w Kazachstanie.

Chory na gruźlicę i nękany postępującą głuchotą, coraz dotkliwiej przeszkadzającą mu w wypełnianiu duszpasterskich obowiązków, poddał się leczeniu szpitalnemu w Polsce, gdzie przebywał od 19 sierpnia 1968 do 13 czerwca 1970 r.

Leczenie szpitalne, dolegliwości pooperacyjne, wreszcie przerywany krwotokami okres rekonwalescencji w Polsce nie powstrzymały go przed powrotem do wiernych, wśród których pracował na rozległych terenach Związku Sowieckiego.

19 września 1977 wracał z Równego do Lwowa i z powodu awarii autobusu, mimo dotkliwego zimna i deszczu, musiał przebyć kilkukilometrową podróż pieszo. Próbował zatrzymać się i odpocząć w domu znajomych, ale został ostrzeżony, że dopiero co milicja – poszukując go – dokonała tam właśnie rewizji. Zanim znaleziono mu miejsce u innych ludzi, czekał moknąc na ulicy. Tejże nocy zmarł (20 września 1977). Pochowany został na cmentarzu Janowskim nieopodal grobu świętego ks. arcybiskupa Józefa Bilczewskiego. Ekshumacja jego relikwii miała miejsce 16 listopada 2010 r., następnego dnia umieszczenie ich w kościele kapucynów w Winnicy.

„Positio” dotyczące o. Serafina Kaszuby zostało złożone w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Watykanie 3 października 2011 r.


fot. By fotograf nieznany - Archiwum kapucynów, Domena publiczna, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=49195654

Źródło: radiovaticana.va, niezalezna.pl, wikipedia.org

Udostępnij

Tagi
Wczytuję komentarze...
Najnowsze
Państwa spotkają się w Katowicach ws.…

Państwa spotkają się w Katowicach ws.…

Festiwal Pieśni Pamięci "Walczącym o…

Festiwal Pieśni Pamięci "Walczącym o…

"Ach śpij kochanie": Piękny…

"Ach śpij kochanie": Piękny…

Znamy nazwisko nowego szefa PWPW.…

Znamy nazwisko nowego szefa PWPW.…

Cała Polska specjalną strefą ekonomiczną?…

Cała Polska specjalną strefą ekonomiczną?…

Zmiany w organach korporacyjnych PWPW S.A.

 

Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych S.A. w dniu 19 października 2017 r. odwołało ze składu Rady Nadzorczej Spółki Przemysława Kalembę oraz w tym samym dniu powołało w skład Rady Nadzorczej Spółki Jakuba Tadeusza Skibę.

Ponadto na posiedzeniu w dniu 20 października 2017 r. Rada Nadzorcza Spółki delegowała Członka Rady Nadzorczej PWPW S.A. Jakuba Skibę do czasowego, tj. przez okres 3 miesięcy wykonywania czynności Prezesa Zarządu Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych S.A.

Aktualny skład Zarządu Spółki:

1. Jakub Skiba, pełniący obowiązki Prezesa Zarządu,

2. Robert Malicki, Członek Zarządu,

3. Robert Wardak, Członek Zarządu,

4. Tomasz Sztanga, Członek Zarządu.

 

Ogłoszenie płatne

 

Udostępnij

Wczytuję komentarze...

Państwa spotkają się w Katowicach ws. globalnej umowy klimatycznej

/ skitterphoto.com

Ok. 60 krajów uczestniczących w konferencji poprzedzającej szczyt klimatyczny w Bonn zgodziło się, że za rok w Katowicach państwa przyjmą pakiet implementacyjny dla porozumienia paryskiego, czyli globalnej umowy klimatycznej - poinformował resort środowiska.

Konferencja poprzedzająca szczyt klimatyczny, czyli tzw. preCOP, odbywała się 17-18 października na Fidżi. Brał w nim udział pełnomocnik rządu ds. polityki klimatycznej Paweł Sałek. Fidżi przewodniczyć będzie obradom klimatycznym, które odbywać się będą od 5 do 18 listopada w Bonn.

Ministerstwo środowiska poinformowało, że najważniejszym ustaleniem preCOP-u była zgoda wszystkich uczestników tego spotkania, tj. ok. 60 państw, że w 2018 r., podczas szczytu klimatycznego w Katowicach, ma być przyjęty pakiet implementacyjny dla porozumienia paryskiego.

- Porozumienie paryskie, które zakłada powstrzymanie globalnego ocieplenia znacznie poniżej 2 stopni Celsjusza po 2020 roku, a także zawarty w nim Warszawski Międzynarodowy Mechanizm ds. Strat i Szkód (WIM) - to dokumenty istotne dla kształtowania polityki zrównoważonego rozwoju świata – podkreślił, cytowany w komunikacie, Sałek.

WIM zobowiązuje kraje rozwinięte do zwiększenia stałego zaangażowania finansowego na rzecz wsparcia krajów rozwijających się w radzeniu sobie ze skutkami zmian klimatu.

Wynegocjowane w grudniu 2015 r. podczas szczytu klimatycznego w Paryżu globalne porozumienie klimatyczne jest pierwszą umową międzynarodową zobowiązującą wszystkie państwa do działań na rzecz ochrony klimatu. Jej głównym celem jest utrzymanie wzrostu globalnych średnich temperatur na poziomie znacznie mniejszym niż 2 st. C w stosunku do epoki przedindustrialnej i kontynuowanie wysiłków na rzecz ograniczenia wzrostu temperatur do 1,5 st. C. Nowa globalna umowa klimatyczna zacznie obowiązywać od 2020 r.

Źródło: PAP, niezalezna.pl

Udostępnij

Wczytuję komentarze...

Nasza strona używa cookies czyli po polsku ciasteczek. Korzystając ze strony wyraża Pan/i zgodę na używanie ciasteczek (cookies), zgodnie z aktualnymi ustawieniami Pana/i przeglądarki. Jeśli chce Pan/i, może Pan/i zmienić ustawienia w swojej przeglądarce tak aby nie pobierała ona ciasteczek.


Strefa Wolnego Słowa: niezalezna.pl | gazetapolska.pl | panstwo.net | vod.gazetapolska.pl | naszeblogi.pl | gpcodziennie.pl